Biblical Exegesis

Kierkegaard, O Conceito de Ironia Constantemente Referido A Sócrates

2010-05-07T22:25:00.003+01:00

Baixar

O Conceito de Ironia Constantemente Referido A Sócrates

por S.A. Kierkegaard

Mas as coisas são assim: se uma pessoa
cair numa piscina pequena ou no mar
imenso, não deixa de nadar, de
qualquer maneira.– Absolutamente. –
Portanto, também nós temos de nadar e
de tentar salvar-nos nessa discussão, ou
na esperança de que um golfinho nos
leve, ou de qualquer outra salvação
difícil de conseguir!

República, L. V § 453 d

Capítulos
I. A semelhança entre Cristo e Sócrates está posta precipuamente em
sua dissemelhança.

II. O Sócrates de Xenofontes contenta-se com inculcar a utilidade, jamais
abandona a empiria e nunca atinge a idéia.

III. Se se instituir uma comparação entre Xenofonte e Platão, perceberse-
á que o primeiro o rebaixou demasiadamente e o segundo o
elevou demasiadamente; nenhum deles o encontrou verdadeiramente.

IV. A forma da interrogação utilizada por Platão corresponde ao negativo
em Hegel.

V. A Apologia de Sócrates como é exposta por Platão ou é espúria ou
deve ser explicada totalmente pela ironia.

VI. Sócrates não somente usou da ironia, mas dedicou-se de tal maneira
à ironia que acabou sucumbindo a ela.

VII. Aristófanes chegou perto da verdade ao descrever Sócrates.

VIII. A ironia, enquanto infinita e absoluta negatividade, é a indicação
mais leve e mais exígua da subjetividade.

IX. Sócrates arrancou todos os seus contemporâneos da substancialidade
como se estivessem nus após um naufrágio, ele subverteu a realidade,
avistou a idealidade à distância, mas não a dominou.

X. Sócrates foi o primeiro a introduzir a ironia.

XI. As manifestações mais recentes da ironia devem ser referidas ao ético.

XII. Hegel, em sua descrição da ironia, atendeu mais às formas recentes
do que à antiga.

XIII. A ironia não é, propriamente, desprovida de toda sensibilidade ou
dos movimentos mais ternos do ânimo, mas é antes uma amargura
por um outro gozar daquilo que ela cobiça para si mesma.

XIV. Solger adotou o acosmismo não movido por ânimo piedoso, mas
seduzido pela inveja intelectual, por não conseguir pensar o negativo
e, pensando-o, subjugá-lo.

XV. Como toda filosofia inicia pela dúvida, assim também inicia pela
ironia toda vida que se chamará digna do homem.

O Homem Pós-moderno

2009-05-27T04:22:00.001+01:00

O homem pós-moderno é um perfeito animal amestrado. No trabalho adorna os orifícios vergonhosos do chefe, em casa envergonha sua esposa adornando os orifícios dos cúmplices amestrados. Uma família vai a ruína quando seu homem dominante confunde seu dever pessoal com um dever universal. A besta amestrada passa então a passear com os amigos e deixar seus filhos serem educados pela televisão. No trabalho um idiota; em casa um capacho dos amigos vizinhos; na família, uma deformação social; isso é o homem pós-moderno.

A incapacidade de comunicar-se, ainda o eleva à condição de perfeito animal de rebanho. Haveria outra criatura incapas de conter os instintos sexuais? Não, o homem é incapas de conter-se sexualmente, precisa que uma mulher esteja no controle...
Homens idiotas, estúpidos ignorantes, não reconhecem a linguagem feminina. No mundo pós-moderno o homem é uma massa de modelar que se inclina para onde a televisão quer, onde a religião quer, e onde um belo par de seios quer. O homem pós-moderno é tudo o que é manipulável e inconstante, não sabe se quer comunicar-se com desenvoltura.

O homem antigo aspirava ao poder, inclinação absoluta ao seu desejo, e uma guerra natural contra tudo o que se impedisse seu caminho rumo ao poder. Atualmente, o homem considera a paz como um presente divino, e o amor como cabal argumento contra qualquer aspiração ao poder - o homem pós-moderno ama a submição? Ou talvez a covardia, convencida pelo romance a adornar-se tenha assumido a forma de amor pela paz? Medo da dor, quem sabe? Talvez apenas mais uma maneira do homem pós-moderno expressar sua idiossincrasia axiológica, talvez apenas um ser decadente que se esconde atrás da aspiração ao amor e paz.

2009-04-29T08:09:00.002+01:00

tfffffffffffffff

XCIV Ad Mentulam

2009-04-19T11:05:00.001+01:00

MENTULA moechatur. Moechatur mentula? Certe.
Hoc est quod dicunt: ipsa olera olla legit.

XCV Ad Gaium Helvium Cinnam

2009-04-19T11:04:00.000+01:00

ZMYRNA mei Cinnae nonam post denique messem
quam coepta est nonamque edita post hiemem,
milia cum interea quingenta Hortensius uno
* * * * * * * *
Zmyrna cavas Satrachi penitus mittetur ad undas,
Zmyrnam cana diu saecula pervolvent.
at Volusi annales Paduam morientur ad ipsam
et laxas scombris saepe dabunt tunicas.

XCVb

2009-04-19T11:00:00.000+01:00

PARVA mei mihi sint cordi monimenta ...,
at populus tumido gaudeat Antimacho.

XCVI Ad Gaium Licinium Calvum

2009-04-19T10:59:00.000+01:00

SI quicquam mutis gratum acceptumque sepulcris
accidere a nostro, Calve, dolore potest,
quo desiderio veteres renovamus amores
atque olim missas flemus amicitias,
certe non tanto mors immatura dolori est
Quintiliae, quantum gaudet amore tuo.

XCVII Ad Aemilium

2009-04-19T10:57:00.001+01:00

NON (ita me di ament) quicquam referre putavi,
utrumne os an culum olfacerem Aemilio.
nilo mundius hoc, nihiloque immundius illud,
verum etiam culus mundior et melior:
nam sine dentibus est. hic dentis sesquipedalis,
gingivas vero ploxeni habet veteris,
praeterea rictum qualem diffissus in aestu
meientis mulae cunnus habere solet.
hic futuit multas et se facit esse venustum,
et non pistrino traditur atque asino?
quem siqua attingit, non illam posse putemus
aegroti culum lingere carnificis?

XCVIII Ad Victium

2009-04-19T10:56:00.000+01:00

IN te, si in quemquam, dici pote, putide Victi,
id quod verbosis dicitur et fatuis.
ista cum lingua, si usus veniat tibi, possis
culos et crepidas lingere carpatinas.
si nos omnino vis omnes perdere, Victi,
hiscas: omnino quod cupis efficies.

XCIX Ad Iuventium

2009-04-19T10:54:00.000+01:00

SURRIPUI tibi, dum ludis, mellite Iuventi,
suaviolum dulci dulcius ambrosia.
verum id non impune tuli: namque amplius horam
suffixum in summa me memini esse cruce,
dum tibi me purgo nec possum fletibus ullis
tantillum vestrae demere saevitiae.
nam simul id factum est, multis diluta labella
guttis abstersisti omnibus articulis,
ne quicquam nostro contractum ex ore maneret,
tamquam commictae spurca saliva lupae.
praeterea infesto miserum me tradere amori
non cessasti omnique excruciare modo,
ut mi ex ambrosia mutatum iam foret illud
suaviolum tristi tristius elleboro.
quam quoniam poenam misero proponis amori,
numquam iam posthac basia surripiam.

C Ad Marcum Caelium furum

2009-04-19T10:52:00.000+01:00

CAELIUS Aufillenum et Quintius Aufillenam
flos Veronensum depereunt iuvenum,
hic fratrem, ille sororem. hoc est, quod dicitur, illud
fraternum vere dulce sodalicium.
cui faveam potius? Caeli, tibi: nam tua nobis
perspecta ex igni est unica amicitia,
cum vesana meas torreret flamma medullas.
sis felix, Caeli, sis in amore potens.

CI Ad inferias

2009-04-19T10:51:00.000+01:00

MULTAS per gentes et multa per aequora vectus
advenio has miseras, frater, ad inferias,
ut te postremo donarem munere mortis
et mutam nequiquam alloquerer cinerem.
quandoquidem fortuna mihi tete abstulit ipsum.
heu miser indigne frater adempte mihi,
nunc tamen interea haec, prisco quae more parentum
tradita sunt tristi munere ad inferias,
accipe fraterno multum manantia fletu,
atque in perpetuum, frater, ave atque vale.

CII. Ad Cornelium Nepotem.

2009-04-19T10:49:00.000+01:00

SI quicquam tacito commissum est fido ab amico,
cuius sit penitus nota fides animi,
meque esse invenies illorum iure sacratum,
Corneli, et factum me esse puta Arpocratem.

CIII Ad Silonem

2009-04-19T10:47:00.002+01:00

AUT sodes mihi redde decem sestertia, Silo,
deinde esto quamvis saevus et indomitus:
aut, si te nummi delectant, desine quaeso
leno esse atque idem saevus et indomitus.

CIV

2009-04-19T10:47:00.001+01:00

CREDIS me potuisse meae maledicere vitae,
ambobus mihi quae carior est oculis?
non potui, nec, si possem, tam perdite amarem:
sed tu cum Tappone omnia monstra facis.

CV Ad Mentulam

2009-04-19T10:46:00.000+01:00

MENTULA conatur Pipleium scandere montem:
Musae furcillis praecipitem eiciunt.

CVI

2009-04-19T10:45:00.000+01:00

CUM puero bello praeconem qui videt esse,
quid credat, nisi se vendere discupere?

CVII Ad Lesbiam

2009-04-19T10:44:00.000+01:00

SI quicquam cupido optantique optigit umquam
insperanti, hoc est gratum animo proprie.
quare hoc est gratum nobis quoque carius auro
quod te restituis, Lesbia, mi cupido.
restituis cupido atque insperanti, ipsa refers te
nobis. o lucem candidiore nota!
quis me uno vivit felicior aut magis hac est
optandus vita dicere quis poterit?

CVIII Ad Cominium

2009-04-19T06:57:00.001+01:00

SI, Comini, populi arbitrio tua cana senectus
spurcata impuris moribus intereat,
non equidem dubito quin primum inimica bonorum
lingua exsecta avido sit data vulturio,
effossos oculos voret atro gutture corvus,
intestina canes, cetera membra lupi.

CIX Ad Lesbiam

2009-04-19T06:56:00.000+01:00

IUCUNDUM, mea vita, mihi proponis amorem
hunc nostrum inter nos perpetuumque fore.
di magni, facite ut vere promittere possit,
atque id sincere dicat et ex animo,
ut liceat nobis tota perducere vita
aeternum hoc sanctae foedus amicitiae

CX Ad Aufilenam

2009-04-19T06:55:00.001+01:00

AUFILENA, bonae semper laudantur amicae:
accipiunt pretium, quae facere instituunt.
tu, quod promisti, mihi quod mentita inimica es,
quod nec das et fers saepe, facis facinus.
aut facere ingenuae est, aut non promisse pudicae,
Aufillena, fuit: sed data corripere
fraudando officiis, plus quam meretricis avarae
quae sese toto corpore prostituit.

CXI Ad Aufilenam

2009-04-19T06:54:00.002+01:00

AUFILENA, viro contentam vivere solo,
nuptarum laus ex laudibus eximiis:
sed cuivis quamvis potius succumbere par est,
quam matrem fratres efficere ex patruo...

CXII Ad Nasonem

2009-04-19T06:54:00.001+01:00

MULTUS homo es, Naso, neque tecum multus homo
te scindat: Naso, multus es et pathicus.

CXIII Ad Gaium Helvium Cinnam

2009-04-19T06:53:00.000+01:00

CONSULE Pompeio primum duo, Cinna, solebant
Maeciliam: facto consule nunc iterum
manserunt duo, sed creverunt milia in unum
singula. fecundum semen adulterio.

CXIV Ad Mentulam

2009-04-19T06:52:00.002+01:00

FIRMANUS saltu non falso Mentula dives
fertur, qui tot res in se habet egregias,
aucupium omne genus, piscis, prata, arva ferasque.
nequiquam: fructus sumptibus exsuperat.
quare concedo sit dives, dum omnia desint.
saltum laudemus, dum modo ipse egeat.

CXV Ad Mentulam

2009-04-19T06:52:00.001+01:00

MENTULA habet instar triginta iugera prati,
quadraginta arvi: cetera sunt maria.
cur non divitiis Croesum superare potis sit,
uno qui in saltu tot bona possideat,
prata arva ingentes silvas saltusque paludesque
usque ad Hyperboreos et mare ad Oceanum?
omnia magna haec sunt, tamen ipsest maximus ultro,
non homo, sed vero mentula magna minax.

CXVI Ad Gellium

2009-04-19T06:39:00.003+01:00

SAEPE tibi studioso animo venante requirens
carmina uti possem mittere Battiadae,
qui te lenirem nobis, neu conarere
tela infesta mittere in usque caput,
hunc video mihi nunc frustra sumptum esse laborem,
Gelli, nec nostras hic valuisse preces.
contra nos tela ista tua evitabimus amitha
at fixus nostris tu dabis supplicium.

Contra Socrates

2009-04-19T05:59:00.000+01:00

Em todos os tempos os grandes sábios sempre fizeram o mesmo juízo sobre a vida: ela não vale nada... Sempre e por toda parte se escutou o mesmo tom saindo de suas bocas. Um tom cheio de dúvidas, cheio de melancolia, cheio de cansaço da vida, um tom plenamente contrafeito frente a ela. O próprio Sócrates disse ao morrer: "viver significa estar há muito doente - eu devo um galo a Asclépio curador". O próprio Sócrates estava enfastiado da vida. O que isso demonstra? Para onde isso aponta? Outrora teria-se dito (ó! Disse-se e forte o suficiente; e avante nossos Pessimistas!): "Em todo caso é preciso que haja algo verdadeiro aqui! O consensus sapientium prova a verdade." Ainda falaremos hoje desta forma? Nós temos o direito a um tal discurso? "Em todo caso é preciso que algo esteja doente aqui" - eis a nossa resposta. Em primeiro lugar temos de observar mais de perto esses mais sábios de todos os tempos! Todos eles talvez não estivessem tão firmes sobre as pernas? Talvez estivessem atrasados? Cambaleantes? Decadentes? Talvez a sabedoria apresente-se sobre a terra como um corvo, ao qual um pequeno odor de carniça entusiasma?...

2.

Esta irreverência de asseverar que os grandes sábios são tipos decadentes abriu-se para mim mesmo exatamente em uma circunstância na qual mais intensamente o preconceito erudito e não-erudito se lhe contrapunha. Reconheci Sócrates e Platão como sintomas de declínio, como instrumentos da decomposição grega, como falsos gregos, como antigregos ("Nascimento da Tragédia" 1872). Aquele consensus sapientium - isto fui compreendendo cada vez melhor - não prova sequer minimamente que eles tinham razão quanto ao que concordavam. O consenso demonstra muito mais que eles mesmos, esses mais sábios, possuíam entre si algum acordo fisiológico para se colocar frente à vida da mesma maneira negativa - para precisar se colocar frente a ela desta forma. Juízos, juízos de valor sobre a vida, a favor ou contra, nunca podem ser em última instância verdadeiros: eles só possuem o valor como sintoma, eles só podem vir a ser considerados enquanto sintomas. Em si, tais juízos são imbecilidades. É preciso estender então completamente os dedos e tentar alcançar a apreensão dessa finesse admirável, que consiste no fato de o valor da vida não poder ser avaliado. Não por um vivente, pois ele é parte, mesmo objeto de litígio, e não um juiz; não por um morto, por uma outra razão. - Da parte de um filósofo, ver um problema no valor da vida permanece por conseguinte uma objeção contra ele, um ponto de interrogação quanto à sua sabedoria, uma falta de sabedoria. Como? E todos esses grandes sábios? - Eles não seriam senão decadentes, eles não teriam sido sequer uma vez sábios? Mas eu retorno ao problema de Sócrates.

3.

Segundo sua origem, Sócrates pertence à camada mais baixa do povo. Sócrates era plebe. Sabe-se, ainda se pode até mesmo ver, quão feio ele era. Mas a feiúra, em si uma objeção, é entre os gregos quase uma refutação. Sócrates era afinal de contas um grego? Muito freqüentemente, a feiúra é a expressão de um desenvolvimento cruzado, emperrado pelo cruzamento. Em outros casos, ela aparece como desenvolvimento decadente. Os antropólogos dentre os criminalistas dizem-nos que o criminoso típico é feio: monstrum infronte, monstrum in animo. Mas o criminoso é um décadent. Sócrates era um típico criminoso? Ao menos não o contradiz aquele famoso juízo-fisionômico que soava tão escandaloso aos amigos de Sócrates. Um estrangeiro, que entendia de rostos, disse certa vez na cara de Sócrates, ao passar por Atenas, que ele era um monstro e escondia todos os vícios e desejos ruins em si. E Sócrates respondeu simplesmente: "Vós me conheceis, meu Senhor!"

4.
Em Sócrates, a desertificação e a anarquia estabelecidas no interior dos instintos não são os únicos indícios de décadence: a superfetação do lógico e aquela maldade de raquítico, que o distinguem, também apontam para ela. Não nos esqueçamos mesmo daquelas alucinações auditivas que, sob o nome de o "Daimon de Sócrates", receberam uma interpretação religiosa. Tudo nele é exagerado, bufão, caricatural. Tudo é ao mesmo tempo oculto, cheio de segundas intenções, subterrâneo. – Procuro compreender de que idiossincrasia provém essa equiparação socrática entre Razão = Virtude = Felicidade: essa equiparação que é, de todas as existentes, a mais bizarra, e que possui contra si, em particular, todos os instintos dos helenos mais antigos.

Com Sócrates, o paladar grego transforma-se em favor da dialética: o que acontece aí propriamente? Acima de tudo é um gosto nobre que cai por terra. A plebe ascende com a dialética. Antes de Sócrates, recusavam-se as maneiras dialéticas na boa sociedade: elas valiam como más maneiras, elas eram comprometedoras. Se advertia a juventude contra elas. Também se desconfiava de todo aquele que apresentava suas razões de um tal modo. As coisas honestas, tal como as pessoas honestas, não servem suas razões assim com as mãos. É indecoroso mostrar os cinco dedos. O que precisa ser inicialmente provado tem pouco valor. Onde quer que a autoridade ainda pertença aos bons costumes, onde quer que não se "fundamente", mas sim ordene, o dialético aparece como uma espécie de palhaço: ri-se dele, mas não se o leva a sério. - Sócrates foi o palhaço que se fez levar a sério: o que aconteceu aí propriamente?

6.

Só se escolhe a dialética, quando não se tem mais nenhuma outra saída. Sabe-se que se suscita desconfiança com ela, que ela é pouco convincente. Nada é mais facilmente dissipável do que um efeito dialético: a experiência de toda e qualquer reunião na qual se conversa, o prova. Ela só serve como saída drástica nas mãos daqueles que não possuem nenhuma outra arma. É preciso que se tenha de estabelecer à força o seu direito: antes disto não se faz uso algum dela. Por isso, os judeus eram dialéticos; Reinecke Fucks era dialético. Como? Sócrates também o era?

7.

- A ironia de Sócrates é uma expressão de revolta? De ressentimento da plebe? Ele goza enquanto oprimido de sua própria ferocidade nas estocadas do silogismo? Ele vinga-se dos nobres que fascina? - À medida que se é um dialético, tem-se um instrumento impiedoso nas mãos. Com ele podemos cunhar tiranos e ridicularizar aqueles que vencemos. O dialético lega ao seu adversário a necessidade de demonstrar que não é um idiota: ele o deixa furioso, mas ao mesmo tempo desamparado. O dialético despotencializa o intelecto de seu adversário. Como? A dialética é apenas uma forma de vingança em Sócrates?

8.

Eu dei a entender o que fez com que Sócrates pudesse se tornar repulsivo: permanece tanto mais a ser esclarecido o fato de ele ter podido produzir fascínio. Por um lado, Sócrates foi o pioneiro na descoberta de um novo tipo de Agon: para o círculo nobre de Atenas, ele foi o seu primeiro mestre de armas. Ele fascinou, à medida que tocou no impulso agonístico dos helenos e que trouxe uma variante para o cerne do embate entre os homens jovens e os rapazinhos. Sócrates também foi um grande erótico.

9.

Mas Sócrates desvendou ainda mais. Ele olhou por detrás de seus atenienses nobres; ele compreendeu que seu caso, a idiossincrasia de seu caso, já não era nenhuma exceção. O mesmo tipo de degenerescência já se preparava em silêncio por toda parte. A velha Atenas caminhava para o fim. – E Sócrates entendeu que todo o mundo tinha necessidade dele: de sua mediação, de sua cura, de seu artifício pessoal de autoconservação... Por toda parte os instintos estavam em anarquia; por toda parte estava-se cinco passos além do excesso; o "monstrum in animo" era o perigo universal. "Os impulsos querem fazer-se tiranos; precisa-se descobrir um antitirano, que seja mais forte"... Quando aquele fisionomista revelou a Sócrates quem ele era, uma caverna para todos os piores desejos, o grande irônico ainda deixou escapar uma palavra, que deu a chave para compreendê-lo. "Isto é verdade, disse ele, mas me tornei senhor sobre todos estes desejos." Como Sócrates se assenhorou de si mesmo? - No fundo o seu caso foi apenas o caso extremo; apenas o caso mais distintivo disto que outrora começou a se tornar a indigência universal: o fato de ninguém mais se assenhorar de si, de os instintos se arremeterem uns contra os outros. Ele fascinou como este caso extremo - sua feiúra apavorante o comunicava a todos os olhares: ele fascinou, como segue de per si, ainda mais intensamente enquanto resposta, enquanto solução, enquanto aparência de cura para este caso. - Se se tem necessidade de fazer da razão um tirano, como Sócrates o fez, então o risco de que outra coisa faça-se tirano não deve ser pequeno. A racionalidade aparece outrora enquanto Salvadora; nem Sócrates, nem seus "doentes" estavam livres para serem racionais. Ser racional foi o seu último remédio. O fanatismo, com o qual toda a reflexão grega se lança para a racionalidade, trai uma situação desesperadora. Estava-se em risco, só se tinha uma escolha: ou perecer, ou ser absurdamente racional... O moralismo dos filósofos gregos desde Platão está condicionado patologicamente; do mesmo modo que sua avaliação da dialética. A equação Razão = Virtude = Felicidade diz meramente o seguinte: é preciso imitar Sócrates e estabelecer permanentemente uma luz diurna contra os apetites obscuros – a luz diurna da razão. É preciso ser prudente, claro, luminoso a qualquer preço: toda e qualquer concessão aos instintos, ao inconsciente conduz para baixo...

11.

Dei a entender o que fez com que Sócrates exercesse fascínio: ele parecia ser um médico, um salvador. Faz-se ainda necessário indicar o erro que repousava em sua crença na “racionalidade a qualquer preço”? - Imaginar a possibilidade de escapar da décadence através do estabelecimento de uma guerra contra ela é já um modo de iludir a si mesmo criado pelos filósofos e moralistas. O escape está além de suas forças: o que eles escolhem como meio, como salvação, não é senão uma nova expressão da décadence. Eles transformam sua expressão, mas não a eliminam propriamente. Sócrates foi um mal-entendido. Toda moral fundada no melhoramento, também a moral cristã, foi um mal-entendido... A luz diurna mais cintilante, a racionalidade a qualquer preço, a vida luminosa, fria, precavida, consciente, sem instinto, em contraposição aos instintos não se mostrou efetivamente senão como uma doença, uma outra doença. - Ela não concretizou de forma nenhuma um retorno à "virtude", à "saúde", à felicidade... Os instintos precisam ser combatidos esta é a fórmula da décadence. Enquanto a vida está em ascensão, a felicidade é igual aos instintos.

12.

Ele mesmo compreendeu isso, este que foi o mais prudente de todos os auto-ludibriadores? Ele soube dizer isto por fim a si mesmo em meio à sabedoria de sua coragem diante da morte?... Sócrates queria morrer. Não foi Atenas, mas ele quem deu para si o cálice com o veneno. Ele impeliu Atenas para o cálice com o veneno... "Sócrates não é nenhum médico, falou ele silenciosamente para si mesmo: apenas a morte é aqui a médica... O próprio Sócrates só estava há muito doente..."

Poema 6

2009-04-19T00:53:00.000+01:00

Flavi, delicias tuas Catullo,
ni sint inlepidae atque inelegantes,
velles dicere, nec tacere posses.
verum nescio quid febriculosi
scorti diligis: hoc pudet fateri.
nam te non viduas iacere noctes
nequiquam tacitum cubile clamat
sertis ac Syrio fragrans olivo,
pulvinusque peraeque et hic et ille
attritus, tremulique quassa lecti
argutatio inambulatioque.
nam nil stupra valet, nihil, tacere.
cur? non tam latera ecfututa pandas,
ni tu quid facias ineptiarum.
quare, quidquid habes boni malique,
dic nobis: volo te ac tuos amores
ad caelum lepido vocare versu.

Poema 5

2009-04-19T00:50:00.000+01:00

Vivamus, mea Lesbia, atque amemus,
rumoresque senum severiorum
omnes unius aestimemus assis.
soles occidere et redire possunt:
nobis, cum semel occidit brevis lux,
nox est perpetua una dormienda.
da mi basia mille, deinde centum,
dein mille altera, dein secunda centum,
deinde usque altera mille, deinde centum,
dein, cum milia multa fecerimus,
conturbabimus illa, ne sciamus,
aut ne quis malus invidere possit,
cum tantum sciat esse basiorum.

Poema 4

2009-04-19T00:49:00.000+01:00

Phasellus ille, quem videtis, hospites,
ait fuisse navium celerrimus,
neque ullius natantis impetum trabis
nequisse praeterire, sive palmulis
opus foret volare sive linteo.
et hoc negat minacis Hadriatici
negare litus insulasve Cycladas
Rhodumque nobilem horridamque Thraciam
Propontida trucemve Ponticum sinum,
ubi iste post phasellus antea fuit
comata silva: nam Cytorio in iugo
loquente saepe sibilum edidit coma.
Amastri Pontica et Cytore buxifer,
tibi haec fuisse et esse cognitissima
ait phasellus; ultima ex origine
tuo stetisse dicit in cacumine,
tuo imbuisse palmulas in aequore,
et inde tot per impotentia freta
erum tulisse, laeva sive dextera
vocaret aura, sive utrumque Iuppiter
simul secundus incidisset in pedem;
neque ulla vota litoralibus diis
sibi esse facta, cum veniret a mari
novissimo hunc ad usque limpidum lacum.
sed haec prius fuere: nunc recondita
senet quiete seque dedicat tibi,
gemelle Castor et gemelle Castoris.

Poema 3

2009-04-19T00:48:00.000+01:00

Lugete, o Veneres Cupidinesque
et quantum est hominum venustiorum!
passer mortuus est meae puellae,
passer, deliciae meae puellae,
quem plus illa oculis suis amabat;
nam mellitus erat, suamque norat
ipsa tam bene quam puella matrem,
nec sese a gremio illius movebat,
sed circumsiliens modo huc modo illuc
ad solam dominam usque pipiabat.
qui nunc it per iter tenebricosum
illuc unde negant redire quemquam.
at vobis male sit, malae tenebrae
Orci, quae omnia bella devoratis;
tam bellum mihi passerem abstulistis.
o factum male! o miselle passer!
tua nunc opera meae puellae
flendo turgiduli rubent ocelli.

Poema 2

2009-04-19T00:46:00.000+01:00

Passer, deliciae meae puellae,
quicum ludere, quem in sinu tenere,
cui primum digitum dare adpetenti
et acris solet incitare morsus,
cum desiderio meo nitenti
carum nescio quid libet iocari
(et solaciolum sui doloris,
credo, ut tum gravis adquiescat ardor),
tecum ludere sicut ipsa possem
et tristis animi levare curas!
... Tam gratum est mihi quam ferunt puellae
pernici aureolum fuisse malum,
quod zonam solvit diu ligatam.

Poema 1

2009-04-19T00:45:00.000+01:00

Cui dono lepidum novum libellum
arido modo pumice expolitum?
Corneli, tibi; namque tu solebas
meas esse aliquid putare nugas,
iam tum cum ausus es unus Italorum
omne aevum tribus explicare chartis,
doctis, Iuppiter, et laboriosis!
quare habe tibi quidquid hoc libelli
qualecumque, quod, o patrona virgo,
plus uno maneat perenne saeclo.

Εἲς Διοσκούρους

2009-04-18T06:37:00.002+01:00

ἀμφὶ Διὸς κούρους, ἑλικώπιδες ἔσπετε Μου̂σαι,
Τυνδαρίδας*, Λήδης καλλισφύρου ἀγλαὰ τέκνα,
Κάστορά θ' ἱππόδαμον καὶ ἀμώμητον Πολυδεύκεα,
τοὺς ὑπὸ Ταϋγέτου κορυφῃ̂ ὄρεος μεγάλοιο 5

μιχθει̂σ' ἐν φιλότητι κελαινεφέι Κρονίωνι
σωτη̂ρας* τέκε παι̂δας ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
ὠκυπόρων τε νεω̂ν, ὅτε τε σπέρχωσιν ἄελλαι
χειμέριαι κατὰ πόντον ἀμείλιχον: οἳ δ' ἀπὸ νηω̂ν+
εὐχόμενοι καλέουσι Διὸς κούρους μεγάλοιο 10

ἄρνεσσιν λευκοι̂σιν, ἐπ' ἀκρωτήρια βάντες
πρύμνης: τὴν δ' ἄνεμός τε μέγας καὶ κυ̂μα θαλάσσης
θη̂καν* ὑποβρυχίην: οἳ δ' ἐξαπίνης ἐφάνησαν+
ξουθῃ̂σι πτερύγεσσι δι' αἰθέρος ἀίξαντες,
αὐτίκα δ' ἀργαλέων ἀνέμων+ κατέπαυσαν ἀέλλας, 15

κύματα δ' ἐστόρεσαν λευκη̂ς* ἁλὸς ἐν πελάγεσσι,
σήματα+ καλά, πόνου ἀπονόσφισιν: οἳ δὲ ἰδόντες+
γήθησαν, παύσαντο δ' ὀιζυροι̂ο πόνοιο.
χαίρετε, Τυνδαρίδαι, ταχέων ἐπιβήτορες ἵππων:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς Σελήνην

2009-04-18T06:37:00.001+01:00

μήνην ἀείδειν* τανυσίπτερον* ἔσπετε*, Μου̂σαι,
ἡδυεπει̂ς κου̂ραι Κρονίδεω Διός, ἵστορες ᾠδη̂ς*:
ἡ̂ς ἄπο αἴγλη γαι̂αν ἑλίσσεται οὐρανόδεικτος
κρατὸς* ἀπ' ἀθανάτοιο*, πολὺς δ' ὑπὸ κόσμος ὄρωρεν 5

αἴγλης λαμπούσης: στίλβει δέ τ' ἀλάμπετος ἀὴρ
χρυσέου* ἀπὸ στεφάνου, ἀκτι̂νες* δ' ἐνδιάονται,
εὐ̂τ' ἂν ἀπ' ̓Ωκεανοι̂ο λοεσσαμένη χρόα καλόν,
εἵματα ἑσσαμένη τηλαυγέα δι̂α Σελήνη,
ζευξαμένη πώλους ἐριαύχενας, αἰγλήεντας, 10

ἐσσυμένως προτέρωσ' ἐλάσῃ καλλίτριχας ἵππους,
ἑσπερίη, διχόμηνος: ὃ δὲ πλήθει μέγας ὄγμος*
λαμπρόταταί τ' αὐγαὶ τότ' ἀεξομένης τελέθουσιν
οὐρανόθεν: τέκμωρ* δὲ βροτοι̂ς καὶ ση̂μα τέτυκται.
τῃ̂ ῥά ποτε Κρονίδης ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῃ̂: 15

ἣ δ' ὑποκυσαμένη Πανδείην γείνατο κούρην,
ἐκπρεπὲς εἰ̂δος ἔχουσαν ἐν ἀθανάτοισι θεοι̂σι.
χαι̂ρε, ἄνασσα, θεὰ λευκώλενε, δι̂α Σελήνη,
πρόφρον, ἐυπλόκαμος: σέο δ' ἀρχόμενος+ κλέα+ φωτω̂ν
ᾄσομαι ἡμιθέων+, ὡ̂ν κλείουσ' ἔργματ' ἀοιδοί+, 20

Μουσάων θεράποντες, ἀπὸ στομάτων ἐροέντων.

Εἲς ̔́Ηλιον*

2009-04-18T06:36:00.002+01:00

ἥλιον ὑμνει̂ν αὐ̂τε* Διὸς τέκος ἄρχεο Μου̂σα,
Καλλιόπη, φαέθοντα, τὸν Εὐρυφάεσσα* βοω̂πις
γείνατο Γαίης παιδὶ καὶ Οὐρανου̂ ἀστερόεντος:
γη̂με γὰρ Εὐρυφάεσσαν ἀγακλειτὴν ̔Υπερίων, 5

αὐτοκασιγνήτην, ἥ οἱ τέκε κάλλιμα τέκνα,
̓Ηω̂ τε ῥοδόπηχυν ἐυπλόκαμόν τε Σελήνην
̓Ηέλιόν τ' ἀκάμαντ', ἐπιείκελον ἀθανάτοισιν,
ὃς φαίνει θνητοι̂σι καὶ ἀθανάτοισι θεοι̂σιν
ἵπποις ἐμβεβαώς: σμερδνὸν δ' ὅ γε δέρκεται ὄσσοις 10

χρυσέης* ἐκ κόρυθος: λαμπραὶ δ' ἀκτι̂νες ἀπ' αὐτου̂*
αἰγλη̂εν στίλβουσι παρὰ κροτάφων δέ τ' ἔθειραι
λαμπραὶ ἀπὸ κρατὸς χαρίεν κατέχουσι πρόσωπον
τηλαυγές*: καλὸν δὲ περὶ χροὶ̈ λάμπεται ἔσθος
λεπτουργές, πνοιῃ̂ ἀνέμων: ὕπο δ' ἄρσενες ἵπποι. 15

ἔνθ' ἄρ' ὅ γε στήσας χρυσόζυγον ἅρμα καὶ ἵππους, 15α

[αὐτόθι παύεται ἄκρου ἐπ' οὐρανου̂, εἰσόκεν αὐ̂τις]
θεσπέσιος* πέμπῃσι δι' οὐρανου̂ ̓Ωκεανόνδε.
χαι̂ρε, ἄναξ, πρόφρων δὲ βίον θυμήρε' ὄπαζε.
ἐκ σέο δ' ἀρξάμενος+ κλῄσω+* μερόπων+ γένος+ ἀνδρω̂ν
ἡμιθέων, ὡ̂ν ἔργα θεαὶ θνητοι̂σιν ἔδειξαν.

Εἲς Γη̂ν Μητέρα Πάντων

2009-04-18T06:36:00.001+01:00

γαι̂αν παμμήτειραν ἀείσομαι, ἠυθέμεθλον,
πρεσβίστην, ἣ φέρβει ἐπὶ χθονὶ πάνθ' ὁπόσ' ἐστίν,
ἠμὲν ὅσα χθόνα δι̂αν ἐπέρχεται ἠδ' ὅσα πόντον
ἠδ' ὅσα πωτω̂νται, τάδε φέρβεται ἐκ σέθεν ὄλβου. 5

ἐκ σέο δ' εὔπαιδές τε καὶ εὔκαρποι* τελέθουσι*,
πότνια, σευ̂ δ' ἔχεται δου̂ναι βίον ἠδ' ἀφελέσθαι*
θνητοι̂ς ἀνθρώποισιν: ὃ δ' ὄλβιος, ὅν κε σὺ θυμῳ̂
πρόφρων τιμήσῃς: τῳ̂ τ' ἄφθονα πάντα πάρεστι.
βρίθει μέν σφιν* ἄρουρα φερέσβιος ἠδὲ κατ' ἀγροὺς 10

κτήνεσιν εὐθηνει̂, οἰ̂κος δ' ἐμπίπλαται ἐσθλω̂ν:
αὐτοὶ δ' εὐνομίῃσι πόλιν κάτα καλλιγύναικα*
κοιρανέουσ', ὄλβος δὲ πολὺς καὶ πλου̂τος ὀπηδει̂:
παι̂δες δ' εὐφροσύνῃ νεοθηλέι κυδιόωσι
παρθενικαί τε χοροι̂ς πολυανθέσιν εὔφρονι θυμῳ̂ 15

παίζουσαι σκαίρουσι* κατ' ἄνθεα μαλθακὰ ποίης,
οὕς κε σὺ τιμήσῃς, σεμνὴ θεά, ἄφθονε δαι̂μον.
χαι̂ρε, θεω̂ν* μήτηρ, ἄλοχ' Οὐρανου̂ ἀστερόεντος,
πρόφρων δ' ἀντ' ᾠδη̂ς βίοτον θυμήρε' ὄπαζε:
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̔Εστίαν

2009-04-18T06:35:00.002+01:00

ἑστίη, ἣ πάντων ἐν δώμασιν ὑψηλοι̂σιν
ἀθανάτων τε θεω̂ν χαμαὶ ἐρχομένων τ' ἀνθρώπων+
ἕδρην ἀίδιον ἔλαχες*, πρεσβηίδα τιμήν,
καλὸν ἔχουσα γέρας καὶ τίμιον: οὐ γὰρ ἄτερ σου̂* 5

εἰλαπίναι θνητοι̂σιν, ἵν' οὐ πρώτῃ πυμάτῃ τε
̔Εστίῃ ἀρχόμενος σπένδει* μελιηδέα οἰ̂νον:
καὶ σύ μοι, ̓Αργειφόντα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ,
ἄγγελε τω̂ν μακάρων, χρυσόρραπι, δω̂τορ ἐάων, 10

ἵλαος ὢν ἐπάρηγε σὺν αἰδοίῃ τε φίλῃ τε. 5

ναίετε δώματα καλά, φίλα φρεσὶν ἀλλήλοισιν 11

εἰδότες: ἀμφότεροι γὰρ ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
εἰδότες ἔργματα καλὰ νόῳ θ' ἕσπεσθε καὶ ἥβῃ.
χαι̂ρε, Κρόνου θύγατερ, σύ τε καὶ χρυσόρραπις ̔Ερμη̂ς:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̓Αθήναν

2009-04-18T06:35:00.001+01:00

Παλλάδ' ̓Αθηναίην, κυδρὴν θεόν, ἄρχομ' ἀείδειν
γλαυκω̂πιν, πολύμητιν, ἀμείλιχον* ἠ̂τορ ἔχουσαν*,
παρθένον αἰδοίην, ἐρυσίπτολιν*, ἀλκήεσσαν,
Τριτογενη̂, τὴν αὐτὸς ἐγείνατο μητίετα Ζεὺς 5

σεμνη̂ς ἐκ κεφαλη̂ς, πολεμήια τεύχε' ἔχουσαν,
χρύσεα, παμφανόωντα: σέβας δ' ἔχε πάντας ὁρω̂ντας
ἀθανάτους: ἣ δὲ πρόσθεν Διὸς αἰγιόχοιο
ἐσσυμένως ὤρουσεν ἀπ' ἀθανάτοιο καρήνου,
σείσασ' ὀξὺν ἄκοντα: μέγας δ' ἐλελίζετ' ̓́Ολυμπος 10

δεινὸν ὑπὸ βρίμης* γλαυκώπιδος: ἀμφὶ δὲ γαι̂α
σμερδαλέον ἰάχησεν: ἐκινήθη δ' ἄρα πόντος,
κύμασι πορφυρέοισι κυκώμενος: ἔκχυτο δ' ἅλμη
ἐξαπίνης: στη̂σεν δ' ̔Υπερίονος ἀγλαὸς υἱὸς
ἵππους ὠκύποδας δηρὸν χρόνον, εἰσότε κούρη 15

εἵλετ' ἀπ' ἀθανάτων ὤμων θεοείκελα τεύχη
Παλλὰς ̓Αθηναίη: γήθησε δὲ μητίετα Ζεύς.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, Διὸς τέκος αἰγιόχοιο:
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̓́Αρτεμιν

2009-04-18T06:34:00.004+01:00

̓́Αρτεμιν ἀείδω χρυσηλάκατον*, κελαδεινήν,
παρθένον αἰδοίην, ἐλαφηβόλον+*, ἰοχέαιραν,
αὐτοκασιγνήτην χρυσαόρου ̓Απόλλωνος,
ἣ κατ' ὄρη+* σκιόεντα+ καὶ ἄκριας+ ἠνεμοέσσας 5

ἄγρῃ* τερπομένη+ παγχρύσεα+ τόξα+ τιταίνει+*
πέμπουσα στονόεντα βέλη: τρομέει δὲ κάρηνα
ὑψηλω̂ν ὀρέων, ἰάχει δ' ἔπι δάσκιος ὕλη
δεινὸν ὑπὸ κλαγγη̂ς θηρω̂ν*, φρίσσει δέ τε γαι̂α
πόντος τ' ἰχθυόεις: ἣ δ' ἄλκιμον ἠ̂τορ ἔχουσα 10

πάντη ἐπιστρέφεται θηρω̂ν ὀλέκουσα γενέθλην.
αὐτὰρ ἐπὴν τερφθῃ̂ θηροσκόπος* ἰοχέαιρα,
εὐφρήνῃ δὲ νόον, χαλάσασ' εὐκαμπέα τόξα
ἔρχεται ἐς μέγα δω̂μα κασιγνήτοιο φίλοιο,
Φοίβου ̓Απόλλωνος, Δελφω̂ν ἐς πίονα δη̂μον, 15

Μουσω̂ν καὶ Χαρίτων καλὸν χορὸν ἀρτυνέουσα.
ἔνθα κατακρεμάσασα παλίντονα τόξα καὶ ἰοὺς
ἡγει̂ται χαρίεντα περὶ χροὶ̈ κόσμον ἔχουσα,
ἐξάρχουσα χορούς: αἳ δ' ἀμβροσίην ὄπ' ἰει̂σαι
ὑμνευ̂σιν Λητὼ καλλίσφυρον, ὡς τέκε παι̂δας 20

ἀθανάτων βουλῃ̂ τε καὶ ἔργμασιν ἔξοχ' ἀρίστους.
χαίρετε, τέκνα Διὸς καὶ Λητου̂ς ἠυκόμοιο:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς Διόνυσον*

2009-04-18T06:34:00.003+01:00

κισσοκόμην Διόνυσον ἐρίβρομον* ἄρχομ' ἀείδειν,
Ζηνὸς καὶ Σεμέλης ἐρικυδέος ἀγλαὸν υἱόν,
ὃν τρέφον ἠύκομοι Νύμφαι παρὰ πατρὸς ἄνακτος
δεξάμεναι κόλποισι καὶ ἐνδυκέως ἀτίταλλον 5

Νύσης* ἐν γυάλοις: ὃ δ' ἀέξετο πατρὸς ἕκητι
ἄντρῳ* ἐν εὐώδει* μεταρίθμιος ἀθανάτοισιν.
αὐτὰρ ἐπειδὴ τόνδε* θεαὶ πολύυμνον ἔθρεψαν,
δὴ τότε φοιτίζεσκε* καθ' ὑλήεντας ἐναύλους,
κισσῳ̂ καὶ δάφνῃ πεπυκασμένος: αἳ δ' ἅμ' ἕποντο 10

Νύμφαι, ὃ δ' ἐξηγει̂το: βρόμος δ' ἔχεν ἄσπετον* ὕλην.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, πολυστάφυλ' ὠ̂ Διόνυσε:
δὸς δ' ἡμα̂ς χαίροντας* ἐς ὥρας* αὐ̂τις ἱκέσθαι,
ἐκ δ' αὐ̂θ' ὡράων εἰς τοὺς πολλοὺς ἐνιαυτούς.

Εἲς Μούσας Καὶ ̓Απόλλωνα

2009-04-18T06:34:00.001+01:00

μουσάων ἄρχωμαι ̓Απόλλωνός τε Διός τε:
ἐκ γὰρ Μουσάων καὶ ἑκηβόλου ̓Απόλλωνος
ἄνδρες ἀοιδοὶ ἔασιν ἐπὶ χθονὶ καὶ κιθαρισταί,
ἐκ δὲ Διὸς βασιλη̂ες: ὃ δ' ὄλβιος, ὅν τινα Μου̂σαι 5

φίλωνται: γλυκερή οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή.

χαίρετε, τέκνα Διός, καὶ ἐμὴν τιμήσατ' ἀοιδήν+:
αὐτὰρ ἐγὼν ὑμέων τε καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̔Εστίαν

2009-04-18T06:33:00.002+01:00

ἑστίη, ἥτε ἄνακτος ̓Απόλλωνος ἑκάτοιο
Πυθοι̂ ἐν ἠγαθέῃ ἱερὸν δόμον ἀμφιπολεύεις,
αἰεὶ σω̂ν πλοκάμων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον*:
ἔρχεο τόνδ' ἀνὰ οἰ̂κον, ἕν' ἔρχεο θυμὸν* ἔχουσα* 5

σὺν Διὶ μητιόεντι: χάριν δ' ἅμ' ὄπασσον ἀοιδῃ̂+.

Εἲς ̔́Υπατον Κρονίδην

2009-04-18T06:33:00.001+01:00

Ζη̂να θεω̂ν τὸν ἄριστον ἀείσομαι ἠδὲ μέγιστον,
εὐρύοπα, κρείοντα, τελεσφόρον*, ὅστε Θέμιστι*
ἐγκλιδὸν ἑζομένῃ πυκινοὺς ὀάρους ὀαρίζει. 4

ἵληθ', εὐρύοπα Κρονίδη, κύδιστε μέγιστε.

Εἲς Ποσειδω̂να

2009-04-18T06:32:00.004+01:00

ἀμφὶ Ποσειδάωτα, μέγαν θεόν, ἄρχομ' ἀείδειν,
γαίης κινητη̂ρα καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης,
πόντιον, ὅσθ' ̔Ελικω̂να* καὶ εὐρείας ἔχει Αἰγάς.
διχθά τοι, ̓Εννοσίγαιε, θεοὶ τιμὴν ἐδάσαντο, 5

ἵππων τε δμητη̂ρ' ἔμεναι σωτη̂ρά τε νηω̂ν+.
χαι̂ρε, Ποσείδαον γαιήοχε, κυανοχαι̂τα,
καί, μάκαρ, εὐμενὲς ἠ̂τορ ἔχων πλώουσιν ἄρηγε.

Εἲς ̓Απόλλωνα

2009-04-18T06:32:00.003+01:00

φοι̂βε, σὲ μὲν καὶ κύκνος ὑπὸ πτερύγων λίγ' ἀείδει,
ὄχθῃ ἐπιθρώσκων ποταμὸν πάρα δινήεντα,
Πηνειόν: σὲ δ' ἀοιδὸς ἔχων φόρμιγγα λίγειαν
ἡδυεπὴς πρω̂τόν τε καὶ ὕστατον αἰὲν ἀείδει. 5

καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, ἄναξ, ἵλαμαι δέ σ' ἀοιδῃ̂.

Εἲς ̔́Ηφαιστον

2009-04-18T06:32:00.001+01:00

̔́Ηφαιστον κλυτόμητιν ἀείσεο, Μου̂σα λίγεια,
ὃς μετ' ̓Αθηναίης+ γλαυκώπιδος+ ἀγλαὰ+ ἔργα*
ἀνθρώπους ἐδίδαξεν+ ἐπὶ+ χθονός+*, οἳ τὸ πάρος περ
ἄντροις ναιετάασκον ἐν οὔρεσιν, ἠύτε θη̂ρες. 5

νυ̂ν δὲ δι' ̔́Ηφαιστον κλυτοτέχνην ἔργα δαέντες*
ῥηιδίως αἰω̂να τελεσφόρον* εἰς ἐνιαυτὸν
εὔκηλοι διάγουσιν ἐνὶ σφετέροισι δόμοισιν.
ἀλλ' ἵληθ', ̔́Ηφαιστε: δίδου δ' ἀρετήν τε καὶ ὄλβον.

Εἲς Πα̂να

2009-04-18T06:31:00.002+01:00

ἀμφί* μοι ̔Ερμείαο* φίλον* γόνον ἔννεπε, Μου̂σα,
αἰγιπόδην, δικέρωτα*, φιλόκροτον, ὅστ' ἀνὰ+ πίση+
δενδρήεντ'+ ἄμυδις+* φοιτᾳ̂+ χορογηθέσι νύμφαις,
αἵ τε κατ' αἰγίλιπος πέτρης στείβουσι κάρηνα 5

Πα̂ν' ἀνακεκλόμεναι, νόμιον θεόν, ἀγλαέθειρον,
αὐχμήενθ', ὃς πάντα λόφον νιφόεντα λέλογχε
καὶ κορυφὰς ὀρέων καὶ πετρήεντα κάρηνα.
φοιτᾳ̂ δ' ἔνθα καὶ ἔνθα διὰ ῥωπήια πυκνά,
ἄλλοτε μὲν ῥείθροισιν ἐφελκόμενος* μαλακοι̂σιν, 10

ἄλλοτε δ' αὐ̂ πέτρῃσιν ἐν ἠλιβάτοισι διοιχνει̂,
ἀκροτάτην κορυφὴν μηλοσκόπον* εἰσαναβαίνων.
πολλάκι δ' ἀργινόεντα* διέδραμεν οὔρεα μακρά,
πολλάκι δ' ἐν κνημοι̂σι διήλασε* θη̂ρας ἐναίρων,
ὀξέα δερκόμενος*: τότε* δ' ἕσπερος ἔκλαγεν οἰ̂ον* 15

ἄγρης* ἐξανιών, δονάκων ὕπο* μου̂σαν ἀθύρων*
νήδυμον: οὐκ ἂν τόν γε παραδράμοι ἐν μελέεσσιν
ὄρνις, ἥτ' ἔαρος* πολυανθέος ἐν πετάλοισι
θρη̂νον ἐπιπροχέουσ' ἀχέει* μελίγηρυν ἀοιδήν.
σὺν δέ σφιν+* τότε Νύμφαι ὀρεστιάδες λιγύμολποι 20

φοιτω̂σαι πύκα ποσσὶν ἐπὶ κρήνῃ μελανύδρῳ*
μέλπονται: κορυφὴν δὲ περιστένει οὔρεος ̓Ηχώ:
δαίμων+ δ' ἔνθα καὶ ἔνθα χορω̂ν*, τοτὲ δ' ἐς μέσον ἕρπων,
πυκνὰ ποσὶν διέπει, λαι̂φος δ' ἐπὶ νω̂τα δαφοινὸν
λυγκὸς ἔχει, λιγυρῃ̂σιν ἀγαλλόμενος φρένα μολπαι̂ς 25

ἐν μαλακῳ̂ λειμω̂νι, τόθι κρόκος ἠδ' ὑάκινθος
εὐώδης θαλέθων καταμίσγεται ἄκριτα ποίῃ.
ὑμνευ̂σιν δὲ θεοὺς μάκαρας καὶ μακρὸν ̓́Ολυμπον:
οἱ̂όν* θ' ̔Ερμείην ἐριούνιον ἔξοχον ἄλλων
ἔννεπον, ὡς ὅ γ' ἅπασι θεοι̂ς θοὸς ἄγγελός ἐστι, 30

καί ῥ' ὅ γ' ἐς ̓Αρκαδίην πολυπίδακα, μητέρα* μήλων*,
ἐξίκετ', ἔνθα τέ οἱ τέμενος Κυλληνίου ἐστίν.
ἔνθ' ὅ γε καὶ θεὸς ὢν ψαφαρότριχα* μη̂λ' ἐνόμευεν
ἀνδρὶ πάρα θνητῳ̂ θάλε* γὰρ πόθος ὑγρὸς ἐπελθὼν
νύμφῃ ἐυπλοκάμῳ Δρύοπος φιλότητι μιγη̂ναι: 35

ἐκ δ' ἐτέλεσσε* γάμον θαλερόν. τέκε δ' ἐν μεγάροισιν*
̔Ερμείῃ φίλον υἱόν, ἄφαρ* τερατωπὸν ἰδέσθαι,
αἰγιπόδην, δικέρωτα, φιλόκροτον, ἡδυγέλωτα:
φευ̂γε δ' ἀναί̈ξασα, λίπεν δ' ἄρα παι̂δα τιθήνη
δει̂σε γάρ, ὡς ἴδεν ὄψιν ἀμείλιχον, ἠυγένειον. 40

τὸν δ' αἰ̂ψ'+ ̔Ερμείας ἐριούνιος+ εἰς χέρα+ θη̂κε*
δεξάμενος+, χαι̂ρεν+ δὲ νόῳ+ περιώσια+ δαίμων.
ῥίμφα δ' ἐς ἀθανάτων ἕδρας κίε παι̂δα καλύψας
δέρμασιν ἐν πυκινοι̂σιν ὀρεσκῴοιο λαγωου̂
πὰρ δὲ Ζηνὶ κάθιζε καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι, 45

δει̂ξε δὲ κου̂ρον ἑόν: πάντες δ' ἄρα θυμὸν ἔτερφθεν
ἀθάνατοι, περίαλλα δ' ὁ Βάκχειος Διόνυσος+:
Πα̂να δέ μιν καλέεσκον, ὅτι φρένα πα̂σιν ἔτερψε.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, ἄναξ, ἵλαμαι δέ σ' ἀοιδῃ̂
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̔Ερμη̂ν

2009-04-18T06:31:00.001+01:00

̔Ερμη̂ν ἀείδω Κυλλήνιον, ̓Αργειφόντην,
Κυλλήνης μεδέοντα καὶ ̓Αρκαδίης πολυμήλου,
ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον, ὃν τέκε Μαι̂α,
Ατλαντος θυγάτηρ, Διὸς ἐν φιλότητι μιγει̂σα, 5

αἰδοίη: μακάρων δὲ θεω̂ν ἀλέεινεν ὅμιλον,
ἄντρῳ ναιετάουσα παλισκίῳ: ἔνθα Κρονίων
νύμφῃ ἐυπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῳ̂,
εὐ̂τε κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι λευκώλενον ̔́Ηρην:
λάνθανε δ' ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ' ἀνθρώπους. 10

καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ:
σευ̂ δ' ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.
[χαι̂ρ'. ̔Ερμη̂ χαριδω̂τα, διάκτορε, δω̂τορ ἐάων.]

Εἲς Διοσκούρους

2009-04-18T06:30:00.004+01:00

Κάστορα καὶ Πολυδεύκἐ ἀείσεο*, Μου̂σα λίγεια,
Τυνδαρίδας, οἳ Ζηνὸς ̓Ολυμπίου ἐξεγένοντο:
τοὺς ὑπὸ Τηϋγέτου κορυφῃ̂ς τέκε πότνια Λήδη
λάθρη ὑποδμηθει̂σα κελαινεφέι Κρονίωνι. 5

χαίρετε, Τυνδαρίδαι, ταχέων ἐπιβήτορες ἵππων.

Εἲς ̓Ασκληπιόν

2009-04-18T06:30:00.003+01:00

ἰητη̂ρα νόσων ̓Ασκληπιὸν ἄρχομ' ἀείδειν,
υἱὸν ̓Απόλλωνος, τὸν ἐγείνατο δι̂α Κορωνὶς
Δωτίῳ* ἐν πεδίῳ, κούρη Φλεγύου* βασιλη̂ος,
χάρμα μέγ' ἀνθρώποισι, κακω̂ν θελκτη̂ρ' ὀδυνάων. 5

καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, ἄναξ: λίτομαι δέ σ' ἀοιδῃ̂.

Εἲς ̔Ηρακλέα Λεοντόθυμον

2009-04-18T06:30:00.001+01:00

̔Ηρακλέα, Διὸς υἱόν, ἀείσομαι, ὃν μέγ' ἄριστον
γείνατ' ἐπιχθονίων Θήβῃς ἔνι καλλιχόροισιν
̓Αλκμήνη μιχθει̂σα κελαινεφέι Κρονίωνι:
ὃς πρὶν μὲν κατὰ γαι̂αν ἀθέσφατον ἠδὲ θάλασσαν 5

πλαζόμενος πομπῃ̂σιν ὕπ' Εὐρυσθη̂ος ἄνακτος
πολλὰ μὲν αὐτὸς ἔρεξεν ἀτάσθαλα, πολλὰ δ' ἀνέτλη:
νυ̂ν δ' ἤδη κατὰ καλὸν ἕδος νιφόεντος ̓Ολύμπου
ναίει τερπόμενος καὶ ἔχει καλλίσφυρον ̔́Ηβην.
χαι̂ρε, ἄναξ, Διὸς υἱέ: δίδου δ' ἀρετήν τε καὶ ὄλβον.

Εἲς Μητέρα Θεω̂ν

2009-04-18T06:29:00.003+01:00

μητέρα μοι πάντων τε θεω̂ν πάντων τ' ἀνθρώπων
ὕμνει, Μου̂σα λίγεια, Διὸς θυγάτηρ μεγάλοιο,
ᾑ̂ κροτάλων τυπάνων τ' ἰαχὴ σύν τε βρόμος αὐλω̂ν*
εὔαδεν ἠδὲ λύκων κλαγγὴ χαροπω̂ν τε λεόντων 5

οὔρεά τ' ἠχήεντα καὶ ὑλήεντες ἔναυλοι.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε θεαί θ' ἅμα πα̂σαι ἀοιδῃ̂.

Εἲς ̔́Ηραν

2009-04-18T06:29:00.001+01:00

̔́Ηρην ἀείδω* χρυσόθρονον, ἣν τέκε ̔Ρείη,
ἀθανάτων βασίλειαν, ὑπείροχον εἰ̂δος ἔχουσαν,
Ζηνὸς ἐριγδούποιο κασιγνήτην ἄλοχόν τε,
κυδρήν, ἣν πάντες μάκαρες κατὰ μακρὸν ̓́Ολυμπον 5

ἁζόμενοι τίουσιν ὁμω̂ς Διὶ τερπικεραύνῳ.
Εἲς Δημήτραν
Δημήτηρ' ἠύκομον, σεμνὴν θεάν, ἄρχομ' ἀείδειν,
αὐτὴν καὶ κούρην, περικαλλέα Περσεφόνειαν*. 3

χαι̂ρε, θεά, καὶ τήνδε σάου πόλιν: ἄρχε δ' ἀοιδη̂ς+.

Εἲς ̓Αθήναν

2009-04-18T06:28:00.002+01:00

Παλλάδ' ̓Αθηναίην ἐρυσίπτολιν* ἄρχομ' ἀείδειν,
δεινήν, ᾑ̂ σὺν ̓́Αρηι μέλει πολεμήια ἔργα
περθόμεναί τε πόληες ἀϋτή τε πτόλεμοί τε,
καί τ' ἐρρύσατο λαὸν ἰόντα* τε νισσόμενόν τε. 5

χαι̂ρε, θεά, δὸς δ' ἄμμι τύχην εὐδαιμονίην τε.

Εἲς ̓Αφροδίτην

2009-04-18T06:28:00.001+01:00

κυπρογενη̂ Κυθέρειαν* ἀείσομαι, ἥτε βροτοι̂σι
μείλιχα δω̂ρα* δίδωσιν, ἐφ' ἱμερτῳ̂ δὲ προσώπῳ
αἰεὶ μειδιάει καὶ ἐφ' ἱμερτὸν θέει ἄνθος.
χαι̂ρε, θεά, Σαλαμι̂νος ἐυκτιμένης μεδέουσα 5

εἰναλίης τε Κύπρου: δὸς δ' ἱμερόεσσαν ἀοιδήν+.
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̓́Αρτεμιν

2009-04-18T06:27:00.002+01:00

̓́Αρτεμιν ὕμνει, Μου̂σα, κασιγνήτην ̔Εκάτοιο.
παρθένον ἰοχέαιραν, ὁμότροφον ̓Απόλλωνος,
ἥθ' ἵππους ἄρσασα* βαθυσχοίνοιο Μέλητος*
ῥίμφα διὰ Σμύρνης παγχρύσεον ἅρμα διώκει
ἐς Κλάρον* ἀμπελόεσσαν, ὅθ' ἀργυρότοξος ̓Απόλλων 5

ἡ̂σται μιμνάζων ἑκατηβόλον ἰοχέαιραν.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε θεαί θ' ἅμα πα̂σαι ἀοιδῃ̂:
αὐτὰρ ἐγώ σε πρω̂τα καὶ ἐκ σέθεν ἄρχομ' ἀείδειν,
σευ̂ δ' ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.

Εἲς ̓́Αρεα

2009-04-18T06:27:00.001+01:00

̓̂Αρες ὑπερμενέτα, βρισάρματε*, χρυσεοπήληξ,
ὀβριμόθυμε, φέρασπι, πολισσόε, χαλκοκορυστά,
καρτερόχειρ, ἀμόγητε, δορισθενές, ἕρκος ̓Ολύμπου,
Νίκης* εὐπολέμοιο πάτερ, συναρωγὲ Θέμιστος, 5

ἀντιβίοισι τύραννε, δικαιοτάτων* ἀγὲ φωτω̂ν*,
ἠνορέης σκηπτου̂χε, πυραυγέα κύκλον ἑλίσσων
αἰθέρος ἑπταπόροις ἐνὶ τείρεσιν, ἔνθα σε πω̂λοι
ζαφλεγέες τριτάτης* ὑπὲρ ἄντυγος αἰὲν ἔχουσι:
κλυ̂θι*, βροτω̂ν ἐπίκουρε, δοτὴρ εὐθαρσέος ἥβης, 10

πρηὺ καταστίλβων* σέλας ὑψόθεν ἐς βιότητα*
ἡμετέρην καὶ κάρτος ἀρήιον, ὥς κε δυναίμην
σεύασθαι κακότητα* πικρὴν ἀπ' ἐμοι̂ο καρήνου,
καὶ ψυχη̂ς ἀπατηλὸν ὑπογνάμψαι φρεσὶν ὁρμήν,
θυμου̂ αὐ̂ μένος ὀξὺ κατισχέμεν, ὅς μ' ἐρέθῃσι 15

φυλόπιδος κρυερη̂ς ἐπιβαινέμεν: ἀλλὰ σὺ θάρσος
δός, μάκαρ, εἰρήνης τε μένειν ἐν ἀπήμοσι θεσμοι̂ς
δυσμενέων προφυγόντα μόθον Κη̂ράς τε βιαίους.

Εἲς Διώνυσον

2009-04-18T06:26:00.002+01:00

ἀμφὶ Διώνυσον, Σεμέλης ἐρικυδέος υἱόν,
μνήσομαι, ὡς ἐφάνη+ παρὰ θι̂ν' ἁλὸς ἀτρυγέτοιο
ἀκτῃ̂ ἔπι προβλη̂τι νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικώς,
πρωθήβῃ: καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι, 5

κυάνεαι, φα̂ρος δὲ περὶ στιβαροι̂ς* ἔχεν ὤμοις*
πορφύρεον: τάχα δ' ἄνδρες ἐυσσέλμου ἀπὸ+ νηὸς
ληισταὶ προγένοντο θοω̂ς ἐπὶ οἴνοπα πόντον,
Τυρσηνοί: τοὺς δ' ἠ̂γε κακὸς μόρος: οἳ δὲ ἰδόντες
νευ̂σαν ἐς ἀλλήλους, τάχα δ' ἔκθορον. αἰ̂ψα δ' ἑλόντες 10

εἱ̂σαν ἐπὶ σφετέρης νηὸς κεχαρημένοι ἠ̂τορ.
υἱὸν γάρ μιν ἔφαντο διοτρεφέων βασιλήων
εἰ̂ναι καὶ δεσμοι̂ς ἔθελον δει̂ν ἀργαλέοισι.
τὸν δ' οὐκ ἴσχανε δεσμά, λύγοι δ' ἀπὸ τηλόσε πι̂πτον
χειρω̂ν ἠδὲ ποδω̂ν: ὃ δὲ μειδιάων ἐκάθητο* 15

ὄμμασι κυανέοισι: κυβερνήτης δὲ νοήσας
αὐτίκα οἱ̂ς ἑτάροισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε:
δαιμόνιοι, τίνα τόνδε θεὸν δεσμεύεθ' ἑλόντες,
καρτερόν*; οὐδὲ φέρειν δύναταί μιν νηυ̂ς εὐεργής.
ἢ γὰρ Ζεὺς ὅδε γ' ἐστὶν ἢ ἀργυρότοξος ̓Απόλλων 20

ἠὲ Ποσειδάων: ἐπεὶ οὐ θνητοι̂σι βροτοι̂σιν
εἴκελος, ἀλλὰ θεοι̂ς, οἳ ̓Ολύμπια δώματ' ἔχουσιν.
ἀλλ' ἄγετ', αὐτὸν ἀφω̂μεν ἐπ' ἠπείροιο μελαίνης
αὐτίκα: μηδ' ἐπὶ χει̂ρας ἰάλλετε, μή τι χολωθεὶς
ὄρσῃ ἔπ' ἀργαλέους+* τ' ἀνέμους+ καὶ λαίλαπα πολλήν. 25

̔̀Ως φάτο: τὸν δ' ἀρχὸς στυγερῳ̂ ἠνίπαπε μύθῳ:
δαιμόνι', οὐ̂ρον ὅρα, ἅμα* δ' ἱστίον ἕλκεο νηὸς
σύμπανθ' ὅπλα λαβών: ὅδε δ' αὐ̂τ' ἄνδρεσσι* μελήσει.
ἔλπομαι, ἢ Αἴγυπτον ἀφίξεται ἢ ὅ γε Κύπρον
ἢ ἐς ̔Υπερβορέους ἢ ἑκαστέρω: ἐς δὲ τελευτὴν 30

ἔκ ποτ' ἐρει̂ αὐτου̂ τε φίλους καὶ κτήματα πάντα
οὕς τε κασιγνήτους, ἐπεὶ ἡμι̂ν ἔμβαλε δαίμων.
ὣς εἰπὼν ἱστόν τε καὶ ἱστίον ἕλκετο νηός.
ἔμπνευσεν δ' ἄνεμος μέσον ἱστίον: ἀμφὶ δ' ἄρ' ὅπλα
καττάνυσαν*: τάχα δέ σφιν ἐφαίνετο θαυματὰ ἔργα. 35

οἰ̂νος μὲν πρώτιστα θοὴν ἀνὰ νη̂α μέλαιναν
ἡδύποτος κελάρυζ' εὐώδης, ὤρνυτο δ' ὀδμὴ
ἀμβροσίη: ναύτας δὲ τάφος λάβε πάντας ἰδόντας*.
αὐτίκα δ' ἀκρότατον παρὰ ἱστίον ἐξετανύσθη
ἄμπελος ἔνθα καὶ ἔνθα, κατεκρημνω̂ντο δὲ πολλοὶ 40

βότρυες: ἀμφ' ἱστὸν δὲ μέλας εἱλίσσετο κισσός,
ἄνθεσι τηλεθάων*, χαρίεις δ' ἐπὶ καρπὸς ὀρώρει:
πάντες δὲ σκαλμοὶ στεφάνους ἔχον: οἳ δὲ ἰδόντες,
νη̂' ἤδη τότ' ἔπειτα κυβερνήτην ἐκέλευον
γῃ̂ πελάαν+: ὃ δ' ἄρα σφι λέων* γένετ' ἔνδοθι νηὸς 45

δεινὸς ἐπ' ἀκροτάτης*, μέγα δ' ἔβραχεν, ἐν δ' ἄρα μέσσῃ
ἄρκτον* ἐποίησεν λασιαύχενα, σήματα φαίνων*:
ἂν δ' ἔστη* μεμαυι̂α: λέων δ' ἐπὶ σέλματος ἄκρου
δεινὸν ὑπόδρα ἰδών: οἳ δ' ἐς πρύμνην ἐφόβηθεν,
ἀμφὶ κυβερνήτην δὲ σαόφρονα θυμὸν ἔχοντα 50

ἔσταν ἄρ' ἐκπληγέντες: ὃ δ' ἐξαπίνης ἐπορούσας
ἀρχὸν* ἕλ', οἳ δὲ θύραζε* κακὸν μόρον ἐξαλύοντες
πάντες ὁμω̂ς πήδησαν, ἐπεὶ ἴδον, εἰς ἅλα δι̂αν,
δελφι̂νες δ' ἐγένοντο: κυβερνήτην δ' ἐλεήσας
ἔσχεθε καί μιν ἔθηκε* πανόλβιον εἰ̂πέ τε μυ̂θον: 55

θάρσει, †δι̂ε κάτωρ*†, τῳ̂ ἐμῳ̂ κεχαρισμένε θυμῳ̂*:
εἰμὶ δ' ἐγὼ Διόνυσος ἐρίβρομος, ὃν τέκε μήτηρ
Καδμηὶς Σεμέλη Διὸς ἐν φιλότητι μιγει̂σα.
χαι̂ρε, τέκος Σεμέλης εὐώπιδος: οὐδέ πη ἔστι
σει̂ό γε ληθόμενον γλυκερὴν κοσμη̂σαι ἀοιδήν.

Εἲς ̓Αφροδίτην

2009-04-18T06:26:00.001+01:00

αἰδοίην, χρυσοστέφανον, καλὴν ̓Αφροδίτην
ᾄσομαι, ἣ πάσης Κύπρου κρήδεμνα λέλογχεν*
εἰναλίης, ὅθι μιν Ζεφύρου μένος ὑγρὸν ἀέντος
ἤνεικεν κατὰ κυ̂μα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης 5

ἀφρῳ̂ ἔνι μαλακῳ̂: τὴν δὲ χρυσάμπυκες ̔̂Ωραι
δέξαντ' ἀσπασίως, περὶ δ' ἄμβροτα εἵματα ἕσσαν:
κρατὶ δ' ἐπ' ἀθανάτῳ στεφάνην εὔτυκτον ἔθηκαν
καλήν, χρυσείην: ἐν δὲ τρητοι̂σι* λοβοι̂σιν*
ἄνθεμ' ὀρειχάλκου* χρυσοι̂ό τε τιμήεντος: 10

δειρῃ̂ δ' ἀμφ' ἁπαλῃ̂ καὶ στήθεσιν ἀργυφέοισιν*
ὅρμοισι χρυσέοισιν ἐκόσμεον, οἱ̂σί περ αὐταὶ
̔̂Ωραι κοσμείσθην χρυσάμπυκες, ὁππότ' ἴοιεν
ἐς χορὸν* ἱμερόεντα θεω̂ν καὶ δώματα πατρός.
αὐτὰρ ἐπειδὴ πάντα περὶ χροὶ̈ κόσμον ἔθηκαν, 15

ἠ̂γον ἐς ἀθανάτους: οἳ δ' ἠσπάζοντο ἰδόντες
χερσί τ' ἐδεξιόωντο* καὶ ἠρήσαντο ἕκαστος
εἰ̂ναι κουριδίην ἄλοχον καὶ οἴκαδ' ἄγεσθαι,
εἰ̂δος θαυμάζοντες ἰοστεφάνου* Κυθερείης.
χαι̂ρ' ἑλικοβλέφαρε*, γλυκυμείλιχε: δὸς δ' ἐν ἀγω̂νι 20

νίκην τῳ̂δε+ φέρεσθαι+, ἐμὴν δ' ἔντυνον ἀοιδήν.
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̓Αφροδίτην

2009-04-18T06:25:00.000+01:00

μου̂σά μοι ἔννεπε ἔργα* πολυχρύσου ̓Αφροδίτης,
Κύπριδος, ἥτε θεοι̂σιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὠ̂ρσε
καί τ' ἐδαμάσσατο φυ̂λα καταθνητω̂ν ἀνθρώπων
οἰωνούς τε διιπετέας* καὶ θηρία πάντα, 5

ἠμὲν ὅσ' ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδ' ὅσα πόντος:
πα̂σιν δ' ἔργα μέμηλεν ἐυστεφάνου Κυθερείης.
τρισσὰς δ' οὐ δύναται πεπιθει̂ν φρένας οὐδ' ἀπατη̂σαι:
κούρην τ' αἰγιόχοιο Διός, γλαυκω̂πιν ̓Αθήνην:
οὐ γὰρ οἱ εὔαδεν* ἔργα πολυχρύσου ̓Αφροδίτης, 10

ἀλλ' ἄρα+ οἱ πόλεμοί τε ἅδον καὶ ἔργον ̓́Αρηος
ὑσμι̂ναί τε μάχαι τε* καὶ ἀγλαὰ ἔργ' ἀλεγύνειν.
πρώτη τέκτονας* ἄνδρας ἐπιχθονίους ἐδίδαξε
ποιη̂σαι σατίνας* τε καὶ ἅρματα* ποικίλα χαλκῳ̂*.
ἣ δέ τε παρθενικὰς ἁπαλόχροας ἐν μεγάροισιν 15

ἀγλαὰ ἔργ' ἐδίδαξεν ἐπὶ φρεσὶ θει̂σα ἑκάστῃ.
οὐδέ ποτ' ̓Αρτέμιδα χρυσηλάκατον*, κελαδεινὴν
δάμναται ἐν φιλότητι φιλομμειδὴς ̓Αφροδίτη.
καὶ γὰρ τῃ̂ ἅδε τόξα καὶ οὔρεσι θη̂ρας ἐναίρειν,
φόρμιγγές τε χοροί τε διαπρύσιοι*́ τ' ὀλολυγαὶ 20

ἄλσεά τε σκιόεντα δικαίων* τε πτόλις ἀνδρω̂ν.
οὐδὲ μὲν αἰδοίῃ κούρῃ ἅδε ἔργ' ̓Αφροδίτης,
̔Ιστίῃ, ἣν πρώτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
αὐ̂τις δ' ὁπλοτάτην, βουλῃ̂ Διὸς αἰγιόχοιο,
πότνιαν, ἣν ἐμνω̂ντο Ποσειδάων καὶ ̓Απόλλων: 25

ἣ δὲ μαλ' οὐκ ἔθελεν*, ἀλλὰ στερεω̂ς* ἀπέειπεν:
ὤμοσε δὲ μέγαν ὅρκον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν,
ἁψαμένη κεφαλη̂ς πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο,
παρθένος ἔσσεσθαι πάντ' ἤματα, δι̂α θεάων.
τῃ̂ δὲ πατὴρ Ζεὺς δω̂κε καλὸν γέρας ἀντὶ γάμοιο 30

καὶ τε μέσῳ οἴκῳ κατ' ἄρ' ἕζετο πι̂αρ ἑλου̂σα*.
πα̂σιν δ' ἐν νηοι̂σι θεω̂ν τιμάοχός ἐστι
καὶ παρὰ πα̂σι βροτοι̂σι θεω̂ν πρέσβειρα τέτυκται.
τάων οὐ δύναται πεπιθει̂ν φρένας οὐδ' ἀπατη̂σαι:
τω̂ν δ' ἄλλων* οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἔστ' ̓Αφροδίτην 35

οὔτε θεω̂ν μακάρων οὔτε θνητω̂ν ἀνθρώπων.
καί τε παρὲκ Ζηνὸς νόον ἤγαγε τερπικεραύνου,
ὅστε μέγιστός τ' ἐστὶ μεγίστης τ' ἔμμορε τιμη̂ς.
καί τε του̂, εὐ̂τ' ἐθέλοι*, πυκινὰς φρένας ἐξαπαφου̂σα
ῥηιδίως συνέμιξε καταθνητῃ̂σι γυναιξίν, 40

̔́Ηρης ἐκλελαθου̂σα, κασιγνήτης ἀλόχου τε,
ἣ μέγα εἰ̂δος ἀρίστη ἐν ἀθανάτῃσι θεῃ̂σι.
κυδίστην δ' ἄρα μιν τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης
μήτηρ τε ̔Ρείη: Ζεὺς δ' ἄφθιτα* μήδεα εἰδὼς
αἰδοίην ἄλοχον ποιήσατο κέδν' εἰδυι̂αν. 45

τῃ̂ δὲ καὶ αὐτῃ̂ Ζεὺς γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῳ̂
ἀνδρὶ καταθνητῳ̂ μιχθήμεναι, ὄφρα τάχιστα
μηδ' αὐτὴ βροτέης εὐνη̂ς ἀποεργμένη εἴη,
καί ποτ' ἐπευξαμένη εἴπῃ μετὰ πα̂σι θεοι̂σιν
ἡδὺ γελοιήσασα, φιλομμειδὴς ̓Αφροδίτη, 50

ὤς ῥα θεοὺς συνέμιξε καταθνητῃ̂σι γυναιξί,
καί τε καταθνητοὺς υἱει̂ς τέκον ἀθανάτοισιν,
ὥς τε θεὰς ἀνέμιξε καταθνητοι̂ς ἀνθρώποις.
̓Αγχίσεω δ' ἄρα οἱ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῳ̂,
ὃς τότ' ἐν ἀκροπόλοις ὄρεσιν πολυπιδάκου ̓́Ιδης 55

βουκολέεσκεν βου̂ς δέμας ἀθανάτοισιν ἐοικώς.
τὸν δὴ ἔπειτα ἰδου̂σα φιλομμειδὴς ̓Αφροδίτη
ἠράσατ', ἔκπαγλος δὲ κατὰ φρένας ἵμερος εἱ̂λεν.
ἐς Κύπρον δ' ἐλθου̂σα θυώδεα νηὸν ἔδυνεν,
ἐς Πάφον: ἔνθα δέ* οἱ τέμενος βωμός τε θυώδης*. 60

ἐνθ' ἥ γ' εἰσελθου̂σα θύρας* ἐπέθηκε φαεινάς*:
ἔνθα δέ μιν Χάριτες λου̂σαν καὶ χρι̂σαν ἐλαίῳ
ἀμβρότῳ, οἱ̂α θεοὺς ἐπενήνοθεν αἰὲν ἐόντας,
ἀμβροσίῳ* ἑδανῳ̂*, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἠ̂εν.
ἑσσαμένη δ' εὐ̂ πάντα περὶ χροὶ̈ εἵματα καλὰ 65

χρυσῳ̂ κοσμηθει̂σα φιλομμειδὴς ̓Αφροδίτη
σεύατ' ἐπὶ Τροίης προλιπου̂σ' εὐώδεα* Κύπρον,
ὕψι μετὰ νέφεσιν ῥίμφα πρήσσουσα κέλευθον.
̓́Ιδην δ' ἵκανεν πολυπίδακα, μητέρα θηρω̂ν*,
βη̂ δ' ἰθὺς σταθμοι̂ο δι' οὔρεος: οἳ δὲ μετ' αὐτὴν 70

σαίνοντες πολιοί τε λύκοι χαροποί τε λέοντες,
ἄρκτοι παρδάλιές τε θοαὶ προκάδων ἀκόρητοι
ἤισαν: ἣ δ' ὁρόωσα μετὰ φρεσὶ τέρπετο θυμὸν
καὶ τοι̂ς ἐν στήθεσσι βάλ' ἵμερον: οἳ δ' ἅμα πάντες
σύνδυο* κοιμήσαντο κατὰ σκιόεντας ἐναύλους: 75

αὐτὴ δ' ἐς κλισίας εὐποιήτους ἀφίκανε:
τὸν δ' εὑ̂ρε σταθμοι̂σι λελειμμένον οἰ̂ον ἀπ' ἄλλων
̓Αγχίσην ἥρωα, θεω̂ν ἄπο κάλλος ἔχοντα*.
οἳ δ' ἅμα βουσὶν ἕποντο νομοὺς κατὰ ποιήεντας
πάντες: ὃ δὲ σταθμοι̂σι λελειμμένος οἰ̂ος ἀπ' ἄλλων 80

πωλει̂τ' ἔνθα καὶ ἔνθα διαπρύσιον κιθαρίζων.
στη̂ δ' αὐτου̂ προπάροιθε Διὸς θυγάτηρ ̓Αφροδίτη
παρθένῳ ἀδμήτῃ μέγεθος καὶ εἰ̂δος ὁμοίη,
μή μιν ταρβήσειεν ἐν ὀφθαλμοι̂σι νοήσας.
̓Αγχίσης δ' ὁρόων ἐφράζετο θαύμαινέν τε 85

εἰ̂δός τε μέγεθός τε καὶ εἵματα σιγαλόεντα.
πέπλόν μὲν γὰρ ἕεστο+ φαεινότερον+* πυρὸς+ αὐγη̂ς+, 89

καλόν, χρύσειον, παμποίκιλον: ὡς δὲ σελήνη 90

στήθεσιν ἀμφ'+ ἁπαλοι̂σιν ἐλάμπετο*, θαυ̂μα ἰδέσθαι: 87

εἰ̂χε+ δ' ἐπιγναμπτὰς+ ἕλικας+ κάλυκάς+ τε φαεινάς+: 88

ὅρμοι δ' ἀμφ' ἁπαλῃ̂ δειρῃ̂ περικαλλέες+ ἠ̂σαν+. 91

̓Αγχίσην δ' ἔρος* εἱ̂λεν, ἔπος δέ μιν ἀντίον ηὔδα:
χαι̂ρε, ἄνασσ', ἥ τις μακάρων τάδε δώμαθ' ἱκάνεις,
̓́Αρτεμις ἢ Λητὼ ἠὲ χρυσέη ̓Αφροδίτη
ἢ Θέμις ἠυγενὴς ἠὲ γλαυκω̂πις ̓Αθήνη, 95

ἤ πού τις Χαρίτων δευ̂ρ' ἤλυθες, αἵτε θεοι̂σι
πα̂σιν ἑταιρίζουσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται,
ἤ τις Νυμφάων*, αἵτ' ἄλσεα καλὰ νέμονται
ἢ Νυμφω̂ν*, αἳ καλὸν ὄρος τόδε ναιετάουσι
καὶ πηγὰς ποταμω̂ν, καὶ πίσεα ποιήεντα. 100

σοὶ δ' ἐγὼ ἐν σκοπιῃ̂, περιφαινομένῳ ἐνὶ χώρῳ,
βωμὸν ποιήσω, ῥέξω δέ τοι ἱερὰ καλὰ
ὥρῃσιν πάσῃσι. σὺ δ' εὔφρονα θυμὸν ἔχουσα
δός με μετὰ Τρώεσσιν ἀριπρεπέ' ἔμμεναι ἄνδρα*,
ποίει δ' ἐξοπίσω θαλερὸν γόνον, αὐτὰρ ἔμ' αὐτὸν 105

δηρὸν ἐὺ ζώειν καὶ ὁρα̂ν φάος ἠελίοιο,
ὄλβιον ἐν λαοι̂ς, καὶ γήραος οὐδὸν ἱκέσθαι.
τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ ̓Αφροδίτη:
̓Αγχίση, κύδιστε χαμαιγενέων* ἀνθρώπων,
οὔ τίς τοι θεός εἰμι: τί μ' ἀθανάτῃσιν ἐίσκεις; 110

ἀλλὰ καταθνητή τε, γυνὴ δέ με γείνατο μήτηρ.
̓Οτρεὺς δ' ἐστὶ πατὴρ ὀνομακλυτός, εἴ που ἀκούεις,
ὃς πάσης Φρυγίης εὐτειχήτοιο ἀνάσσει.
γλω̂σσαν δ' ὑμετέρην τε καὶ ἡμετέρην σάφα οἰ̂δα.
Τρῳὰς γὰρ μεγάρῳ με τροφὸς τρέφεν: ἣ δὲ διαπρὸ 115

σμικρὴν παι̂δ' ἀτίταλλε, φίλης παρὰ μητρὸς ἑλου̂σα.
ὣς δή τοι γλω̂σσάν γε καὶ ὑμετέρην εὐ̂ οἰ̂δα.
νυ̂ν δέ μ' ἀνήρπαξε χρυσόρραπις* ̓Αργειφόντης
ἐκ χορου̂ ̓Αρτέμιδος χρυσηλακάτου, κελαδεινη̂ς.
πολλαὶ δὲ νύμφαι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι 120

παίζομεν, ἀμφὶ δ' ὅμιλος ἀπείριτος ἐστεφάνωτο*.
ἔνθεν μ' ἥρπαξε χρυσόρραπις ̓Αργειφόντης:
πολλὰ δ' ἔπ' ἤγαγεν ἔργα καταθνητω̂ν ἀνθρώπων,
πολλὴν δ' ἄκληρόν τε καὶ ἄκτιτον*, ἣν διὰ θη̂ρες
ὠμοφάγοι φοιτω̂σι κατὰ σκιόεντας ἐναύλους: 125

οὐδὲ ποσὶ ψαύσειν ἐδόκουν φυσιζόου αἴης:
̓Αγχίσεω δέ με φάσκε παραὶ λέχεσιν καλέεσθαι*
κουριδίην ἄλοχον, σοὶ δ' ἀγλαὰ τέκνα τεκει̂σθαι*.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δει̂ξε καὶ ἔφρασεν, ἠ̂ τοι ὅ γ' αὐ̂τις
ἀθανάτων μετὰ φυ̂λ' ἀπέβη κρατὺς ̓Αργειφόντης: 130

αὐτὰρ ἐγώ σ' ἱκόμην, κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ' ἀνάγκη.
ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι ἠδὲ τοκήων
ἐσθλω̂ν: οὐ μὲν γάρ κε κακοὶ τοιόνδε τέκοιεν:
ἀδμήτην μ' ἀγαγὼν καὶ ἀπειρήτην φιλότητος
πατρί τε σῳ̂ δει̂ξον καὶ μητέρι κέδν' εἰδυίῃ 135

σοι̂ς τε κασιγνήτοις, οἵ τοι ὁμόθεν* γεγάασιν.
οὔ σφιν ἀεικελίη νυὸς ἔσσομαι, ἀλλ' εἰκυι̂α.
πέμψαι δ' ἄγγελον ὠ̂κα μετὰ Φρύγας αἰολοπώλους
εἰπει̂ν πατρί τ' ἐμῳ̂ καὶ μητέρι κηδομένῃ περ:
οἳ δέ κε τοι χρυσόν τε ἅλις ἐσθη̂τά θ' ὑφαντὴν 140

πέμψουσιν: σὺ δὲ πολλὰ καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα*.
ταυ̂τα δὲ ποιήσας δαίνυ γάμον ἱμερόεντα,
τίμιον* ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοι̂σιν.
ὣς εἰπου̂σα θεὰ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῳ̂.
̓Αγχίσην δ' ἔρος εἱ̂λεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν:
εἰ μὲν θνητή τ' ἐσσι, γυνὴ δέ σε γείνατο μήτηρ,
̓Οτρεὺς δ' ἐστὶ πατὴρ ὀνομακλυτός, ὡς ἀγορεύεις,
ἀθανάτου δὲ ἕκητι διακτόρου ἐνθάδ' ἱκάνεις
̔Ερμέω, ἐμὴ δ' ἄλοχος κεκλήσεαι ἤματα πάντα:
οὔ τις ἔπειτα θεω̂ν οὔτε θνητω̂ν ἀνθρώπων 150

ἐνθάδε με σχήσει, πρὶν σῃ̂ φιλότητι μιγη̂ναι
αὐτίκα νυ̂ν: οὐδ' εἴ κεν ἑκηβόλος αὐτὸς ̓Απόλλων*
τόξου ἀπ' ἀργυρέου προί̈ῃ βέλεα στονόεντα.
βουλοίμην κεν ἔπειτα, γύναι ἐικυι̂α θεῃ̂σι,
ση̂ς εὐνη̂ς ἐπιβὰς δυ̂ναι δόμον ̓́Αιδος εἴσω. 155

ὣς εἰπὼν λάβε χει̂ρα: φιλομμειδὴς δ' ̓Αφροδίτη
ἕρπε μεταστρεφθει̂σα κατ' ὄμματα καλὰ βαλου̂σα*
ἐς λέχος εὔστρωτον, ὅθι περ πάρος ἔσκεν ἄνακτι
χλαίνῃσιν μαλακῃ̂ς ἐστρωμένον: αὐτὰρ ὕπερθεν
ἄρκτων δέρματ' ἔκειτο βαρυφθόγγων τε λεόντων, 160

τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν ἐν οὔρεσιν ὑψηλοι̂σιν.
οἳ δ' ἐπεὶ οὐ̂ν λεχέων εὐποιήτων ἐπέβησαν,
κόσμον μέν οἱ πρω̂τον ἀπὸ χροὸς εἱ̂λε φαεινόν,
πόρπας τε γναμπτάς θ' ἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους.
λυ̂σε δέ οἱ ζώνην ἰδὲ εἵματα σιγαλόεντα 165

ἔκδυε καὶ κατέθηκεν ἐπὶ θρόνου* ἀργυροήλου
̓Αγχίσης: ὃ δ' ἔπειτα θεω̂ν ἰότητι καὶ αἴσῃ
ἀθανάτῃ παρέλεκτο θεᾳ̂ βροτός, οὐ σάφα εἰδώς.
ἠ̂μος δ' ἂψ εἰς αὐ̂λιν ἀποκλίνουσι νομη̂ες
βου̂ς τε καὶ ἴφια μη̂λα νομω̂ν ἐξ ἀνθεμοέντων: 170

τη̂μος ἄρ' ̓Αγχίσῃ μὲν ἐπὶ γλυκὺν ὕπνον ἔχευε
νήδυμον, αὐτὴ δὲ χροὶ̈ ἕννυτο εἵματα καλά.
ἑσσαμένη δ' εὐ̂ πάντα περὶ χροὶ̈ δι̂α θεάων
ἔστη πὰρ κλισίῃ, κεὐποιήτοιο μελάθρου
κυ̂ρε κάρη*: κάλλος δὲ παρειάων ἀπέλαμπεν 175

ἄμβροτον, οἱ̂όν τ' ἐστὶν ἐυστεφάνου Κυθερείης,
ἐξ ὕπνου τ' ἀνέγειρεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζεν:
ὄρσεο, Δαρδανίδη: τί νυ νήγρετον ὕπνον ἰαύεις;
καὶ φράσαι, εἴ τοι ὁμοίη ἐγὼν ἰνδάλλομαι εἰ̂ναι,
οἵην δή με τὸ πρω̂τον ἐν ὀφθαλμοι̂σι νόησας; 180

ὣς φάθ': ὃ δ' ἐξ ὕπνοιο μάλ' ἐμμαπέως ὑπάκουσεν.
ὡς δὲ ἴδεν δειρήν τε καὶ ὄμματα κάλ' ̓Αφροδίτης,
τάρβησέν τε καὶ ὄσσε παρακλιδὸν ἔτραπεν ἄλλῃ:
ἂψ δ' αὐ̂τις χλαίνῃ τε καλύψατο καλὰ πρόσωπα
καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα: 185

αὐτίκα σ' ὡς τὰ πρω̂τα, θεά, ἴδον ὀφθαλμοι̂σιν,
ἔγνων ὡς θεὸς ἠ̂σθα: σὺ δ' οὐ νημερτὲς ἔειπες.
ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι αἰγιόχοιο,
μή με ζω̂ντ' ἀμενηνὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἐάσῃς
ναίειν, ἀλλ' ἐλέαιρ': ἐπεὶ οὐ βιοθάλμιος* ἀνὴρ 190

γίγνεται, ὅς τε θεαι̂ς εὐνάζεται ἀθανάτῃσι.
τὸν δ' ἠμείβετ' ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ ̓Αφροδίτη:
̓Αγχίση, κύδιστε καταθνητω̂ν ἀνθρώπων,
θάρσει, μηδέ τι σῃ̂σι μετὰ φρεσὶ δείδιθι λίην:
οὐ γάρ τοί τι δέος* παθέειν κακὸν ἐξ ἐμέθεν γε, 195

οὐδ' ἄλλων μακάρων: ἐπεὶ ἠ̂ φίλος ἐσσὶ θεοι̂σι.
σοὶ δ' ἔσται φίλος υἱός, ὃς ἐν Τρώεσσιν ἀνάξει
καὶ παι̂δες παίδεσσι διαμπερὲς ἐκγεγάοντες:
τῳ̂ δὲ καὶ Αἰνείας ὄνομ' ἔσσεται, οὕνεκα μ' αἰνὸν
ἔσχεν ἄχος, ἕνεκα* βροτου̂ ἀνέρος ἔμπεσον εὐνῃ̂: 200

ἀγχίθεοι δὲ μάλιστα καταθνητω̂ν ἀνθρώπων
αἰεὶ ἀφ' ὑμετέρης γενεη̂ς εἰ̂δός τε φυήν τε.
ἠ̂ τοι μὲν ξανθὸν Γανυμήδεα μητιέτα Ζεὺς
ἥρπασε ὃν διὰ κάλλος, ἵν' ἀθανάτοισι μετείη
καί τε Διὸς κατὰ δω̂μα θεοι̂ς ἐπιοινοχοεύοι, 205

θαυ̂μα ἰδει̂ν, πάντεσσι τετιμένος ἀθανάτοισι,
χρυσέου ἐκ κρητη̂ρος ἀφύσσων νέκταρ ἐρυθρόν.
Τρω̂α δὲ πένθος ἄλαστον ἔχε φρένας, οὐδέ τι ᾔδει,
ὅππη οἱ φίλον υἱὸν ἀνήρπασε θέσπις ἄελλα:
τὸν δὴ ἔπειτα γόασκε διαμπερὲς ἤματα πάντα 210

καί μιν Ζεὺς ἐλέησε, δίδου δέ οἱ υἱ̂ος ἄποινα,
ἵππους ἀρσίποδας*, τοί τ' ἀθανάτους φορέουσι.
τούς οἱ δω̂ρον ἔδωκεν ἔχειν: εἰ̂πεν δὲ ἕκαστα
Ζηνὸς ἐφημοσύνῃσι διάκτορος ̓Αργειφόντης,
ὡς ἔοι* ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἰ̂σα θεοι̂σιν. 215

αὐτὰρ ἐπειδὴ Ζηνὸς ὅ γ' ἔκλυεν ἀγγελιάων,
οὐκέτ' ἔπειτα γόασκε, γεγήθει δὲ φρένας ἔνδον,
γηθόσυνος δ' ἵπποισιν ἀελλοπόδεσσιν ὀχει̂το.
ὣς δ' αὐ̂ Τιθωνὸν χρυσόθρονος ἥρπασεν ̓Ηώς,
ὑμετέρης γενεη̂ς, ἐπιείκελον ἀθανάτοισι. 220

Βη̂ δ' ἴμεν+ αἰτήσουσα+ κελαινεφέα+ Κρονίωνα,
ἀθάνατόν τ' εἰ̂ναι καὶ ζώειν+ ἤματα+ πάντα+:
τῃ̂ δὲ Ζεὺς+ ἐπένευσε+ καὶ ἐκρήηνεν+ ἐέλδωρ+.
νηπίη+, οὐδ' ἐνόησε+ μετὰ+ φρεσὶ+ πότνια+ ̓Ηὼς
ἥβην αἰτη̂σαι+ ξυ̂σαί+ τ' ἄπο+ γη̂ρας+ ὀλοιόν+*. 225

τὸν δ' ἠ̂ τοι εἵως μὲν ἔχεν πολυήρατος ἥβη,
̓Ηοι̂ τερπόμενος χρυσοθρόνῳ, ἠριγενείῃ
ναι̂ε παρ' ̓Ωκεανοι̂ο ῥοῃ̂ς ἐπὶ πείρασι γαίης:
αὐτὰρ ἐπεὶ πρω̂ται πολιαὶ κατέχυντο ἔθειραι
καλη̂ς ἐκ κεφαλη̂ς εὐηγενέος τε γενείου, 230

του̂ δ' ἠ̂ τοι εὐνη̂ς μὲν ἀπείχετο πότνια ̓Ηώς,
αὐτὸν δ' αὐ̂τ' ἀτίταλλεν ἐνὶ μεγάροισιν ἔχουσα,
σίτῳ τ' ἀμβροσίῃ τε καὶ εἵματα καλὰ διδου̂σα.
ἀλλ' ὅτε δὴ πάμπαν στυγερὸν κατὰ* γη̂ρας ἔπειγεν*,
οὐδέ τι κινη̂σαι μελέων δύνατ' οὐδ' ἀναει̂ραι, 235

ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή:
ἐν θαλάμῳ κατέθηκε, θύρας δ' ἐπέθηκε φαεινάς.
του̂ δ' ἠ̂ τοι φωνὴ ῥέει ἄσπετος, οὐδέ τι κι̂κυς
ἔσθ', οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοι̂σι μέλεσσιν.
οὐκ ἂν ἐγώ γε σὲ τοι̂ον ἐν ἀθανάτοισιν ἑλοίμην 240

ἀθάνατόν τ' εἰ̂ναι καὶ ζώειν ἤματα πάντα.
ἀλλ' εἰ μὲν τοιου̂τος ἐὼν εἰ̂δός τε δέμας τε
ζώοις ἡμέτερός τε πόσις κεκλημένος εἴης,
οὐκ ἂν ἔπειτα*́ μ' ἄχος πυκινὰς φρένας ἀμφικαλύπτοι.
νυ̂ν δέ σε μὲν τάχα γη̂ρας ὁμοίιον* ἀμφικαλύψει 245

νηλειές, τό τ' ἔπειτα παρίσταται ἀνθρώποισιν,
οὐλόμενον, καματηρόν*, ὅτε στυγέουσι θεοί περ.
αὐτὰρ ἐμοὶ μέγ' ὄνειδος ἐν ἀθανάτοισι θεοι̂σιν
ἔσσεται ἤματα πάντα διαμπερὲς εἵνεκα σει̂ο,
οἳ πρὶν ἐμοὺς ὀάρους καὶ μήτιας, αἱ̂ς ποτε πάντας 250

ἀθανάτους συνέμιξα καταθνητῃ̂σι γυναιξί,
τάρβεσκον: πάντας γὰρ ἐμὸν δάμνασκε νόημα.
νυ̂ν δὲ δὴ οὐκέτι μοι στόμα χείσεται* ἐξονομη̂ναι
του̂το μετ' ἀθανάτοισιν, ἐπεὶ μάλα+ πολλὸν+ ἀάσθην,
σχέτλιον, οὐκ ὀνοταστόν, ἀπεπλάγχθην+ δὲ νόοιο+, 255

παι̂δα δ' ὑπὸ ζώνῃ ἐθέμην βροτῳ̂ εὐνηθει̂σα.
τὸν μέν, ἐπὴν δὴ πρω̂τον ἴδῃ φάος ἠελίοιο,
Νύμφαι+ μιν θρέψουσιν ὀρεσκῳ̂οι* βαθύκολποι+*,
αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος* μέγα τε* ζάθεόν τε:
αἵ ῥ' οὔτε θνητοι̂ς οὔτ' ἀθανάτοισιν ἕπονται*. 260

δηρὸν* μὲν ζώουσι καὶ ἄμβροτον εἰ̂δαρ ἔδουσι
καί τε μετ' ἀθανάτοισι καλὸν χορὸν ἐρρώσαντο*.
τῃ̂σι δὲ Σειληνοὶ καὶ ἐύσκοπος ̓Αργειφόντης
μίσγοντ' ἐν φιλότητι μυχῳ̂ σπείων ἐροέντων.
τῃ̂σι δ' ἅμ' ἢ ἐλάται ἠὲ δρύες ὑψικάρηνοι 265

γεινομένῃσιν ἔφυσαν ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ,
καλαί, τηλεθάουσαι, ἐν οὔρεσιν ὑψηλοι̂σιν.
ἑστα̂σ' ἠλίβατοι, τεμένη δέ ἑ κικλήσκουσιν
ἀθανάτων: τὰς δ' οὔ τι βροτοὶ κείρουσι σιδήρῳ:
ἀλλ' ὅτε κεν δὴ μοι̂ρα παρεστήκῃ θανάτοιο, 270

ἀζάνεται μὲν πρω̂τον ἐπὶ χθονὶ δένδρεα καλά,
φλοιὸς δ' ἀμφιπεριφθινύθει, πίπτουσι δ' ἄπ' ὄζοι,
τω̂ν δέ θ' ὁμου̂ ψυχὴ λείπει φάος ἠελίοιο.
αἳ μὲν ἐμὸν θρέψουσι παρὰ σφίσιν υἱὸν ἔχουσαι.
τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρω̂τον ἕλῃ πολυήρατος ἥβη, 275

ἄξουσίν σοι δευ̂ρο θεαὶ δείξουσί τε παι̂δα.
σοὶ δ' ἐγώ, ὄφρα κε ταυ̂τα μετὰ φρεσὶ πάντα διέλθω,
ἐς πέμπτον ἔτος* αὐ̂τις ἐλεύσομαι υἱὸν ἄγουσα.
τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρω̂τον ἴδῃς θάλος ὀφθαλμοι̂σι,
γηθήσεις ὁρόων: μάλα γὰρ θεοείκελος ἔσται: 280

ἄξεις δ' αὐτίκα νιν ποτὶ ̓́Ιλιον ἠνεμόεσσαν.
ἢν δέ τις εἴρηταί σε καταθνητω̂ν ἀνθρώπων,
ἥ τις σοι φίλον υἱὸν ὑπὸ ζώνῃ θέτο μήτηρ,
τῳ̂ δὲ σὺ μυθει̂σθαι μεμνημένος, ὥς σε κελεύω:
φάσθαι τοι Νύμφης καλυκώπιδος* ἔκγονον εἰ̂ναι, 285

αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος καταειμένον ὕλῃ.
εἰ δέ κεν ἐξείπῃς καὶ ἐπεύξεαι ἄφρονι θυμῳ̂
ἐν φιλότητι μιγη̂ναι ἐυστεφάνῳ Κυθερείῃ,
Ζεύς σε χολωσάμενος βαλέει ψολόεντι κεραυνῳ̂.
εἴρηταί τοι πάντα: σὺ δὲ φρεσὶ σῃ̂σι νοήσας, 290

ἴσχεο μηδ' ὀνόμαινε, θεω̂ν δ' ἐποπίζεο μη̂νιν.
ὣς εἰπου̂σ' ἤιξε πρὸς οὐρανὸν ἠνεμόεντα.
χαι̂ρε, θεά, Κύπροιο ἐυκτιμένης μεδέουσα:
σευ̂ δ' ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.

Εἲς ̔Ερμη̂ν

2009-04-18T06:24:00.000+01:00

̔Ερμη̂ν ὕμνει, Μου̂σα, Διὸς* καὶ Μαιάδος* υἱόν,
Κυλλήνης μεδέοντα καὶ ̓Αρκαδίης πολυμήλου,
ἄγγελον ἀθανάτων ἐριούνιον, ὃν τέκε Μαι̂α,
νύμφη ἐυπλόκαμος, Διὸς ἐν φιλότητι μιγει̂σα, 5

αἰδοίη: μακάρων δὲ θεω̂ν ἠλεύαθ' ὅμιλον,
ἄντρον ἔσω ναίουσα παλίσκιον, ἔνθα Κρονίων
νύμφῃ ἐυπλοκάμῳ μισγέσκετο νυκτὸς ἀμολγῳ̂*,
ὄφρα κατὰ γλυκὺς ὕπνος ἔχοι* λευκώλενον ̔́Ηρην,
λήθων ἀθανάτους τε θεοὺς θνητούς τ' ἀνθρώπους. 10

ἀλλ' ὅτε δὴ μεγάλοιο Διὸς νόος ἐξετελει̂το,
τῃ̂ δ' ἤδη δέκατος μεὶς οὐρανῳ̂ ἐστήρικτο,
εἴς τε φόως ἄγαγεν* ἀρίσημά τε ἔργα τέτυκτο:
καὶ τότ' ἐγείνατο παι̂δα πολύτροπον, αἱμυλομήτην,
ληιστη̂ρ', ἐλατη̂ρα βοω̂ν, ἡγήτορ' ὀνείρων, 15

νυκτὸς ὀπωπητη̂ρα, πυληδόκον, ὃς τάχ' ἔμελλεν
ἀμφανέειν κλυτὰ ἔργα μετ' ἀθανάτοισι θεοι̂σιν.
ἠῳ̂ος γεγονὼς μέσῳ ἤματι ἐγκιθάριζεν,
ἑσπέριος βου̂ς κλέψεν ἑκηβόλου ̓Απόλλωνος*
τετράδι* τῃ̂ προτέρῃ, τῃ̂ μιν τέκε πότνια Μαι̂α. 20

ὃς καί, ἐπειδὴ μητρὸς ἀπ' ἀθανάτων θόρε γυίων,
οὐκέτι δηρὸν ἔκειτο μένων ἱερῳ̂ ἐνὶ λίκνῳ,
ἀλλ' ὅ γ' ἀναί̈ξας ζήτει βόας* ̓Απόλλωνος
οὐδὸν ὑπερβαίνων ὑψηρεφέος ἄντροιο.
ἔνθα χέλυν εὑρὼν ἐκτήσατο μυρίον ὄλβον: 25

̔Ερμη̂ς τοι πρώτιστα χέλυν τεκτήνατ' ἀοιδόν:
ἥ ῥά οἱ ἀντεβόλησεν ἐπ' αὐλείῃσι θύρῃσι
βοσκομένη προπάροιθε δόμων ἐριθηλέα ποίην,
σαυ̂λα* ποσὶν βαίνουσα: Διὸς δ' ἐριούνιος υἱὸς
ἀθρήσας ἐγέλασσε καὶ αὐτίκα μυ̂θον ἔειπε:
σύμβολον* ἤδη μοι μέγ' ὀνήσιμον: οὐκ ὀνοτάζω.
χαι̂ρε, φυὴν ἐρόεσσα, χοροιτύπε, δαιτὸς ἑταίρη*,
ἀσπασίη προφανει̂σα: πόθεν τόδε καλὸν ἄθυρμα
αἰόλον ὄστρακον ἕσσο* χέλυς ὄρεσι ζώουσα;
ἀλλ' οἴσω σ' ἐς δω̂μα λαβών: ὄφελός τι μοι ἔσσῃ, 35

οὐδ' ἀποτιμήσω: σὺ δέ με πρώτιστον ὀνήσεις 3
οἴκοι βέλτερον εἰ̂ναι, ἐπεὶ βλαβερὸν τὸ θύρηφιν:
ἠ̂ γὰρ ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἔσσεαι ἔχμα*
ζώουσ': ἢν δὲ θάνῃς, τότε κεν μάλα καλὸν ἀείδοις.

ὣς ἂρ' ἔφη: καὶ χερσὶν ἅμ' ἀμφοτέρῃσιν ἀείρας 40

ἂψ εἴσω κίε δω̂μα φέρων* ἐρατεινὸν ἄθυρμα.
ἔνθ' ἀναπηρώσας γλυφάνῳ πολιοι̂ο σιδήρου
αἰω̂ν' ἐξετόρησεν ὀρεσκῴοιο* χελώνης.
ὡς δ' ὁπότ' ὠκὺ νόημα διὰ στέρνοιο περήσῃ
ἀνέρος, ὅν* τε θαμειαὶ ἐπιστρωφω̂σι μέριμναι, 45

ἢ ὅτε* δινηθω̂σιν ἀπ' ὀφθαλμω̂ν ἀμαρυγαί,
ὣς ἅμ' ἔπος τε καὶ ἔργον ἐμήδετο κύδιμος ̔Ερμη̂ς.
πη̂ξε δ' ἄρ' ἐν μέτροισι ταμὼν δόνακας καλάμοιο
πειρήνας διὰ νω̂τα διὰ ῥινοι̂ο* χελώνης.
ἀμφὶ δὲ δέρμα τάνυσσε βοὸς πραπίδεσσιν ἑῃ̂σι 50

καὶ πήχεις ἐνέθηκ', ἐπὶ δὲ ζυγὸν ἤραρεν ἀμφοι̂ν,
ἑπτὰ δὲ θηλυτέρων ὀίων ἐτανύσσατο χορδάς.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τευ̂ξε, φέρων, ἐρατεινὸν ἄθυρμα,
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μέρος*: ἣ δ' ὑπὸ χειρὸς
σμερδαλέον κονάβησε: θεὸς δ' ὑπὸ καλὸν ἄειδεν 55

ἐξ αὐτοσχεδίης πειρώμενος, ἠύτε κου̂ροι
ἡβηταὶ θαλίῃσι παραιβόλα κερτομέουσιν,
ἀμφὶ Δία Κρονίδην καὶ Μαιάδα καλλιπέδιλον,
ὡς πάρος ὠρίζεσκον ἑταιρείῃ φιλότητι,
ἥν τ' αὐτου̂ γενεὴν ὀνομακλυτὸν ἐξονομάζων: 60

ἀμφιπόλους τε γέραιρε καὶ ἀγλαὰ δώματα νύμφης
καὶ τρίποδας κατὰ οἰ̂κον ἐπηετανούς τε λέβητας.
καὶ τὰ μὲν οὐ̂ν ἤειδε, τὰ δὲ φρεσὶν ἄλλα μενοίνα.
καὶ τὴν μὲν κατέθηκε φέρων ἱερῳ̂ ἐνὶ λίκνῳ,
φόρμιγγα γλαφυρήν: ὃ δ' ἄρα κρειω̂ν ἐρατίζων* 65

ἀ̂λτο* κατὰ σκοπιὴν εὐώδεος ἐκ μεγάροιο
ὁρμαίνων δόλον αἰπὺν ἐνὶ φρεσίν, οἰ̂ά τε φω̂τες
φηληταὶ διέπουσι μελαίνης νυκτὸς ἐν ὥρῃ.
ἠέλιος μὲν ἔδυνε κατὰ χθονὸς ̓Ωκεανόνδε
αὐτοι̂σίν θ' ἵπποισι καὶ ἅρμασιν: αὐτὰρ ἄρ' ̔Ερμη̂ς 70

Πιερίης ἀφίκανε θέων* ὄρεα σκιόεντα,
ἔνθα θεω̂ν μακάρων βόες ἄμβροτοι* αὐ̂λιν ἔχεσκον
βοσκόμεναι λειμω̂νας ἀκηρασίους*, ἐρατεινούς.
τω̂ν τότε Μαιάδος υἱός, ἐύσκοπος ̓Αργειφόντης,
πεντήκοντ' ἀγέλης ἀπετάμνετο βου̂ς ἐριμύκους. 75

πλανοδίας δ' ἤλαυνε διὰ ψαμαθώδεα χω̂ρον
ἴχνι' ἀποστρέψας: δολίης δ' οὐ λήθετο τέχνης
ἀντία ποιήσας ὁπλάς, τὰς πρόσθεν ὄπισθεν,
τὰς δ' ὄπιθεν πρόσθεν: κατὰ δ' ἔμπαλιν αὐτὸς ἔβαινε.
σάνδαλα δ' αὐτίκα ῥιψὶν ἐπὶ ψαμάθοις ἁλίῃσιν, 80

ἄφραστ' ἠδ' ἀνόητα διέπλεκε, θαυματὰ ἔργα*,
συμμίσγων μυρίκας καὶ μυρσινοειδέας* ὄζους.
τω̂ν τότε συνδήσας νεοθηλέος ἄγκαλον* ὕλης
ἀβλαβέως* ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο σάνδαλα κου̂φα
αὐτοι̂σιν πετάλοισι τὰ κύδιμος ̓Αργειφόντης 85

ἔσπασε Πιερίηθεν ὁδοιπορίην ἀλεγύνων*,
οἱ̂ά τ' ἐπειγόμενος δολιχὴν ὁδόν, αὐτοτροπήσας.†
τὸν δὲ γέρων ἐνόησε δέμων* ἀνθου̂σαν ἀλωὴν
ἱέμενον πεδίονδε δι' ̓Ογχηστὸν λεχεποίην
τὸν πρότερος προσέφη Μαίης ἐρικυδέος υἱός: 90

ὠ̂ γέρον, ὅστε φυτὰ σκάπτεις ἐπικαμπύλος ὤμους*,
ἠ̂ πολυοινήσεις, εὐ̂τ' ἂν τάδε πάντα φέρῃσι, 91α

[εἴ κε πίθῃ, μάλα περ μεμνημένος ἐν φρεσὶ σῃ̂σι]
καί τε ἰδὼν* μὴ ἰδὼν εἰ̂ναι καὶ κωφὸς ἀκούσας,
καὶ σιγα̂ν ὅτε μή τι καταβλάπτῃ τὸ σὸν αὐτου̂.
τόσσον φὰς συνέσευε* βοω̂ν ἴφθιμα κάρηνα. 95

πολλὰ δ' ὄρη σκιόεντα καὶ αὐλω̂νας* κελαδεινοὺς
καὶ πεδί' ἀνθεμόεντα διήλασε κύδιμος ̔Ερμη̂ς.
ὀρφναίη δ' ἐπίκουρος ἐπαύετο δαιμονίη* νύξ,
ἡ πλείων, τάχα δ' ὄρθρος ἐγίγνετο δημιοεργός*:
ἣ δὲ νέον σκοπιὴν προσεβήσατο δι̂α Σελήνη, 100

Πάλλαντος θυγάτηρ Μεγαμηδείδαο ἄνακτος.
τη̂μος ἐπ' ̓Αλφειὸν ποταμὸν Διὸς ἄλκιμος υἱὸς
Φοίβου ̓Απόλλωνος βου̂ς ἤλασεν εὐρυμετώπους.
ἀκμη̂τες δ' ἵκανον ἐπ' αὔλιον ὑψιμέλαθρον
καὶ ληνοὺς προπάροιθεν ἀριπρεπέος λειμω̂νος. 105

ἔνθ' ἐπεὶ εὐ̂ βοτάνης ἐπεφόρβει βου̂ς ἐριμύκους
καὶ τὰς μὲν συνέλασσεν ἐς αὔλιον ἀθρόας οὔσας,
λωτὸν ἐρεπτομένας ἠδ' ἑρσήεντα κύπειρον:
σὺν δ' ἐφόρει ξύλα πολλά, πυρὸς δ' ἐπεμαίετο τέχνην.
δάφνης ἀγλαὸν ὄζον ἑλὼν ἀπέλεψε σιδήρῳ 110

... ἄρμενον ἐν παλάμῃ: ἄμπνυτο δὲ θερμὸς ἀυτμή:
̔Ερμη̂ς τοι πρώτιστα πυρήια πυ̂ρ τ' ἀνέδωκε.
πολλὰ δὲ κάγκανα κα̂λα κατουδαίῳ ἐνὶ βόθρῳ
οὐ̂λα λαβὼν ἐπέθηκεν ἐπηετανά: λάμπετο δὲ φλὸξ
τηλόσε φυ̂σαν ἱει̂σα πυρὸς μέγα δαιομένοιο. 115

ὄφρα δὲ πυ̂ρ ἀνέκαιε βίη κλυτου̂ ̔Ηφαίστοιο,
τόφρα δ' ὑποβρύχους ἕλικας βου̂ς εἱ̂λκε θύραζε
δοιὰς ἄγχι πυρός: δύναμις δέ οἱ ἕσπετο πολλή.
ἀμφοτέρας δ' ἐπὶ νω̂τα χαμαὶ βάλε φυσιοώσας:
ἀγκλίνων δ' ἐκύλινδε δι' αἰω̂νας τετορήσας. 120

ἔργῳ δ' ἔργον ὄπαζε ταμὼν κρέα πίονα δημῳ̂:
ὤπτα δ' ἀμφ' ὀβελοι̂σι πεπαρμένα δουρατέοισι
σάρκας ὁμου̂ καὶ νω̂τα γεράσμια καὶ μέλαν αἱ̂μα
ἐργμένον ἐν χολάδεσσι: τὰ δ' αὐτου̂ κει̂τ' ἐπὶ χώρης:
ῥινοὺς δ' ἐξετάνυσσε καταστυφέλῳ* ἐνὶ πέτρῃ, 125

ὡς ἔτι νυ̂ν τὰ μέτασσα πολυχρόνιοι πεφύασι,
δηρὸν δὴ μετὰ ταυ̂τα καὶ ἄκριτον*: αὐτὰρ ἔπειτα
̔Ερμη̂ς χαρμόφρων* εἰρύσατο πίονα ἔργα*
λείῳ ἐπὶ πλαταμω̂νι καὶ ἔσχισε δώδεκα μοίρας*
κληροπαλει̂ς*: τέλεον δὲ γέρας προσέθηκεν ἑκάστῃ. 130

ἔνθ' ὁσίης κρεάων* ἠράσσατο κύδιμος ̔Ερμη̂ς:
ὀδμὴ γάρ μιν ἔτειρε καὶ ἀθάνατόν περ ἐόντα
ἡδει̂': ἀλλ' οὐδ' ὥς οἱ ἐπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ,
καί τε μάλ' ἱμείροντι, περη̂ν† ἱερη̂ς κατὰ δειρη̂ς.
ἀλλὰ τὰ μὲν κατέθηκεν ἐς αὔλιον ὑψιμέλαθρον, 135

δημὸν καὶ κρέα πολλά, μετήορα δ' αἰ̂ψ' ἀνάειρε,
ση̂μα νέης φωρη̂ς: ἐπὶ δὲ ξύλα κάγκαν' ἀγείρας
οὐλόποδ'*, οὐλοκάρηνα πυρὸς κατεδάμνατ' ἀυτμῃ̂.
αὐτὰρ ἐπεί τοι πάντα κατὰ χρέος* ἤνυσε δαίμων,
σάνδαλα μὲν προέηκεν ἐς ̓Αλφειὸν βαθυδίνην: 140

ἀνθρακιὴν δ' ἐμάρανε*, κόνιν δ' ἀμάθυνε μέλαιναν
παννύχιος: καλὸν δὲ φόως κατέλαμπε Σελήνης.
Κυλλήνης δ' αἰ̂ψ' αὐ̂τις ἀφίκετο δι̂α κάρηνα
ὄρθριος, οὐδέ* τί οἱ δολιχη̂ς ὁδου̂ ἀντεβόλησεν
οὔτε θεω̂ν μακάρων οὔτε θνητω̂ν ἀνθρώπων, 145

οὐδὲ κύνες λελάκοντο: Διὸς+ δ' ἐριούνιος+ ̔Ερμη̂ς
δοχμωθεὶς μεγάροιο+ διὰ κλήιθρον+ ἔδυνεν
αὔρῃ+ ὀπωρινῃ̂+ ἐναλίγκιος+, ἠύτ' ὀμίχλη.
ἰθύσας* δ' ἄντρου ἐξίκετο πίονα νηὸν
ἠ̂κα ποσὶ προβιβω̂ν: οὐ γὰρ κτύπεν, ὥσπερ ἐπ' οὔδει*. 150

ἐσσυμένως δ' ἄρα λίκνον ἐπῴχετο κύδιμος ̔Ερμη̂ς:
σπάργανον ἀμφ' ὤμοις εἰλυμένος*, ἠύτε τέκνον
νήπιον, ἐν παλάμῃσι περ' ἰγνύσι λαι̂φος ἀθύρων*
κει̂το, χέλυν ἐρατὴν ἐπ' ἀριστερὰ χειρὸς ἐέργων.
μητέρα δ' οὐκ ἄρ' ἔληθε θεὰν θεὸς εἰπέ τε μυ̂θον: 155

τίπτε σύ, ποικιλομη̂τα, πόθεν τόδε* νυκτὸς ἐν ὥρῃ
ἔρχῃ, ἀναιδείην ἐπιειμένε; νυ̂ν σε μάλ' οἴω
ἢ τάχ' ἀμήχανα δεσμὰ περὶ πλευρῃ̂σιν ἔχοντα
Λητοίδου ὑπὸ χερσὶ διὲκ προθύροιο περήσειν
ἣ σὲ φέροντα μεταξὺ κατ' ἄγκεα φηλητεύσειν. 160

ἔρρε πάλιν: μεγάλην σε πατὴρ ἐφύτευσε μέριμναν
θνητοι̂ς ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοι̂σι.
τὴν δ' ̔Ερμη̂ς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισι:
μη̂τερ ἐμή, τί με ταυ̂τα δεδίσκεαι, ἠύτε τέκνον
νήπιον, ὃς μάλα παυ̂ρα μετὰ φρεσὶν αἴσυλα* οἰ̂δε, 165

ταρβαλέον, καὶ μητρὸς ὑπαιδείδοικεν ἐνιπάς;
αὐτὰρ ἐγὼ τέχνης ἐπιβήσομαι, ἥ τις ἀρίστη,
βουκολέων* ἐμὲ καὶ σὲ διαμπερές: οὐδὲ θεοι̂σι
νω̂ι μετ' ἀθανάτοισιν ἀδώρητοι καὶ ἄλιστοι
αὐτου̂* τῃ̂δε μένοντες ἀνεξόμεθ', ὡς σὺ κελεύεις. 170

βέλτερον ἤματα πάντα μετ' ἀθανάτοις ὀαρίζειν,
πλούσιον, ἀφνειόν, πολυλήιον, ἢ κατὰ δω̂μα
ἄντρῳ ἐν ἠερόεντι θαασσέμεν: ἀμφὶ* δὲ τιμη̂ς,
κἀγὼ τη̂ς ὁσίης ἐπιβήσομαι, ἡ̂ς περ ̓Απόλλων.
εἰ δέ κε μὴ δώῃσι πατὴρ ἐμός, ἡ̂ τοι ἔγωγε 175

πειρήσω, δύναμαι, φηλητέων* ὄρχαμος εἰ̂ναι.
εἰ δέ μ' ἐρευνήσει Δητου̂ς ἐρικυδέος υἱός,
ἄλλο τί οἱ καὶ μει̂ζον ὀίομαι ἀντιβολήσειν.
εἰ̂μι γὰρ ἐς Πυθω̂να μέγαν* δόμον* ἀντιτορήσων:
ἔνθεν ἅλις τρίποδας περικαλλέας ἠδὲ λέβητας 180

πορθήσω καὶ χρυσόν, ἅλις τ' αἴθωνα σίδηρον
καὶ πολλὴν ἐσθη̂τα: σὺ δ' ὄψεαι, αἴ κ' ἐθέλῃσθα.
ὣς οἳ μέν ῥ' ἐπέεσσι πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον,
υἱός τ' αἰγιόχοιο Διὸς καὶ πότνια Μαι̂α.
̓Ηὼς δ' ἠριγένεια φόως θνητοι̂σι φέρουσα 185

ὤρνυτ' ἀπ' ̓Ωκεανοι̂ο βαθυρρόου: αὐτὰρ ̓Απόλλων
̓Ογχηστόνδ' ἀφίκανε κιών, πολυήρατον ἄλσος
ἁγνὸν ἐρισφαράγου* Γαιηόχου: ἔνθα γέροντα
κνώδαλον εὑ̂ρε νέμοντα παρ' ἔξοδον ἕρκεος αὐλη̂ς.
τὸν πρότερος προσέφη Λητου̂ς ἐρικυδέος υἱός: 190

ὠ̂ γέρον, ̓Ογχηστοι̂ο βατοδρόπε* ποιήεντος,
βου̂ς ἀπὸ Πιερίης διζήμενος ἐνθάδ' ἱκάνω,
πάσας θηλείας, πάσας κεράεσσιν ἑλικτάς*,
ἐξ ἀγέλης: ὁ δὲ ταυ̂ρος ἐβόσκετο μου̂νος ἀπ' ἄλλων
κυάνεος: χαροποὶ δὲ κύνες κατόπισθεν ἕποντο 195

τέσσαρες, ἠύτε φω̂τες*, ὁμόφρονες*: οἳ μὲν ἔλειφθεν,
οἵ τε κύνες ὅ τε ταυ̂ρος: ὃ δὴ περὶ θαυ̂μα τέτυκται:
ταὶ δ' ἔβαν ἠελίοιο νέον καταδυομένοιο*
ἐκ μαλακου̂ λειμω̂νος ἀπὸ γλυκεροι̂ο νομοι̂ο.
ταυ̂τά μοι εἰπέ, γεραιὲ παλαιγενές, εἴ που ὄπωπας 200

ἀνέρα ται̂σδ' ἐπὶ βουσὶ διαπρήσσοντα κέλευθον.
τὸν δ' ὁ γέρων μύθοισιν ἀμειβόμενος προσέειπεν:
ὠ̂ φίλος, ἀργαλέον μέν, ὅσ' ὀφθαλμοι̂σιν ἴδοιτο*,
πάντα λέγειν: πολλοὶ γὰρ ὁδὸν πρήσσουσιν ὁδι̂ται,
τω̂ν οἳ μὲν κακὰ πολλὰ μεμαότες, οἳ δὲ μάλ' ἐσθλὰ 205

φοιτω̂σιν: χαλεπὸν δὲ δαήμεναί ἐστιν ἕκαστον:
αὐτὰρ ἐγὼ πρόπαν ἠ̂μαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
ἔσκαπτον περὶ γουνὸν ἀλωη̂ς οἰνοπέδοιο:
παι̂δα δ' ἔδοξα*, φέριστε, σαφὲς δ' οὐκ οἰ̂δα, νοη̂σαι,
ὅς τις ὁ παι̂ς, ἅμα βουσὶν ἐυκραίρῃσιν ὀπήδει 210

νήπιος, εἰ̂χε δὲ ῥάβδον: ἐπιστροφάδην δ' ἐβάδιζεν.
ἐξοπίσω δ' ἀνέεργε, κάρη δ' ἔχεν* ἀντίον αὐτῳ̂*.
φη̂ ῥ' ὁ γέρων: ὃ δὲ θα̂σσον ὁδὸν κίε μυ̂θον ἀκούσας:
οἰωνὸν δ' ἐνόει τανυσίπτερον*, αὐτίκα δ' ἔγνω
φηλητὴν γεγαω̂τα Διὸς παι̂δα Κρονίωνος.
ἐσσυμένως δ' ἤιξεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ̓Απόλλων
ἐς Πύλον ἠγαθέην διζήμενος εἰλίποδας βου̂ς,
πορφυρέῃ νεφέλῃ κεκαλυμμένος εὐρέας ὤμουσ'
ἴχνιά τ' εἰσενόησεν ̔Εκηβόλος εἰ̂πέ τε μυ̂θον:
ὠ̂ πόποι, ἠ̂ μέγα θαυ̂μα τόδ' ὀφθαλμοι̂σιν ὁρω̂μαι: 220

ἴχνια μὲν τάδε γ' ἐστὶ βοω̂ν ὀρθοκραιράων,
ἀλλὰ πάλιν τέτραπται ἐς ἀσφοδελὸν λειμω̂να:
βήματα δ' οὔτ' ἀνδρὸς τάδε γίγνεται οὔτε γυναικὸς
οὔτε λύκων πολιω̂ν οὔτ' ἄρκτων οὔτε λεόντων:
οὔτε τι Κενταύρου λασιαύχενος ἔλπομαι εἰ̂ναι*, 225

ὅς τις τοι̂α πέλωρα βιβᾳ̂* ποσὶ καρπαλίμοισιν:
αἰνὰ μὲν ἔνθεν ὁδοι̂ο, τὰ δ' αἰνότερ' ἔνθεν ὁδοι̂ο.
ὣς εἰπὼν ἤιξεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ̓Απόλλων:
Κυλλήνης δ' ἀφίκανεν ὄρος* καταείμενον* ὕλῃ,
πέτρης ἐς κευθμω̂να βαθύσκιον, ἔνθα τε νύμφη 230

ἀμβροσίη ἐλόχευσε* Διὸς παι̂δα Κρονίωνος.
ὀδμὴ δ' ἱμερόεσσα δι' οὔρεος ἠγαθέοιο
κίδνατο, πολλὰ δὲ μη̂λα ταναύποδα βόσκετο ποίην.
ἔνθα τότε σπεύδων κατεβήσατο λάινον οὐδὸν
ἄντρον ἐς ἠερόεν ἑκατηβόλος αὐτὸς ̓Απόλλων. 235

Τὸν δ' ὡς οὐ̂ν ἐνόησε Διὸς καὶ Μαιάδος υἱὸς
χωόμενον περὶ βουσὶν ἑκηβόλον ̓Απόλλωνα,
σπάργαν' ἔσω κατέδυνε θυήεντ': ἠύτε πολλὴν
πρέμνων ἀνθρακιὴν ὕλης* σποδὸς ἀμφικαλύπτει,
ὣς ̔Ερμη̂ς ̔Εκάεργον ἰδὼν ἀνέειλεν ἑαυτόν. 240

ἐν δ' ὀλίγῳ συνέλασσε* κάρη χει̂ράς τε πόδας τε,
φή ῥα νεόλλουτος, προκαλεύμενος ἥδυμον ὕπνον,
ἐγρήσσων ἐτεόν γε: χέλυν δ' ὑπὸ μασχάλῃ εἰ̂χε.
γνω̂ δ' οὐδ'* ἠγνοίησε Διὸς καὶ Λητου̂ς υἱὸς
νύμφην τ' οὐρείην περικαλλέα καὶ φίλον υἱόν, 245

παι̂δ' ὀλίγον, δολίῃς εἰλυμένον ἐντροπίῃσι.
παπτήνας δ' ἀνὰ πάντα μυχὸν μεγάλοιο δόμοιο
τρει̂ς ἀδύτους* ἀνέῳγε λαβὼν κληι̂δα φαεινὴν
νέκταρος ἐμπλείους ἠδ' ἀμβροσίης ἐρατεινη̂ς:
πολλὸς δὲ χρυσός τε καὶ ἄργυρος ἔνδον ἔκειτο, 250

πολλὰ δὲ φοινικόεντα καὶ ἄργυφα εἵματα νύμφης,
οἱ̂α θεω̂ν μακάρων ἱεροὶ δόμοι ἐντὸς ἔχουσιν:
ἔνθ' ἐπεὶ ἐξερέεινε μυχοὺς μεγάλοιο δόμοιο
Λητοί̈δης, μύθοισι προσηύδα κύδιμον ̔Ερμη̂ν:
ὠ̂ παι̂, ὃς ἐν λίκνῳ κατάκειαι*, μήνυέ μοι βου̂ς 255

θα̂σσον: ἐπεὶ τάχα νω̂ι διοισόμεθ' οὐ κατὰ κόσμον.
ῥίψω γάρ σε λαβὼν ἐς Τάρταρον ἠερόεντα,
ἐς ζόφον αἰνόμορον καὶ ἀμήχανον: οὐδέ σε μήτηρ
ἐς φάος οὐδὲ πατὴρ ἀναλύσεται, ἀλλ' ὑπὸ γαίῃ
ἐρρήσεις ὀλίγοισι* μετ' ἀνδράσιν ἡγεμονεύων. 260

Τὸν δ' ̔Ερμη̂ς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισι:
Λητοί̈δη, τίνα του̂τον ἀπηνέα μυ̂θον ἔειπας;
καὶ βου̂ς ἀγραύλους διζήμενος ἐνθάδ' ἱκάνεις;
οὐκ ἴδον, οὐ πυθόμην, οὐκ ἄλλου μυ̂θον ἄκουσα:
οὐκ ἂν μηνύσαιμ', οὐκ ἂν μήνυτρον ἀροίμην: 265

οὐδὲ βοω̂ν ἐλατη̂ρι, κραταιῳ̂ φωτί, ἔοικα.
οὐκ ἐμὸν ἔργον του̂το, πάρος δέ μοι ἄλλα μέμηλεν:
ὕπνος ἐμοί γε μέμηλε καὶ ἡμετέρης γάλα μητρὸς
σπάργανά τ' ἀμφ' ὤμοισιν ἔχειν καὶ θερμὰ λοετρά.
μή τις του̂το πύθοιτο, πόθεν τόδε νει̂κος ἐτύχθη: 270

καί* κεν δὴ μέγα θαυ̂μα μετ' ἀθανάτοισι γένοιτο,
παι̂δα νέον γεγαω̂τα διὲκ προθύροιο περη̂σαι
βουσὶν ἐπ' ἀγραύλοισι: τὸ δ' ἀπρεπέως ἀγορεύεις.
χθὲς γενόμην, ἁπαλοὶ δὲ πόδες, τρηχει̂α δ' ὕπο χθών.
εἰ δ' ἐθέλεις*, πατρὸς κεφαλὴν μέγαν ὅρκον ὀμου̂μαι: 275

μὴ μὲν ἐγὼ μήτ' αὐτὸς ὑπίσχομαι αἴτιος εἰ̂ναι,
μήτε τιν' ἄλλον ὄπωπα βοω̂ν κλοπὸν ὑμετεράων,
αἵ τινες αἱ βόες εἰσί: τὸ δὲ κλέος οἰ̂ον ἀκούω.
ὣς ἄρ' ἔφη καὶ πυκνὸν ἀπὸ βλεφάρων ἀμαρύσσων
ὀφρυ̂ς ῥιπτάζεσκεν* ὁρώμενος* ἔνθα καὶ ἔνθα, 280

μάκρ' ἀποσυρίζων, ἅλιον* τὸν μυ̂θον ἀκούων*.
τὸν δ' ἁπαλὸν γελάσας προσέφη ἑκάεργος ̓Απόλλων:
ὠ̂ πέπον, ἠπεροπευτά, δολοφραδές, ἠ̂ σε μάλ' οἴω
πολλάκις ἀντιτορου̂ντα δόμους εὐ̂ ναιετάοντας
ἔννυχον οὐχ ἕνα μου̂νον ἐπ' οὔδεϊ φω̂τα καθίσσαι, 285

σκευάζοντα* κατ' οἰ̂κον ἄτερ ψόφου, οἱ̂' ἀγορεύεις:
πολλοὺς δ' ἀγραύλους ἀκαχήσεις μηλοβοτη̂ρας
οὔρεος ἐν βήσσῃς, ὁπότ' ἄν κρειω̂ν ἐρατίζων
ἀντᾳ̂ς βουκολίοισι καὶ εἰροπόκοις ὀίεσσιν.
ἀλλ' ἄγε, μὴ πύματόν τε καὶ ὕστατον* ὕπνον ἰαύσῃς, 290

ἐκ λίκνου κατάβαινε, μελαίνης νυκτὸς ἑται̂ρε.
του̂το γὰρ οὐ̂ν καὶ ἔπειτα μετ' ἀθανάτοις γέρας ἕξεις.
ἀρχὸς φηλητέων κεκλήσεαι ἤματα πάντα.
ὣς ἄρ' ἔφη καὶ παι̂δα λαβὼν φέρε Φοι̂βος ̓Απόλλων.
σὺν δ' ἄρα φρασσάμενος τότε δὴ κρατὺς ̓Αργειφόντης 295

οἰωνὸν προέηκεν ἀειρόμενος μετὰ χερσί,
τλήμονα γαστρὸς ἔριθον, ἀτάσθαλον ἀγγελιώτην.
ἐσσυμένως δὲ μετ' αὐτὸν ἐπέπταρε: τοι̂ο δ' ̓Απόλλων
ἔκλυεν, ἐκ χειρω̂ν δὲ χαμαὶ βάλε κύδιμον ̔Ερμη̂ν.
ἕζετο* δὲ προπάροιθε καὶ ἐσσύμενός περ ὁδοι̂ο 300

̔Ερμη̂ν κερτομέων καί μιν πρὸς μυ̂θον ἔειπε:
θάρσει, σπαργανιω̂τα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ:
εὑρήσω καὶ ἔπειτα* βοω̂ν ἴφθιμα κάρηνα
τούτοις οἰωνοι̂σι: σὺ δ' αὐ̂θ' ὁδὸν ἡγεμονεύσεις.
ὣς φάθ': ὃ δ' αὐ̂τ' ἀνόρουσε θοω̂ς Κυλλήνιος ̔Εομη̂ς, 305

σπουδῃ̂ ἰών: ἄμφω δὲ παρ' οὔατα χερσὶν ἐώθει
σπάργανον ἀμφ' ὤμοισιν ἐελμένος, εἰ̂πε δὲ μυ̂θον:
πη̂ με φέρεις*, ̔Εκάεργε, θεω̂ν ζαμενέστατε πάντων;
ἠ̂ με βοω̂ν ἕνεχ' ὡ̂δε χολούμενος ὀρσολοπεύεις*;
ὠ̂ πόποι, εἴθ' ἀπόλοιτο βοω̂ν γένος: οὐ γὰρ ἐγώ γε 310

ὑμετέρας ἔκλεψα βόας οὐδ' ἄλλον ὄπωπα,
αἵτινες αἱ βόες εἰσί: τὸ δὲ κλέος οἰ̂ον ἀκούω.
δὸς δὲ δίκην καὶ δέξο παρὰ Ζηνὶ Κρονίωνι.
αὐτὰρ ἐπεὶ τὰ ἕκαστα διαρρήδην ἐρίδαινον
̔Ερμη̂ς τ' οἰοπόλος* καὶ Λητου̂ς ἀγλαὸς υἱός, 315

ἀμφὶς θυμὸν ἔχοντες. ὃ μὲν νημερτέα φωνὴν
... οὐκ ἀδίκως* ἐπὶ βουσὶν* ἐλάζυτο* κύδιμον ̔Ερμη̂ν,
αὐτὰρ ὃ τέχνῃσίν τε καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν
ἤθελεν ἐξαπατα̂ν Κυλλήνιος ̓Αργυρότοξον.
αὐτὰρ ἐπεὶ πολύμητις ἐὼν πολυμήχανον εὑ̂ρεν, 320

ἐσσυμένως δὴ ἔπειτα διὰ ψαμάθοιο βάδιζε
πρόσθεν, ἀτὰρ κατόπισθε Διὸς καὶ Λητου̂ς υἱός.
αἰ̂ψα δὲ τέρθρον ἵκοντο θυώδεος Οὐλύμποιο*
ἐς πατέρα Κρονίωνα Διὸς περικαλλέα τέκνα:
κει̂θι γὰρ ἀμφοτέροισι δίκης κατέκειτο τάλαντα*. 325

οὐμιλίη δ' ἔχ' ̓́Ολυμπον ἀγάννιφον, ἀθάνατοι δὲ
ἄφθιτοι* ἠγερέθοντο μετὰ* χρυσόθρονον ̓Ηω̂*.
ἔστησαν δ' ̔Ερμη̂ς τε καὶ ἀργυρότοξος ̓Απόλλων
πρόσθε Διὸς γούνων: ὃ δ' ἀνείρετο φαίδιμον υἱὸν
Ζεὺς ὑψιβρεμέτης καί μιν πρὸς μυ̂θον ἔειπε: 330

φοι̂βε, πόθεν ταύτην μενοεικέα ληίδ' ἐλαύνεις,
παι̂δα νέον γεγαω̂τα, φυὴν κήρυκος ἔχοντα*;
σπουδαι̂ον* τόδε* χρη̂μα θεω̂ν μεθ' ὁμήγυριν ἠ̂λθε.
τὸν δ' αὐ̂τε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων:
ὠ̂ πάτερ, ἠ̂ τάχα μυ̂θον ἀκούσεαι οὐκ ἀλαπαδνόν*, 335

κερτομέων ὡς οἰ̂ος ἐγὼ φιλολήιός εἰμι.
παι̂δά τιν' εὑ̂ρον τόνδε διαπρύσιον* κεραϊστὴν
Κυλλήνης ἐν ὄρεσσι, πολὺν διὰ χω̂ρον ἀνύσσας,
κέρτομον*, οἱ̂ον ἐγώ γε θεω̂ν οὐκ ἄλλον ὄπωπα
οὐδ' ἀνδρω̂ν, ὁπόσοι λησίμβροτοί εἰσ' ἐπὶ γαίῃ. 340

κλέψας δ' ἐκ λειμω̂νος ἐμὰς βου̂ς ὤχετ' ἐλαύνων
ἑσπέριος παρὰ θι̂να πολυφλοίσβοιο θαλάσσης,
εὐθὺ Πύλονδ' ἐλάων: τὰ δ' ἄρ' ἴχνια δοιὰ πέλωρα,
οἱ̂ά τ' ἀγάσσασθαι, καὶ ἀγαυου̂ δαίμονος ἔργα.
τῃ̂σιν μὲν γὰρ βουσὶν ἐς ἀσφοδελὸν λειμω̂να 345

ἀντία βήματ' ἔχουσα κόνις ἀνέφαινε μέλαινα:
αὐτὸς δ' ἐκτὸς ὁδου̂, τις ἀμήχανος, οὔτ' ἄρα ποσσὶν
οὔτ' ἄρα χερσὶν ἔβαινε διὰ ψαμαθώδεα χω̂ρον:
ἀλλ' ἄλλην τινὰ μη̂τιν ἔχων διέτριβε* κέλευθα
τοι̂α* πέλωρ' ὡς εἴ τις ἀραιῃ̂σι δρυσὶ βαίνοι. 350

ὄφρα μὲν οὐ̂ν ἐδίωκε διὰ ψαμαθώδεα χω̂ρον,
ῥει̂α μάλ' ἴχνια πάντα διέπρεπεν ἐν κονίῃσιν:
αὐτὰρ ἐπεὶ ψαμάθοιο μέγαν στίβον* ἐξεπέρησεν,
ἄφραστος γένετ' ὠ̂κα βοω̂ν στίβος* ἠδὲ καὶ αὐτου̂
χω̂ρον ἀνὰ κρατερόν*: τὸν δ' ἐφράσατο βροτὸς ἀνὴρ 355

ἐς Πύλον εὐθὺς ἐλω̂ντα βοω̂ν γένος εὐρυμετώπων.
αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ τὰς μὲν ἐν ἡσυχίῃ κατέερξε*
καὶ διαπυρπαλάμησεν* ὁδου̂ τὸ μὲν ἔνθα, τὸ δ' ἔνθα,
ἐν λίκνῳ κατέκειτο μελαίνῃ νυκτὶ ἐοικώς*,
ἄντρῳ ἐν ἠερόεντι κατὰ ζόφον: οὐδέ κεν αὐτὸν 360

αἰετὸς ὀξὺ λάων* ἐσκέψατο: πολλὰ δὲ χερσὶν
αὐγὰς ὠμόργαζε* δολοφροσύνην ἀλεγύνων*.
αὐτὸς δ' αὐτίκα μυ̂θον* ἀπηλεγέως ἀγόρευεν:
οὐκ ἴδον, οὐ πυθόμην, οὐκ ἄλλου μυ̂θον ἄκουσα
οὐδέ κε μηνύσαιμ', οὐδ' ἄν μήνυτρον ἀροίμην. 365

̓Η τοι ἄρ' ὣς εἰπὼν κατ' ἄρ' ἕζετο Φοι̂βος ̓Απόλλων:
Ερμη̂ς δ' αὐ̂θ' ἑτέρωθεν ἀμειβόμενος ἔπος ηὔδα,
δείξατο* δ' ἐς Κρονίωνα*, θεω̂ν* σημάντορα* πάντων:
ζευ̂ πάτερ, ἠ̂ τοι ἐγώ σοι ἀληθείην καταλέξω:
νημερτής τε γάρ εἰμι καὶ οὐκ οἰ̂δα ψεύδεσθαι. 370

ἠ̂λθεν ἐς ἡμετέρου διζήμενος εἰλίποδας βου̂ς
σήμερον ἠελίοιο νέον ἐπιτελλομένοιο:
οὐδὲ θεω̂ν μακάρων ἄγε μάρτυρας οὐδὲ κατόπτας,
μηνύειν δ' ἐκέλευεν ἀναγκαίης ὑπὸ πολλη̂ς,
πολλὰ δέ μ' ἠπείλησε βαλει̂ν ἐς Τάρταρον εὐρύν, 375

οὕνεχ' ὃ μὲν τέρεν ἄνθος ἔχει φιλοκυδέος* ἥβης,
αὐτὰρ ἐγὼ χθιζὸς γενόμην, τὰ δέ τ' οἰ̂δε καὶ αὐτός,
οὔτι βοω̂ν ἐλατη̂ρι, κραταιῳ̂ φωτί, ἐοικώς.
πείθεο: καὶ γὰρ ἐμει̂ο πατὴρ φίλος εὔχεαι εἰ̂ναι,
ὡς οὐκ οἴκαδ' ἔλασσα βόας, ὣς ὄλβιος εἴην, 380

οὐδ' ὑπὲρ οὐδὸν ἔβην: τὸ δέ τ' ἀτρεκέως ἀγορεύω.
̓Ηέλιον δὲ μάλ' αἰδέομαι καὶ δαίμονας ἄλλους,
καὶ σε φιλω̂ καὶ του̂τον ὀπίζομαι: οἰ̂σθα καὶ αὐτός,
ὡς οὐκ αἴτιός εἰμι: μέγαν δ' ἐπιδώσομαι ὅρκον:
οὐ μὰ τάδ' ἀθανάτων εὐκόσμητα προθύραια. 385

καί* που ἐγὼ τούτῳ τίσω ποτὲ νηλέα φώρην,
καὶ κρατερῳ̂ περ ἐόντι: σὺ δ' ὁπλοτέροισιν ἄρηγε.
ὣς φάτ' ἐπιλλίζων Κυλλήνιος ̓Αργειφόντης:
καὶ τὸ σπάργανον εἰ̂χεν ἐπ' ὠλένῃ οὐδ' ἀπέβαλλε.
Ζεὺς δὲ μέγ' ἐξεγέλασσεν ἰδὼν κακομηδέα παι̂δα 390

εὐ̂ καὶ ἐπισταμένως ἀρνεύμενον ἀμφὶ βόεσσιν.
ἀμφοτέρους δ' ἐκέλευσεν ὁμόφρονα θυμὸν ἔχοντας*
ζητεύειν, ̔Ερμη̂ν δὲ διάκτορον* ἡγεμονεύειν
καὶ δει̂ξαι τὸν χω̂ρον ἐπ' ἀβλαβίῃσι νόοιο,
ὅππη δὴ αὐ̂τ' ἀπέκρυψε βοω̂ν ἴφθιμα κάρηνα. 395

νευ̂σεν δὲ Κρονίδης, ἐπεπείθετο δ' ἀγλαὸς ̔Ερμη̂ς:
ῥηιδίως γὰρ ἔπειθε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.
τὼ δ' ἄμφω σπεύδοντε Διὸς περικαλλέα τέκνα
ἐς Πύλον ἠμαθόεντα ἐπ' ̓Αλφειου̂ πόρον ἱ̂ξον:
ἀγροὺς δ' ἐξίκοντο καὶ αὔλιον ὑψιμέλαθρον, 400

ἡχου̂ δὴ τὰ χρήματ' ἀτάλλετο νυκτὸς ἐν ὥρῃ.
ἔνθ' ̔Ερμη̂ς μὲν ἔπειτα κιὼν παρὰ λάινον ἄντρον
ἐς φω̂ς ἐξήλαυνε βοω̂ν ἴφθιμα κάρηνα:
Λητοί̈δης δ' ἀπάτερθεν ἰδὼν ἐνόησε βοείας
πέτρῃ ἐπ' ἠλιβάτῳ, τάχα δ' εἴρετο κύδιμον ̔Ερμη̂ν: 405

πω̂ς ἐδύνω*, δολομη̂τα, δύω βόε δειροτομη̂σαι,
ὡ̂δε νεογνὸς ἐὼν καὶ νήπιος; αὐτὸς ἐγώ γε
θαυμαίνω* κατόπισθε τὸ σὸν κράτος: οὐδέ τί σε χρὴ
μακρὸν ἀέξεσθαι, Κυλλήνιε, Μαιάδος υἱέ.
ὣς ἄρ ἔφη καὶ χερσὶ περίστρεφε καρτερὰ δεσμὰ 409α

[ἐνδη̂σαι μεμαὼς ̔Ερμη̂ν κρατεραι̂σι λύγοισι. 409β

τὸν δ' οὐκ ἴσχανε δεσμά, λύγοι δ' ἀπὸ τηλόσε πι̂πτον] 410

ἄγνου: ταὶ δ' ὑπὸ ποσσὶ κατὰ* χθονὸς αἰ̂ψα φύοντο
αὐτόθεν, ἐμβολάδην ἐστραμμέναι ἀλλήλῃσι,
ῥει̂ά* τε καὶ πάσῃσιν ἐπ' ἀγραύλοισι βόεσσιν,
̔Ερμέω βουλῃ̂σι κλεψίφρονος: αὐτὰρ ̓Απόλλων
θαύμασεν* ἀθρήσας. τότε δὴ κρατὺς ̓Αργειφόντης 415

χω̂ρον ὑποβλήδην ἐσκέψατο, πυ̂ρ ἀμαρύσσων*,
... ἐγκρύψαι μεμαώς: Λητου̂ς δ' ἐρικυδέος υἱὸν
ῥει̂α μάλ' ἐπρήυνεν ἑκηβόλον, ὡς ἔθελ' αὐτός,
καὶ κρατερόν περ ἐόντα: λαβὼν δ' ἐπ' ἀριστερὰ* χειρὸς
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μέρος: ἣ δ' ὑπὸ χειρὸς 420

σμερδαλέον κονάβησε: γέλασσε δὲ Φοι̂βος ̓Απόλλων
γηθήσας, ἐρατὴ δὲ διὰ φρένας ἤλυθ' ἰωὴ
θεσπεσίης ἐνοπη̂ς καὶ μιν γλυκὺς ἵμερος ᾕρει
θυμῳ̂ ἀκουάζοντα: λύρῃ δ' ἐρατὸν κιθαρίζων
στη̂ ῥ' ὅ γε θαρσήσας ἐπ' ἀριστερὰ Μαιάδος υἱὸς 425

Φοίβου ̓Απόλλωνος: τάχα δὲ λιγέως κιθαρίζων
γηρύετ' ἀμβολάδην -- ἐρατὴ δέ οἱ ἕσπετο φωνή -- κραίνων*
ἀθανάτους τε θεοὺς καὶ γαι̂αν ἐρεμνήν,
ὡς τὰ πρω̂τα γένοντο καὶ ὡς λάχε* μοι̂ραν ἕκαστος.
Μνημοσύνην μὲν πρω̂τα θεω̂ν ἐγέραιρεν ἀοιδῃ̂, 430

μητέρα Μουσάων: ἣ γὰρ λάχε Μαιάδος υἱόν:
τοὺς δὲ κατὰ πρέσβιν τε καὶ ὡς γεγάασιν ἕκαστος
ἀθανάτους ἐγέραιρε θεοὺς Διὸς ἀγλαὸς υἱός,
πάντ' ἐνέπων κατὰ κόσμον, ἐπωλένιον κιθαρίζων.
τὸν δ' ἔρος ἐν στήθεσσιν ἀμήχανος αἴνυτο θυμόν, 435

καὶ μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:
βουφόνε*, μηχανιω̂τα*, πονεύμενε, δαιτὸς ἑται̂ρε,
πεντήκοντα βοω̂ν ἀντάξια ταυ̂τα μέμηλας*.
ἡσυχίως καὶ ἔπειτα διακρινέεσθαι ὀίω:
νυ̂ν δ' ἄγε μοι τόδε εἰπέ, πολύτροπε Μαιάδος υἱέ, 440

ἠ̂ σοί γ' ἐκ γενετη̂ς τάδ' ἅμ' ἕσπετο θαυματὰ ἔργα
ἠέ τις ἀθανάτων ἠὲ θνητω̂ν ἀνθρώπων
δω̂ρον ἀγαυὸν ἔδωκε καὶ ἔφρασε θέσπιν ἀοιδήν;
θαυμασίην γὰρ τήνδε νεήφατον ὄσσαν ἀκούω,
ἣν οὐ πώ ποτέ φημι δαήμεναι οὔτε τιν' ἀνδρω̂ν 445

οὔτε τιν' ἀθανάτων, οἳ ̓Ολύμπια δώματ' ἔχουσι,
νόσφι σέθεν, φηλη̂τα, Διὸς καὶ Μαιάδος υἱέ.
τίς τέχνη, τίς μου̂σα* ἀμηχανέων μελεδώνων**,
τίς τρίβος*; ἀτρεκέως γὰρ ἅμα τρία πάντα πάρεστιν,
εὐφροσύνην καὶ ἔρωτα* καὶ ἥδυμον ὕπνον ἑλέσθαι. 450

καὶ γὰρ ἐγὼ Μούσῃσιν ̓Ολυμπιάδεσσιν ὀπηδός,
τῃ̂σι χοροί τε μέλουσι καὶ ἀγλαὸς οἰ̂μος* ἀοιδη̂ς
καὶ μολπὴ τεθαλυι̂α καὶ ἱμερόεις βρόμος αὐλω̂ν:
ἀλλ' οὔ πω τί μοι ὡ̂δε μετὰ φρεσὶν ἄλλο μέλησεν,
οἱ̂α νέων θαλίῃς ἐνδέξια ἔργα πέλονται. 455

θαυμάζω, Διὸς υἱέ, τάδ', ὡς ἐρατὸν κιθαρίζεις.
νυ̂ν δ' ἐπεὶ οὐ̂ν ὀλίγος περ ἐὼν κλυτὰ μήδεα οἰ̂δας*,
ἱ̂ζε*, πέπον, καὶ μυ̂θον ἐπαίνει πρεσβυτέροισι:
νυ̂ν γάρ τοι κλέος ἔσται ἐν ἀθανάτοισι θεοι̂σι
σοί τ' αὐτῳ̂ καὶ μητρί: τὸ δ' ἀτρεκέως ἀγορεύσω: 460

ναὶ μὰ τόδε κρανέινον ἀκόντιον, ἠ̂ μὲν ἐγώ σε
κυδρὸν ἐν ἀθανάτοισι καὶ ὄλβιον ἡγεμόν' εἵσω
δώσω τ' ἀγλαὰ δω̂ρα καὶ ἐς τέλος οὐκ ἀπατήσω.
τὸν δ' ̔Ερμη̂ς μύθοισιν ἀμείβετο κερδαλέοισιν:
εἰρωτᾳ̂ς μ', ̓Εκάεργε, περιφραδές: αὐτὰρ ἐγώ σοι 465

τέχνης ἡμετέρης ἐπιβήμεναι οὔ τι μεγαίρω.
σήμερον εἰδήσεις: ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἰ̂ναι
βουλῃ̂ καὶ μύθοισι. σὺ δὲ φρεσὶ πάντ' εὐ̂ οἰ̂δας:
πρω̂τος γάρ, Διὸς υἱέ, μετ' ἀθανάτοισι θαάσσεις*,
ἠύς τε κρατερός τε: φιλει̂ δέ σε μητίετα Ζεὺς 470

ἐκ πάσης ὁσίης, ἔπορεν δέ τοι ἀγλαὰ δω̂ρα.
καὶ τιμάς σέ γέ φασι δαήμεναι ἐκ Διὸς ὀμφη̂ς
μαντείας θ' ̓Εκάεργε, Διὸς παρά, θέσφατα πάντα
τω̂ν νυ̂ν αὐτὸς ἐγώ σε μαλ' ἀφνειὸν δεδάηκα:
σοὶ δ' αὐτάγρετόν ἐστι δαήμεναι, ὅττι μενοινᾳ̂ς. 475

ἀλλ' ἐπεὶ οὐ̂ν τοι θυμὸς ἐπιθύει κιθαρίζειν,
μέλπεο καὶ κιθάριζε καὶ ἀγλαίας ἀλέγυνε
δέγμενος* ἐξ ἐμέθεν: σὺ δέ μοι, φίλε, κυ̂δος ὄπαζε*.
εὐμόλπει μετὰ χερσὶν ἔχων λιγύφωνον ἑταίρην,
καλὰ καὶ εὐ̂ κατὰ κόσμον ἐπιστάμενος ἀγορεύειν. 480

εὔκηλος μὲν ἔπειτα φέρειν* ἐς δαι̂τα θάλειαν
καὶ χορὸν ἱμερόεντα καὶ ἐς φιλοκυδέα* κω̂μον*
εὐφροσύνην νυκτός τε καὶ ἤματος. ὅς τις ἂν αὐτὴν
τέχνῃ καὶ σοφίῃ δεδαημένος ἐξερεείνῃ,
φθεγγομένη παντοι̂α νόῳ χαρίεντα διδάσκει 485

ῥει̂α συνηθείῃσιν ἀθυρομένη μαλακῃ̂σιν,
ἐργασίην φεύγουσα* δυήπαθον: ὃς δέ κεν αὐτὴν
νη̂ις ἐὼν τὸ πρω̂τον ἐπιζαφελω̂ς ἐρεείνῃ,
μὰψ αὔτως κεν ἔπειτα μετήορά τε θρυλλίζοι.
σοὶ δ' αὐτάγρετόν ἐστι δαήμεναι, ὅττι μενοινᾳ̂ς. 490

καὶ τοι ἐγὼ δώσω ταύτην, Διὸς ἀγλαὲ κου̂ρε:
ἡμει̂ς δ' αὐ̂τ' ὄρεός τε καὶ ἱπποβότου πεδίοιο
βουσὶ* νομούς, ̓Εκάεργε, νομεύσομεν ἀγραύλοισιν.
ἔνθεν ἅλις* τέξουσι βόες ταύροις:, μιγει̂σαι
μίγδην θηλείας τε καὶ ἄρσενας: οὐδέ τί σε χρὴ 495

κερδαλέον περ ἐόντα περιζαμενω̂ς κεχολω̂σθαι.
ὣς εἰπὼν ὤρεξ': ὃ δ' ἐδέξατο Φοι̂βος ̓Απόλλων,
̓Ερμῃ̂ δ' ἐγγυάλιξεν ἑκὼν μάστιγα φαεινήν,
βουκολίας τ' ἐπέτελλεν: ἔδεκτο δὲ Μαιάδος υἱὸς
γηθήσας: κίθαριν δὲ λαβὼν ἐπ' ἀριστερὰ χειρὸς 500

Λητου̂ς ἀγλαὸς υἱός, ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων,
πλήκτρῳ ἐπειρήτιζε κατὰ μένος: ἣ δ' ὑπένερθε
σμερδαλέον* κονάβησε: θεὸς δ' ὑπὸ καλὸν ἄεισεν*.
ἔνθα βόας μὲν ἔπειτα ποτὶ ζάθεον λειμω̂να
ἐτραπέτην: αὐτοὶ δέ, Διὸς περικαλλέα τέκνα, 505

ἄψορροι πρὸς ̓́Ολυμπον ἀγάννιφον ἐρρώσαντο
τερπόμενοι φόρμιγγι: χάρη δ' ἄρα μητιέτα Ζεύς,
ἄμφω δ' ἐς φιλότητα συνήγαγε: καὶ τὰ μὲν ̔Ερμη̂ς
Λητοί̈δην ἐφίλησε διαμπερὲς ὡς ἔτι* καὶ νυ̂ν,
σήματ' ἐπεὶ κίθαριν μὲν ̔Εκηβόλῳ ἐγγυάλιξεν 510

ἱμερτήν, δεδαώς*, ὃ δ' ἐπωλένιον κιθάριζεν:
αὐτὸς δ' αὐ̂θ' ἑτέρης σοφίης ἐκμάσσατο τέχνην:
συρίγγων ἐνοπὴν ποιήσατο τηλόθ' ἀκουστήν.
καὶ τότε Λητοί̈δης ̔Ερμη̂ν πρὸς μυ̂θον ἔειπε:
δείδια, Μαιάδος υἱέ, διάκτορε, ποικιλομη̂τα, 515

μή μοι ἅμα* κλέψῃς κίθαριν καὶ καμπύλα τόξα:
τιμὴν γὰρ πὰρ Ζηνὸς ἔχεις ἐπαμοίβια ἔργα
θήσειν ἀνθρώποισι κατὰ χθόνα πουλυβότειραν.
ἀλλ' εἴ μοι τλαίης γε θεω̂ν μέγαν ὅρκον* ὀμόσσαι,
ἢ κεφαλῃ̂ νεύσας ἢ ἐπὶ Στυγὸς ὄβριμον ὕδωρ, 520

πάντ' ἂν ἐμῳ̂ θυμῳ̂ κεχαρισμένα καὶ φίλα ἔρδοις.
καὶ τότε Μαιάδος υἱὸς ὑποσχόμενος κατένευσε,
μή ποτ' ἀποκλέψειν, ὅσ' ̔Εκηβόλος ἐκτεάτισται,
μηδέ ποτ' ἐμπελάσειν πυκινῳ̂ δόμῳ: αὐτὰρ ̓Απόλλων
Λητοί̈δης κατένευσεν ἐπ' ἀρθμῳ̂ καὶ φιλότητι*, 525

μή τινα φίλτερον ἄλλον ἐν ἀθανάτοισιν ἔσεσθαι,
μήτε θεὸν μήτ' ἄνδρα Διὸς* γόνον: ἐκ δὲ τέλειον 526α

[αἰετὸν ἡ̂κε πατήρ: ὁ δ' ἐπώμοσεν: ἠ̂ σε μάλ' οἰ̂ον]
σύμβολον* ἀθανάτων ποιήσομαι ἠδ' ἅμα πάντων,
πιστὸν ἐμῳ̂ θυμῳ̂ καὶ τίμιον: αὐτὰρ ἔπειτα
ὄλβου καὶ πλούτου δώσω περικαλλέα ῥάβδον*, 530

χρυσείην, τριπέτηλον*, ἀκήριον ἥ σε φυλάξει
πάντας ἐπικραίνουσ' ἄθλους ἐπέων τε καὶ ἔργων
τω̂ν ἀγαθω̂ν, ὅσα φημὶ δαήμεναι ἐκ Διὸς ὀμφη̂ς.
μαντείην δέ, φέριστε, διοτρεφές, ἣν ἐρεείνεις*,
οὔτε σὲ θέσφατόν ἐστι δαήμεναι οὔτε τιν' ἄλλον 535

ἀθανάτων: τὸ γὰρ οἰ̂δε Διὸς νόος: αὐτὰρ ἐγώ γε
πιστωθεὶς κατένευσα καὶ ὤμοσα καρτερὸν ὅρκον,
μή τινα νόσφιν ἐμει̂ο θεω̂ν αἰειγενετάων
ἄλλον γ' εἴσεσθαι Ζηνὸς πυκινόφρονα βουλήν.
καὶ σύ, κασίγνητε χρυσόρραπι, μή με κέλευε 540

θέσφατα πιφαύσκειν, ὅσα μήδεται εὐρύοπα Ζεύς.
ἀνθρώπων δ' ἄλλον δηλήσομαι, ἄλλον ὀνήσω,
πολλὰ περιτροπέων ἀμεγάρτων φυ̂λ' ἀνθρώπων.
καὶ μὲν ἐμη̂ς ὀμφη̂ς ἀπονήσεται, ὅς τις ἂν ἔλθῃ
φωνῃ̂ καὶ πτερύγεσσι τεληέντων* οἰωνω̂ν: 545

οὑ̂τος ἐμη̂ς ὀμφη̂ς ἀπονήσεται, οὐδ' ἀπατήσω.
ὃς δέ κε μαψιλόγοισι* πιθήσας οἰωνοι̂σι
μαντείην ἐθέλῃσι παρὲκ νόον ἐξερεείνειν
ἡμετέρην, νοέειν δὲ θεω̂ν πλέον αἰὲν ἐόντων,
φήμ', ἁλίην ὁδὸν εἰ̂σιν. ἐγὼ δέ κε δω̂ρα* δεχοίμην.
ἄλλο δέ τοι ἐρέω, Μαίης ἐρικυδέος υἱὲ
καὶ Διὸς αἰγιόχοιο, θεω̂ν ἐριούνιε δαι̂μον:
σεμναὶ γὰρ τινες εἰσί, κασίγνηται γεγαυι̂αι,
παρθένοι, ὠκείῃσιν ἀγαλλόμεναι πτερύγεσσι,
τρει̂ς: κατὰ δὲ κρατὸς πεπαλαγμέναι ἄλφιτα* λευκά*, 555

οἰκία ναιετάουσιν ὑπὸ πτυχὶ Παρνησοι̂ο,
μαντείης* ἀπάνευθε διδάσκαλοι, ἣν ἐπὶ βουσὶ
παι̂ς ἔτ' ἐὼν μελέτησα: πατὴρ δ' ἐμὸς οὐκ ἀλέγιζεν*,
ἐντευ̂θεν δὴ ἔπειτα ποτώμεναι ἄλλοτε* ἄλλη
κηρία βόσκονται* καὶ τε κραίνουσιν ἕκαστα. 560

αἳ δ' ὅτε μὲν θυί̈ωσιν ἐδηδυι̂αι μέλι χλωρόν,
προφρονέως ἐθέλουσιν ἀληθείην ἀγορεύειν:
ἢν δ' ἀπονοσφισθω̂σι θεω̂ν ἡδει̂αν ἐδωδήν,
ψεύδονται δὴ ἔπειτα δι' ἀλλήλων δονέουσαι*.
τάς τοι ἔπειτα δίδωμι: σὺ δ' ἀτρεκέως ἐρεείνων 565

σὴν αὐτου̂ φρένα τέρπε, καὶ εἰ βροτὸν ἄνδρα δαείῃς,
πολλάκι ση̂ς ὀμφη̂ς ἐπακούσεται, αἴ κε τύχῃσι.
ταυ̂τ' ἔχε, Μαιάδος υἱέ, καὶ ἀγραύλους ἕλικας βου̂ς
ἵππους τ' ἀμφιπόλευε καὶ ἡμιόνους ταλαεργούς. 568α

[ὡς ἔφατ': οὐρανόθεν δὲ πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἔπεσσι 568β

θη̂κε τέλος: πα̂σιν δ' ἄρ' ὅ γ' οἰωνοι̂σι κέλευσεν
καὶ χαροποι̂σι λέουσι καὶ ἀργιόδουσι σύεσσι 570

καὶ κυσὶ καὶ μήλοισιν, ὅσα τρέφει εὐρει̂α χθών,
πα̂σι δ' ἐπὶ προβάτοισιν ἀνάσσειν κύδιμον ̔Ερμη̂ν,
οἰ̂ον δ' εἰς ̓Αί̈δην τετελεσμένον* ἄγγελον εἰ̂ναι,
ὅς τ' ἄδοτός περ ἐὼν δώσει γέρας οὐκ ἐλάχιστον.
οὕτω Μαιάδος υἱὸν ἄναξ ἐφίλησεν ̓Απόλλων 575

παντοίῃ φιλότητι: χάριν δ' ἐπέθηκε Κρονίων.
πα̂σι δ' ὅ γε θνητοι̂σι καὶ ἀθανάτοισιν ὁμιλει̂*.
παυ̂ρα μὲν οὐ̂ν ὀνίνησι, τὸ δ' ἄκριτον ἠπεροπεύει
νύκτα δι' ὀρφναίην φυ̂λα θνητω̂ν ἀνθρώπων.
καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, Διὸς καὶ Μαιάδος, υἱέ: 580

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

[Εἲς ̓Απόλλωνα Πύθιον]

2009-04-18T06:23:00.000+01:00

ὠ̂ ἄνα, καὶ Λυκίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινὴν 180

καὶ Μίλητον* ἔχεις, ἔναλον* πόλιν ἱμερόεσσαν,
αὐτὸς δ' αὐ̂ Δήλοιο περικλύστοιο μέγ' ἀνάσσεις.
εἰ̂σι+ δὲ φορμίζων Λητου̂ς ἐρικυδέος υἱὸς
φόρμιγγι γλαφυρῃ̂ πρὸς+ Πυθὼ πετρήεσσαν,
ἄμβροτα εἵματ' ἔχων τεθυωμένα*: τοι̂ο δὲ φόρμιγξ 185

χρυσέου ὑπὸ πλήκτρου καναχὴν ἔχει* ἱμερόεσσαν.
ἔνθεν δὲ πρὸς ̓́Ολυμπον+ ἀπὸ χθονός, ὥστε+ νόημα+,
εἰ̂σι Διὸς πρὸς δω̂μα θεω̂ν μεθ' ὁμήγυριν ἄλλων.
αὐτίκα δ' ἀθανάτοισι μέλει κίθαρις καὶ ἀοιδή:
Μου̂σαι μέν θ' ἅμα* πα̂σαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῃ̂ 190

ὑμνευ̂σίν ῥα θεω̂ν δω̂ρ' ἄμβροτα ἠδ' ἀνθρώπων
τλημοσύνας, ὅσ' ἔχοντες ὑπ' ἀθανάτοισι θεοι̂σι
ζώουσ' ἀφραδέες* καὶ ἀμήχανοι, οὐδὲ δύνανται
εὑρέμεναι θανάτοιό τ' ἄκος καὶ γήραος ἄλκαρ:
αὐτὰρ ἐυπλόκαμοι Χάριτες καὶ ἐύφρονες ̔̂Ωραι 195

̔Αρμονίη θ' ̔́Ηβη τε Διὸς θυγάτηρ τ' ̓Αφροδίτη
ὀρχευ̂ντ' ἀλλήλων ἐπὶ καρπῳ̂ χει̂ρας ἔχουσαι:
τῃ̂σι μὲν οὔτ' αἰσχρὴ μεταμέλπεται* οὔτ' ἐλάχεια,
ἀλλὰ μάλα μεγάλη τε ἰδει̂ν καὶ εἰ̂δος ἀγητή,
̓́Αρτεμις ἰοχέαιρα ὁμότροφος ̓Απόλλωνι. 200

ἐν δ' αὐ̂ τῃ̂σιν ̓́Αρης καὶ ἐύσκοπος ̓Αργειφόντης
παίζουσ': αὐτὰρ ὁ Φοι̂βος Α'πόλλων ἐγκιθαρίζει
καλὰ καὶ ὕψι βιβάς*: αἴγλη δέ μιν ἀμφιφαείνει
μαρμαρυγαί* τε ποδω̂ν καὶ ἐυκλώστοιο χιτω̂νος.
οἳ δ' ἐπιτέρπονται θυμὸν μέγαν* εἰσορόωντες* 205

Λητώ τε χρυσοπλόκαμος καὶ μητίετα Ζεὺς
υἱ̂α φίλον παίζοντα μετ' ἀθανάτοισι θεοι̂σι.
πω̂ς τ' ἄρ σ' ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα;
ἠέ σ' ἐνὶ μνηστη̂ρσιν ἀείδω καὶ φιλότητι*,
ὅππως μνωόμενος* ἔκιες ̓Αζαντίδα* κούρην 210

̓́Ισχυ' ἅμ' ἀντιθέῳ ̓Ελατιονίδη εὐίππῳ;
ἢ ἅμα Θόρβαντι Τριοπέῳ* γένος, ἢ ἅμ' ̓Ερευθει̂*;
ἢ ἅμα Λευκίππῳ καὶ Λευκίπποιο δάμαρτι
... πεζός, ὃ δ' ἵπποισιν: οὐ μὴν Τρίοπός γ' ἐνέλειπεν.
ἢ ὡς τὸ πρω̂τον χρηστήριον ἀνθρώποισι 215

ζητεύων κατὰ γαι̂αν ἔβης, ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον;
Πιερίην μὲν πρω̂τον ἀπ' Οὐλύμποιο κατη̂λθες:
Λέκτον* τ' ἠμαθοέντα παρέστιχες ἠδ' ̓Ενιη̂νας
καὶ διὰ Περραιβούς: τάχα δ' εἰς ̓Ιαωλκὸν ἵκανες,
Κηναίου τ' ἐπέβης ναυσικλειτη̂ς Εὐβοίης. 220

στη̂ς δ' ἐπὶ Ληλάντῳ πεδίῳ: τό τοι οὐχ ἅδε θυμῳ̂
τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα.
ἔνθεν δ' Εὔριπον διαβάς, ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον,
βη̂ς ἄν' ὄρος ζάθεον, χλωρόν: τάχα δ' ἱ̂ξες ἀπ' αὐτου̂
ἐς Μυκαλησσὸν ἰὼν καὶ Τευμησσὸν λεχεποίην. 225

Θήβης δ' εἰσαφίκανες ἕδος καταειμένον ὕλη*ͅ:
οὐ γάρ πώ τις ἔναιε βροτω̂ν ἱερῃ̂ ἐνὶ Θήβῃ,
οὐδ' ἄρα πω τότε γ' ἠ̂σαν ἀταρπιτοὶ οὐδὲ κέλευθοι
Θήβης ἂμ πεδίον πυρηφόρον, ἀλλ' ἔχεν ὕλη.
ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον, 230

̓Ογχηστὸν δ' ἱ̂ξες, Ποσιδήιον ἀγλαὸν ἄλσος:
ἔνθα νεοδμὴς πω̂λος ἀναπνέει ἀχθόμενός περ
ἕλκων ἅρματα καλά: χαμαὶ δ' ἐλατὴρ ἀγαθός περ
ἐκ δίφροιο θορὼν ὁδὸν ἔρχεται*: οἳ δὲ τέως μὲν
κείν'* ὄχεα* κροτέουσι ἀνακτορίην ἀφιέντες. 235

εἰ δέ κεν ἅρματ' ἀγῃ̂σιν ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι,
ἵππους μὲν κομέουσι*, τὰ δὲ κλίναντες* ἐω̂σιν:
ὣς γὰρ τὰ πρώτισθ' ὁσίη γένεθ': οἳ δὲ ἄνακτι
εὔχονται*, δίφρον δὲ θεου̂ τότε μοι̂ρα φυλάσσει.
ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον: 240

Κηφισσὸν δ' ἄρ' ἔπειτα κιχήσαο καλλιρέεθρον,
ὅς τε Λιλαίηθεν προχέει καλλίρροον ὕδωρ.
τὸν διαβάς, ̔Εκάεργε, καὶ ̓Ωκαλέην πολύπυργον
ἔνθεν ἄρ' εἰς ̔Αλίαρτον ἀφίκεο ποιήεντα.
βη̂ς δ' ἐπὶ Τελφούσης*: τόθι τοι ἅδε χω̂ρος ἀπήμων 245

τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα:
στη̂ς δὲ μάλ' ἄγχ' αὐτη̂ς καὶ μιν πρὸς μυ̂θον ἔειπες:
Τελφου̂σ', ἐνθάδε δὴ φρονέω περικαλλέα νηὸν
ἀνθρώπων τευ̂ξαι χρηστήριον, οἵτε μοι αἰεὶ
ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας, 250

ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν
ἠδ' ὅσοι Εὐρώπην τε καὶ ἀμφιρύτας κατὰ νήσους,
χρησόμενοι: τοι̂σιν δέ κ' ἐγὼ νημερτέα βουλὴν
πα̂σι θεμιστεύοιμι* χρέων ἐνὶ πίονι νηῳ̂.
ὣς εἰπὼν διέθηκε* θεμείλια Φοι̂βος ̓Απόλλων 255

εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές: ἣ δὲ ἰδου̂σα
Τελφου̂σα κραδίην ἐχολώσατο εἰ̂πέ τε μυ̂θον:
φοι̂βε ἄναξ ἑκάεργε, ἔπος τί τοι ἐν φρεσὶ θήσω.
ἐνθάδ' ἐπεὶ φρονέεις τευ̂ξαι περικαλλέα νηὸν
ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον, οἵτε τοι αἰεὶ 260

ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας:
ἀλλ' ἔκ τοι ἐρέω, σὺ δ' ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῃ̂σι,
πημανέει σ' αἰεὶ κτύπος ἵππων ὠκειάων
ἀρδόμενοί τ' οὐρη̂ες ἐμω̂ν ἱερω̂ν ἀπὸ πηγέων:
ἔνθα τις ἀνθρώπων βουλήσεται εἰσοράασθαι 265

ἅρματά τ' εὐποίητα καὶ ὠκυπόδων κτύπον* ἵππων
ἢ νηόν τε μέγαν καὶ κτήματα πόλλ' ἐνεόντα.
ἀλλ' εἰ δή τι πίθοιο, σὺ δὲ κρείσσων καὶ ἀρείων
ἐσσί, ἄναξ, ἐμέθεν, σευ̂ δὲ σθένος ἐστὶ μέγιστον,
ἐν Κρίσῃ ποίησαι ὑπὸ πτυχὶ Παρνησοι̂ο. 270

ἔνθ' οὔθ' ἅρματα καλὰ δονήσεται οὔτε τοι ἵππων
ὠκυπόδων κτύπος ἔσται ἐύδμητον περὶ βωμόν,
ἀλλά τοι* ὣς προσάγοιεν ̓Ιηπαιήονι δω̂ρα
ἀνθρώπων κλυτὰ φυ̂λα: σὺ δὲ φρένας+ ἀμφιγεγηθὼς
δέξαι' ἱερὰ καλὰ περικτιόνων ἀνθρώπων. 275

ὣς εἰπου̂σ' ̔Εκάτου πέπιθε φρένας, ὄφρα οἱ αὐτῃ̂
Τελφούσῃ κλέος εἴη ἐπὶ χθονί, μηδ' ̔Εκάτοιο.

ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες, ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον:
ἱ̂ξες δ' ἐς Φλεγύων* ἀνδρω̂ν πόλιν ὑβριστάων,
οἳ Διὸς οὐκ ἀλέγοντες ἐπὶ χθονὶ ναιετάασκον 280

ἐν καλῃ̂ βήσσῃ Κηφισίδος* ἐγγύθι λίμνης.
ἔνθεν καρπαλίμως προσέβης πρὸς δειράδα θύων*
ἵκεο δ' ἐς Κρίσην ὑπὸ Παρνησὸν νιφόεντα,
κνημὸν πρὸς Ζέφυρον τετραμμένον, αὐτὰρ ὕπερθεν
πέτρη ἐπικρέμαται+, κοίλη δ' ὑποδέδρομε βη̂σσα, 285

τρηχει̂': ἔνθα ἄναξ τεκμήρατο Φοι̂βος ̓Απόλλων
νηὸν ποιήσασθαι ἐπήρατον εἰ̂πέ τε μυ̂θον:
ἐνθάδε δὴ φρονέω τευ̂ξαι περικαλλέα νηὸν
ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον, οἵτε μοι αἰεὶ
ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας, 290

ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν,
ἠδ' ὅσοι Εὐρώπην τε καὶ ἀμφιρύτας κατὰ νήσους,
χρησόμενοι: τοι̂σιν δ' ἄρ' ἐγὼ νημερτέα βουλὴν
πα̂σι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῳ̂.
ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοι̂βος ̓Απόλλων 295

εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές: αὐτὰρ ἐπ' αὐτοι̂ς
λάινον οὐδὸν ἔθηκε Τροφώνιος ἠδ' ̓Αγαμήδης,
υἱέες ̓Εργίνου*, φίλοι ἀθανάτοισι θεοι̂σιν*:
ἀμφὶ δὲ νηὸν ἔνασσαν* ἀθέσφατα φυ̂λ' ἀνθρώπων
ξεστοι̂σιν λάεσσιν, ἀοίδιμον ἔμμεναι αἰεί*. 300

ἀγχου̂ δὲ κρήνη καλλίρροος, ἔνθα δράκαιναν*
κτει̂νεν ἄναξ, Διὸς υἱός, ἀπὸ κρατεροι̂ο βιοι̂ο,
ζατρεφέα, μεγάλην, τέρας ἄγριον, ἣ κακὰ πολλὰ
ἀνθρώπους ἔρδεσκεν ἐπὶ χθονί, πολλὰ μὲν αὐτούς,
πολλὰ δὲ μη̂λα ταναύποδ', ἐπεὶ πέλε πη̂μα δαφοινόν. 305

καὶ ποτε δεξαμένη χρυσοθρόνου ἔτρεφεν ̔́Ηρης
δεινόν τ' ἀργαλέον τε Τυφάονα*, πη̂μα βροτοι̂σιν:
ὅν ποτ' ἄρ' ̔́Ηρη ἔτικτε χολωσαμένη Διὶ πατρί,
ἡνίκ' ἄρα Κρονίδης ἐρικυδέα γείνατ' ̓Αθήνην
ἐν κορυφῃ̂: ἣ δ' αἰ̂ψα χολώσατο πότνια ̔́Ηρη 310

ἠδὲ καὶ ἀγρομένοισι μετ' ἀθανάτοισιν ἔειπε:
κέκλυτέ μευ, πάντες τε θεοὶ πα̂σαί τε θέαιναι,
ὡς ἔμ' ἀτιμάζειν ἄρχει νεφεληγερέτα Ζεὺς
πρω̂τος, ἐπεί μ' ἄλοχον ποιήσατο κέδν' εἰδυι̂αν:
καὶ νυ̂ν νόσφιν ἐμει̂ο τέκε γλαυκω̂πιν ̓Αθήνην, 315

ἣ πα̂σιν μακάρεσσι μεταπρέπει ἀθανάτοισιν:
αὐτὰρ ὅ γ' ἠπεδανὸς γέγονεν μετὰ πα̂σι θεοι̂σι
παι̂ς ἐμὸς ̔́Ηφαιστος, ῥικνὸς πόδας, ὃν τέκον* αὐτή: 317α

[αἰ̂σχος ἐμοὶ καὶ ὄνειδος ἐν οὐρανῳ̂ ὅντε καὶ αὐτή]
ῥι̂ψ' ἀνὰ χερσὶν ἑλου̂σα καὶ ἔμβαλον εὐρέι πόντῳ:
ἀλλά ἑ Νηρη̂ος θυγάτηρ* Θέτις ἀργυρόπεζα 320

δέξατο καὶ μετὰ ᾑ̂σι κασιγνήτῃσι κόμισσεν.
ὡς ὄφελ' ἄλλο θεοι̂σι χαρίζεσθαι μακάρεσσι.
σχέτλιε, ποικιλομη̂τα, τί νυ̂ν μητίσεαι ἄλλο;
πω̂ς ἔτλης οἰ̂ος τεκέειν γλαυκω̂πιν ̓Αθήνην;
οὐκ ἂν ἐγὼ τεκόμην; καὶ σὴ κεκλημένη ἔμπης 325

ἠ̂α ῥ' ἐν ἀθανάτοισιν, οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι. 325α

φράζεο νυ̂ν μή τοί τι κακὸν μητίσομ' ὀπίσσω.
καὶ νυ̂ν μέντοι ἐγὼ τεχνήσομαι, ὥς κε γένηται
παι̂ς ἐμός, ὅς κε θεοι̂σι μεταπρέποι ἀθανάτοισιν,
οὔτε σὸν αἰσχύνασ' ἱερὸν λέχος οὔτ' ἐμὸν αὐτη̂ς.
οὐδέ τοι εἰς εὐνὴν πωλήσομαι, ἀλλ' ἀπὸ σει̂ο 330

τηλόθ' ἐου̂σα θεοι̂σι μετέσσομαι ἀθανάτοισιν.
ὣς εἰπου̂σ' ἀπὸ νόσφι θεω̂ν κίε χωομένη κη̂ρ.
αὐτίκ' ἔπειτ' ἠρα̂το βοω̂πις πότνια ̔́Ηρη,
χειρὶ* καταπρηνει̂ δ' ἔλασε χθόνα* καὶ φάτο μυ̂θον: 335

κέκλυτε νυ̂ν μευ, Γαι̂α καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν
Τιτη̂νές τε θεοί*, τοὶ ὑπὸ χθονὶ ναιετάοντες
Τάρταρον ἀμφὶ μέγαν, τω̂ν ἒξ ἄνδρες τε θεοί τε*:
αὐτοὶ νυ̂ν μευ πάντες ἀκούσατε καὶ δότε παι̂δα
νόσφι Διός, μηδέν τι βίην ἐπιδευέα κείνου:
ἀλλ' ὅ γε φέρτερος ἔστω*, ὅσον Κρόνου εὐρύοπα Ζεύς. 340

ὣς ἄρα φωνήσασ' ἵμασε* χθόνα χειρὶ παχείῃ:
κινήθη δ' ἄρα Γαι̂α φερέσβιος*: ἣ δὲ ἰδου̂σα*
τέρπετο* ὃν κατὰ θυμόν: ὀίετο γὰρ τελέεσθαι.
ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα τελεσφόρον* εἰς ἐνιαυτὸν
οὔτε πότ' εἰς εὐνὴν Διὸς ἤλυθε μητιόεντος, 345

οὔτε πότ' ἐς θω̂κον πολυδαίδαλον, ὡς τὸ πάρος περ
αὐτῳ̂ ἐφεζομένη πυκινὰς φραζέσκετο βουλάς:
ἀλλ' ἥ γ' ἐν νηοι̂σι πολυλλίστοισι μένουσα
τέρπετο οἱ̂ς ἱεροι̂σι βοω̂πις πότνια ̔́Ηρη.
ἀλλ' ὅτε δὴ μη̂νές τε καὶ ἡμέραι ἐξετελευ̂ντο 350

ἂψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυθον ὡ̂ραι,
ἣ δ' ἔτεκ' οὔτε θεοι̂ς ἐναλίγκιον οὔτε βροτοι̂σι,
δεινόν τ' ἀργαλέον τε Τυφάονα, πη̂μα βροτοι̂σιν.
αὐτίκα τόνδε λαβου̂σα βοω̂πις πότνια ̔́Ηρη
δω̂κεν ἔπειτα φέρουσα κακῳ̂* κακόν: ἣ δ' ὑπέδεκτο. 355

ὃς κακὰ πόλλ' ἔρδεσκεν ἀγακλυτὰ φυ̂λ' ἀνθρώπων:
ὃς τῃ̂ γ' ἀντιάσειε+, φέρεσκέ+ μιν* αἴσιμον+ ἠ̂μαρ+,
πρίν+ γέ οἱ ἰὸν+ ἐφη̂κε ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων+
καρτερόν: ἣ δ' ὀδύνῃσιν ἐρεχθομένη χαλεπῃ̂σι
κει̂το μέγ' ἀσθμαίνουσα κυλινδομένη κατὰ χω̂ρον. 360

θεσπεσίη δ' ἐνοπὴ γένετ' ἄσπετος: ἣ δὲ καθ' ὕλην
πυκνὰ μάλ' ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλίσσετο, λει̂πε* δὲ θυμὸν
φοινὸν ἀποπνείουσ': ὃ δ' ἐπηύξατο Φοι̂βος ̓Απόλλων:
ἐνταυθοι̂ νυ̂ν πύθευ ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ:
οὐδὲ σύ γε ζώουσα κακὸν δήλημα βροτοι̂σιν 365

ἔσσεαι, οἳ γαίης πολυφόρβου καρπὸν ἔδοντες
ἐνθάδ' ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας:
οὐδέ τί τοι θάνατόν γε δυσηλεγέ' οὔτε Τυφωεὺς
ἀρκέσει οὔτε Χίμαιρα* δυσώνυμος, ἀλλά σέ γ' αὐτου̂
πύσει Γαι̂α μέλαινα καὶ ἠλέκτωρ ̔Υπερίων*. 370

ὣς φάτ' ἐπευχόμενος: τὴν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
τὴν δ' αὐτου̂ κατέπυσ' ἱερὸν μένος* ̓Ηελίοιο,
ἐξ οὑ̂ νυ̂ν Πυθὼ κικλήσκεται: οἳ δὲ ἄνακτα
Πύθιον* ἀγκαλέουσιν ἐπώνυμον, οὕνεκα κει̂θι
αὐτου̂* πυ̂σε πέλωρ μένος ὀξέος ̓Ηελίοιο. 375

καὶ τότ' ἄρ' ἔγνω ᾑ̂σιν ἐνὶ φρεσὶ Φοι̂βος ̓Απόλλων,
οὕνεκά μιν κρήνη καλλίρροος ἐξαπάφησε:
βη̂ δ' ἐπὶ Τελφούσῃ κεχολωμένος, αἰ̂ψα δ' ἵκανε:
στη̂ δὲ μάλ' ἄγχ' αὐτη̂ς καί μιν πρὸς μυ̂θον ἔειπε:
Τελφου̂σ', οὐκ ἄρ' ἔμελλες ἐμὸν νόον ἐξαπαφου̂σα 380

χω̂ρον ἔχουσ' ἐρατὸν προρέειν καλλίρροον ὕδωρ.
ἐνθάδε δὴ καὶ ἐμὸν κλέος ἔσσεται, οὐδὲ σὸν οἴης.
ἠ̂ καὶ ἐπὶ ῥίον ὠ̂σε ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων
πετραίῃς προχυτῃ̂σιν, ἀπέκρυψεν δὲ ῥέεθρα*
καὶ βωμὸν ποιήσατ' ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι, 385

ἄγχι μάλα κρήνης καλλιρρόου: ἔνθαδ' ἄνακτι
πάντες ἐπίκλησιν Τελφουσίῳ εὐχετόωνται,
οὕνεκα Τελφούσης ἱερη̂ς ᾔσχυνε ῥέεθρα.
καὶ τότε δὴ κατὰ θυμὸν ἐφράζετο* Φοι̂βος Απόλλων,
οὕστινας ἀνθρώπους ὀργείονας εἰσαγάγοιτο, 390

οἳ θεραπεύσονται Πυθοι̂ ἔνι πετρηέσσῃ:
ταυ̂τ' ἄρα ὁρμαίνων* ἐνόησ' ἐπὶ οἴνοπι πόντῳ
νη̂α θοήν: ἐν δ' ἄνδρες ἔσαν πολέες τε καὶ ἐσθλοί,
Κρη̂τες ἀπὸ Κνωσου̂* Μινωίου, οἵ ῥα ἄνακτι
ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἀγγέλλουσι θέμιστας 395

φοίβου ̓Απόλλωνος* χρυσαόρου*, ὅττι κεν εἴπῃ
χρείων ἐκ δάφνης γυάλων ὕπο* Παρνησοι̂ο.
οἳ μὲν ἐπὶ πρη̂ξιν καὶ χρήματα νηὶ μελαίνῃ
ἐς Πύλον* ἠμαθόεντα Πυλοιγενέας* τ' ἀνθρώπους
ἔπλεον*: αὐτὰρ ὃ τοι̂σι συνήντετο Φοι̂βος ̓Απόλλων: 400

ἐν πόντῳ δ' ἐπόρουσε δέμας δελφι̂νι* ἐοικὼς
νηὶ θοῃ̂ καὶ κει̂το πέλωρ μέγα τε δεινόν τε:
τω̂ν δ' οὔτις κατὰ θυμὸν ἐπεφράσαθ' ὥστε νοη̂σαι 402α

[ἐκβάλλειν δ' ἔθελον δελφι̂ν': ὁ δὲ νη̂α μέλαιναν]
πάντοσ' ἀνασσείσασκε, τίνασσε δὲ νήια δου̂ρα.
οἳ δ' ἀκέων ἐνὶ νηὶ καθήατο δειμαίνοντες: 405

οὐδ' οἵ γ' ὅπλ' ἔλυον κοίλην ἀνὰ νη̂α μέλαιναν,
οὐδ' ἔλυον λαι̂φος* νηὸς κυανοπρώροιο,
ἀλλ' ὡς τὰ πρώτιστα κατεστήσαντο βοευ̂σιν,
ὣς ἔπλεον: κραιπνὸς δὲ Νότος κατόπισθεν ἔπειγε*
νη̂α θοήν: πρω̂τον δὲ παρημείβοντο Μάλειαν, 410

πὰρ δὲ Λακωνίδα γαι̂αν ἁλιστέφανον πτολίεθρον
ἱ̂ξον καὶ χω̂ρον τερψιμβρότου ̓Ηελίοιο*,
Ταίναρον, ἔνθα τε μη̂λα βαθύτριχα βόσκεται αἰεὶ
̓Ηελίοιο ἄνακτος, ἔχει δ' ἐπιτερπέα χω̂ρον.
οἳ μὲν ἄρ' ἔνθ' ἔθελον νη̂α σχει̂ν ἠδ' ἀποβάντες 415

φράσσασθαι μέγα θαυ̂μα καὶ ὀφθαλμοι̂σιν ἰδέσθαι,
εἰ μενέει νηὸς γλαφυρη̂ς δαπέδοισι* πέλωρον
ἢ εἰς οἰ̂δμ' ἅλιον πολυί̈χθυον αὐ̂τις ὀρούσει.
ἀλλ' οὐ πηδαλίοισιν ἐπείθετο νηυ̂ς εὐεργής,
ἀλλὰ παρὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσα* 420

ἤι' ὁδόν*: πνοιῃ̂ δὲ ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων
ῥηιδίως ἴθυν': ἣ δὲ πρήσσουσα κέλευθον
̓Αρήνην ἵκανε καὶ ̓Αργυφέην ἐρατεινὴν
καὶ Θρύον, ̓Αλφειοι̂ο πόρον, καὶ ἐύκτιτον Αἰ̂πυ
καὶ Πύλον ἠμαθόεντα Πυλοιγενέας τ' ἀνθρώπους. 425

βη̂ δὲ παρὰ Κπουνοὺς καὶ Χαλκίδα καὶ παρὰ Δύμην
ἠδὲ παρ' ̓́Ηλιδα δι̂αν, ὅθι κρατέουσιν ̓Επειοί*.
εὐ̂τε* Φερὰς ἐπέβαλλεν, ἀγαλλομένη Διὸς οὔρῳ,
καί* σφιν ὑπὲκ νεφέων ̓Ιθάκης τ' ὄρος αἰπὺ πέφαντο
Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθος. 430

ἀλλ' ὅτε δὴ Πελοπόννησον παρενίσατο πα̂σαν
καὶ δὴ ἐπὶ Κρίσης* κατεφαίνετο κόλπος ἀπείρων,
ὅστε διὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἐέργει:
ἠ̂λθ' ἄνεμος Ζέφυρος μέγας, αἴθριος, ἐκ Διὸς αἴσης,
λάβρος ἐπαιγίζων ἐξ αἰθέρος, ὄφρα τάχιστα 435

νηυ̂ς ἀνύσειε θέουσα θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ.
ἄψορροι δὴ ἔπειτα πρὸς ἠω̂ τ' ἠέλιόν τε
ἔπλεον: ἡγεμόνευε δ' ἄναξ Διὸς υἱὸς ̓Απόλλων:
ἱ̂ξον δ' ἐς Κρίσην εὐδείελον, ἀμπελόεσσαν,
ἐς λιμέν': ἣ δ' ἀμάθοισιν ἐχρίμψατο* ποντοπόρος νηυ̂ς. 440

ἔνθ' ἐκ νηὸς ὄρουσε ἄναξ ἑκάεργος ̓Απόλλων,
ἀστέρι εἰδόμενος μέσῳ ἤματι: του̂ δ' ἀπὸ πολλαὶ
σπινθαρίδες πωτω̂ντο, σέλας δ' εἰς οὐρανὸν ἱ̂κεν:
ἐς δ' ἄδυτον κατέδυσε διὰ τριπόδων ἐριτίμων*.
ἔνθ' ἄρ' ὅ γε φλόγα δαι̂ε πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κη̂λα: 445

πα̂σαν δὲ Κρίσην κάτεχεν σέλας: αἳ δ' ὀλόλυξαν
Κρισαίων ἄλοχοι καλλίζωνοί τε θύγατρες
Φοίβου ὑπὸ ῥιπη̂ς: μέγα* γὰρ δέος* ἔμβαλ'* ἑκάστῳ*.
ἔνθεν δ' αὐ̂τ' ἐπὶ νη̂α νόημ' ὣς ἀ̂λτο* πέτεσθαι+,
ἀνέρι εἰδόμενος αἰζηῳ̂ τε κρατερῳ̂ τε, 450

πρωθήβῃ, χαίτῃς εἰλυμένος εὐρέας ὤμους:
καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:
ὠ̂ ξει̂νοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλει̂θ' ὑγρὰ κέλευθα;
ἤ τι κατὰ* πρη̂ξιν ἢ μαψιδίως ἀλάλησθε*
οἱ̂ά τε ληιστη̂ρες ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ' ἀλόωνται 455

ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποι̂σι φέροντες;
τίφθ' οὕτως ἡ̂σθον τετιηότες*, οὐδ' ἐπὶ γαι̂αν
ἐκβη̂τ', οὐδὲ καθ' ὅπλα μελαίνης νηὸς ἔθεσθε;
αὕτη μέν γε δίκη πέλει ἀνδρω̂ν ἀλφηστάων,
ὁππότ' ἂν ἐκ πόντοιο ποτὶ χθονὶ νηὶ μελαίνῃ 460

ἔλθωσιν καμάτῳ ἀδηκότες, αὐτίκα δέ σφεας
σίτοιο γλυκεροι̂ο περὶ φρένας ἵμερος αἱρει̂.
ὣς φάτο καί σφιν θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἔθηκε.
τὸν καὶ ἀμειβόμενος Κρητω̂ν* ἀγὸς ἀντίον ηὔδα:
ξει̂ν', ἐπεὶ οὐ μὲν γάρ τι καταθνητοι̂σι ἔοικας, 465

οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, ἀλλ' ἀθανάτοισι θεοι̂σιν,
οὐ̂λέ τε καὶ μέγα χαι̂ρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοι̂εν.
καί μοι του̂τ' ἀγόρευσον ἐτήτυμον, ὄφρ' εὐ̂ εἰδω̂:
τίς δη̂μος; τίς γαι̂α; τίνες βροτοὶ ἐγγεγάασιν;
ἄλλῃ γὰρ φρονέοντες ἐπεπλέομεν μέγα λαι̂τμα 470

ἐς Πύλον ἐκ Κρήτης, ἔνθεν γένος εὐχόμεθ' εἰ̂ναι:
νυ̂ν δ' ὡ̂δε ξὺν νηὶ κατήλθομεν οὔ τι ἑκόντες,
νόστου ἱέμενοι, ἄλλην ὁδόν, ἄλλα κέλευθα:
ἀλλά τις ἀθανάτων δευ̂ρ' ἤγαγεν οὐκ ἐθέλοντας.
τοὺς δ' ἀπαμειβόμενος προσέφη ἑκάεργος ̓Απόλλων: 475

ξει̂νοι, τοὶ Κνωσὸν πολυδένδρεον ἀμφενεμεσθε
τὸ πρίν, ἀτὰρ νυ̂ν οὐκ ἔθ' ὑπότροποι αὐ̂τις ἔσεσθε
ἔς τε πόλιν ἐρατὴν καὶ δώματα καλὰ ἕκαστος
ἔς τε φίλας ἀλόχους: ἀλλ' ἐνθάδε πίονα νηὸν
ἕξετ' ἐμὸν πολλοι̂σι τετιμένον* ἀνθρώποισιν. 480

εἰμὶ δ' ἐγὼ Διὸς υἱός, ̓Απόλλων δ' εὔχομαι εἰ̂ναι:
ὑμέας δ' ἤγαγον ἐνθάδ' ὑπὲρ μέγα λαι̂μα θαλάσσης,
οὔ τι κακὰ φρονέων, ἀλλ' ἐνθάδε πίονα νηὸν
ἕξετ' ἐμὸν πα̂σιν μάλα τίμιον ἀνθρώποισι,
βουλάς τ' ἀθανάτων εἰδήσετε, τω̂ν ἰότητι 485

αἰεὶ τιμήσεσθε διαμπερὲς ἤματα πάντα.
ἀλλ' ἄγεθ', ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω, πείθεσθε τάχιστα:
ἱστία μὲν πρω̂τον κάθετον λύσαντε βοείας,
νη̂α δ' ἔπειτα θοὴν μὲν ἐπ' ἠπείρου ἐρύσασθε,
ἐκ δὲ κτήμαθ' ἕλεσθε καὶ ἔντεα* νηὸς ἐίσης 490

καὶ βωμὸν ποιήσατ' ἐπὶ ῥηγμι̂νι θαλάσσης:
πυ̂ρ δ' ἐπικαίοντες ἐπί τ' ἄλφιτα λευκὰ θύοντες
εὔχεσθαι δὴ ἔπειτα παριστάμενοι περὶ βωμόν.
ὡς μὲν ἐγὼ τὸ πρω̂τον ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
εἰδόμενος δελφι̂νι θοη̂ς ἐπὶ νηὸς ὄρουσα, 495

ὣς ἐμοὶ εὔχεσθαι Δελφινίῳ*: αὐτὰρ ὁ βωμὸς
αὐτὸς Δελφίνιος* καὶ ἐπόψιος ἔσσεται αἰεί.
δειπνη̂σαί τ' ἄρ' ἔπειτα θοῃ̂ παρὰ νηὶ μελαίνῃ
καὶ σπει̂σαι μακάρεσσι θεοι̂ς, οἳ ̓́Ολυμπον ἔχουσιν.
αὐτὰρ ἐπὴν σίτοιο μελίφρονος ἐξ ἔρον ἡ̂σθε, 500

ἔρχεσθαί θ' ἅμ' ἐμοὶ καὶ ἰηπαιήον' ἀείδειν,
εἰς ὅ κε χω̂ρον ἵκησθον, ἵν' ἕξετε πίονα νηόν.
ὣς ἔφαθ': οἳ δ' ἄρα του̂ μάλα μὲν κλύον ἠδ' ἐπίθοντο.
ἱστία μὲν πρω̂τον κάθεσαν, λυ̂σαν δὲ βοείας,
ἱστὸν δ' ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες: 505

ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαι̂νον ἐπὶ ῥηγμι̂νι θαλάσσης.
ἐκ δ' ἁλὸς ἤπειρόνδε θοὴν ἀνὰ νη̂' ἐρύσαντο
ὑψου̂ ἐπὶ ψαμάθοις, ὑπὸ δ' ἕρματα* μακρὰ τάνυσσαν:
καὶ βωμὸν ποίησαν ἐπὶ ῥηγμι̂νι θαλάσσης:
πυ̂ρ δ' ἐπικαίοντες ἐπί τ' ἄλφιτα λευκὰ θύοντες 510

εὔχονθ', ὡς ἐκέλευε, παριστάμενοι περὶ βωμόν.
δόρπον ἔπειθ' εἵλοντο θοῃ̂ παρὰ νηὶ μελαίνῃ
καὶ σπει̂σαν μακάρεσσι θεοι̂ς, οἳ ̓́Ολυμπον ἔχουσιν.
αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο,
βάν ῥ' ἴμεν: ἠ̂ρχε δ' ἄρα σφιν ἄναξ Διὸς υἱὸς ̓Απόλλων, 515

φόρμιγγ' ἐν χείρεσσιν ἔχων, ἐρατὸν κιθαρίζων,
καλὰ καὶ ὕψι βιβάς*: οἳ δὲ ῥήσσοντες ἕποντο
Κρη̂τες πρὸς Πυθὼ καὶ ἰηπαιήον' ἄειδον,
οἱ̂οί τε Κρητω̂ν* παιήονες, οἱ̂σί τε Μου̂σα
ἐν στήθεσσιν ἔθηκε θεὰ μελίγηρυν ἀοιδήν. 520

ἄκμητοι* δὲ λόφον προσέβαν ποσίν, αἰ̂ψα δ' ἵκοντο
Παρνησὸν καὶ χω̂ρον ἐπήρατον, ἔνθ' ἄρ' ἔμελλον
οἰκήσειν πολλοι̂σι τετιμένοι ἀνθρώποισι:
δει̂ξε δ' ἄγων ἄδυτον ζάθεον καὶ πίονα νηόν.
τω̂ν δ' ὠρίνετο* θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι: 525

τὸν καὶ ἀνειρόμενος Κρητω̂ν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα:
ὠ̂ ἄνα, εἰ δὴ τη̂λε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
ἤγαγες: οὕτω που τῳ̂ σῳ̂ φίλον ἔπλετο θυμῳ̂:
πω̂ς καὶ νυ̂ν βιόμεσθα*; τό σε φράζεσθαι ἄνωγμεν.
οὔτε τρυγηφόρος ἥδε γ' ἐπήρατος οὔτ' εὐλείμων, 530

ὥστ' ἀπό τ' εὐ̂ ζώειν καὶ ἅμ' ἀνθρώποισιν ὀπάζειν.
τοὺς δ' ἐπιμειδήσας προσέφη Διὸς υἱὸς ̓Απόλλων:
νήπιοι ἄνθρωποι, δυστλήμονες, οἳ μελεδω̂νας
βούλεσθ' ἀργαλέους τε πόνους καὶ στείνεα θυμῳ̂:
ῥηίδιον ἔπος ὔμμ' ἐρέω καὶ ἐπὶ φρεσὶ θήσω, 535

δεξιτερῃ̂ μάλ' ἕκαστος ἔχων ἐν χειρὶ μάχαιραν,
σφάζειν αἰεὶ μη̂λα: τὰ δ' ἄφθονα πάντα παρέσται,
ὅσσα τ' ἐμοί κ' ἀγάγωσι περικλυτὰ φυ̂λ' ἀνθρώπων:
νηὸν δὲ προφύλαχθε, δέδεχθε δὲ φυ̂λ' ἀνθρώπων
ἐνθάδ' ἀγειρομένων καὶ ἐμὴν ἰθύν τε μάλιστα. 539α

[δείκνυσθε θνητοι̂σι: σὺ δὲ φρεσὶ δέξο θέμιστα. 539β

εἰ δέ τις ἀφραδίῃς οὐ πείσεται, ἀλλ' ἀλογήσει] 540

ἠέ τι τηύ̈σιον ἔπος ἔσσεται ἠέ τι ἔργον
ὕβρις θ', ἣ θέμις ἐστὶ καταθνητω̂ν ἀνθρώπων,
ἄλλοι ἔπειθ' ὑμι̂ν σημάντορες ἄνδρες ἔσονται,
τω̂ν ὑπ' ἀναγκαίῃ δεδμήσεσθ' ἤματα πάντα.
εἴρηταί τοι πάντα: σὺ δὲ φρεσὶ σῃ̂σι φύλαξαι. 545

καὶ σὺ μὲν οὕτω χαι̂ρε, Διὸς καὶ Λητου̂ς υἱέ:
αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.

Εἲς ̓Απόλλωνα [Δήλιον]

2009-04-18T06:22:00.000+01:00

μνήσομαι οὐδὲ+ λάθωμαι+ ̓Απόλλωνος+ ἑκάτοιο+,
ὅντε θεοὶ κατὰ δω̂μα Διὸς+ τρομέουσιν ἰόντα:
καί ῥά τ' ἀναί̈σσουσιν ἐπὶ σχεδὸν ἐρχομένοιο
πάντες ἀφ' ἑδράων, ὅτε φαίδιμα τόξα τιταίνει*. 5

Λητὼ δ' οἴη μίμνε* παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ,
ἥ ῥα βιόν τ' ἐχάλασσε καὶ ἐκλήισσε φαρέτρην,
καί οἱ ἀπ' ἰφθίμων ὤμων χείρεσσιν ἑλου̂σα
τόξα κατεκρέμασε πρὸς κίονα* πατρὸς ἑοι̂ο*
πασσάλου ἐκ χρυσέου: τὸν δ' ἐς θρόνον εἱ̂σεν ἄγουσα. 10

τῳ̂ δ' ἄρα νέκταρ ἔδωκε πατὴρ δέπαϊ χρυσείῳ
δεικνύμενος φίλον υἱόν+: ἔπειτα δὲ δαίμονες ἄλλοι
ἔνθα* καθίζουσιν: χαίρει δέ τε πότνια Λητώ,
οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτε.
χαι̂ρε, μάκαιρ' ὠ̂ Λητοι̂*, ἐπεὶ τέκες ἀγλαὰ τέκνα, 15

̓Απόλλωνά τ' ἄνακτα καὶ ̓́Αρτεμιν ἰοχέαιραν,
τὴν μὲν ἐν ̓Ορτυγίῃ, τὸν δὲ κραναῃ̂ ἐνὶ Δήλῳ,
κεκλιμένη πρὸς μακρὸν ὄρος καὶ Κύνθιον* ὄχθον,
ἀγχοτάτω φοίνικος*, ἐπ' ̓Ινωποι̂ο* ῥεέθροις*.
πω̂ς τ' ἄρ* σ' ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα; 20

πάντη γάρ τοι, Φοι̂βε+, νόμοι βεβλήατ' ἀοιδη̂ς,
ἠμὲν ἀν' ἤπειρον πορτιτρόφον ἠδ' ἀνὰ νήσους:
πα̂σαι δὲ σκοπιαί τοι ἅδον καὶ πρώονες ἄκροι
ὑψηλω̂ν ὀρέων ποταμοί θ' ἅλαδε* προρέοντες
ἀκταί τ' εἰς ἅλα κεκλιμέναι λιμένες τε θαλάσσης. 25

ἠ̂ ὥς σε πρω̂τον Λητὼ τέκε, χάρμα βροτοι̂σι,
κλινθει̂σα πρὸς Κύνθου* ὄρος κραναῃ̂ ἐνὶ νήσῳ,
Δήλῳ ἐν ἀμφιρύτῃ; ἑκάτερθε δὲ κυ̂μα κελαινὸν
ἐξῄει χέρσονδε λιγυπνοίοις ἀνέμοισιν,
ἔνθεν ἀπορνύμενος πα̂σι θνητοι̂σιν ἀνάσσεις. 30

ὅσσους Κρήτη τ' ἐντὸς ἔχει καὶ δη̂μος ̓Αθηνω̂ν
νη̂σός τ' Αἰγίνη ναυσικλειτή τ' Εὔβοια,
Αἰγαί, Πειρεσίαι τε καὶ ἀγχιάλη Πεπάρηθος
Θρηίκιός τ' ̓Αθόως καὶ Πηλίου ἄκρα κάρηνα
Θρηικίη τε Σάμος ̓́Ιδης τ' ὄρεα σκιόεντα, 35

Σκυ̂ρος* καὶ Φώκαια* καὶ Αὐτοκάνης ὄρος αἰπύ,
̓́Ιμβρος τ' εὐκτιμένη+ καὶ Λη̂μνος+ ἀμιχθαλόεσσα+
Λέσβος τ' ἠγαθέη, Μάκαρος ἕδος Αἰολίωνος,
καὶ Χίος, ἣ νήσων λιπαρωτάτη εἰν ἁλὶ* κει̂ται*,
παιπαλόεις τε Μίμας* καὶ Κωρύκου* ἄκρα κάρηνα 40

καὶ Κλάρος* αἰγλήεσσα καὶ Αἰσαγέης* ὄρος αἰπὺ
καὶ Σάμος ὑδρηλὴ Μυκάλης τ' αἰπεινὰ κάρηνα
Μίλητός τε Κόως τε, πόλις Μερόπων* ἀνθρώπων,
καὶ Κνίδος αἰπεινὴ καὶ Κάρπαθος ἠνεμόεσσα
Νάξος* τ' ἠδὲ Πάρος ̔Ρήναιά τε πετρήεσσα, 45

τόσσον ἔπ' ὠδίνουσα ̔Εκηβόλον ἵκετο Λητώ,
εἴ τίς οἱ γαιέων υἱει̂ θέλοι* οἰκία θέσθαι.
αἳ δὲ μάλ' ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐδέ τις ἔτλη
Φοι̂βον δέξασθαι, καὶ πιοτέρη περ ἐου̂σα:
πρίν γ' ὅτε δή ῥ' ἐπὶ Δήλου ἐβήσατο πότνια Λητὼ 50

καί μιν ἀνειρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:
δη̂λ', εἰ γάρ κ' ἐθέλοις* ἕδος ἔμμεναι υἱ̂ος ἐμοι̂ο,
Φοίβου ̓Απόλλωνος, θέσθαι τ' ἔνι πίονα νηόν, --
ἄλλος* δ' οὔτις σει̂ό ποθ' ἅψεται, οὐδέ σε λήσει:
οὐδ' εὔβων σέ γ' ἔσεσθαι* ὀίομαι οὔτ' εὔμηλον, 55

οὐδὲ τρύγην οἴσεις οὔτ' ἂρ φυτὰ μυρία φύσεις.
εἰ δέ κ' ̓Απόλλωνος ἑκαέργου νηὸν ἔχῃσθα,
ἄνθρωποί τοι πάντες ἀγινήσουσ' ἑκατόμβας
ἐνθάδ' ἀγειρόμενοι, κνίσση δέ τοι ἄσπετος αἰεὶ
δημου̂ ἀναί̈ξει βοσκήσεις θ' οἵ κέ σ' ἔχωσι 60

χειρὸς ἀπ' ἀλλοτρίης, ἐπεὶ οὔ τοι πι̂αρ ὑπ' οὐ̂δας*.
ὣς φάτο: χαι̂ρε δὲ Δη̂λος, ἀμειβομένη δὲ προσηύδα:
Λητοι̂, κυδίστη θύγατερ μεγάλου Κοίοιο*,
ἀσπασίη κεν ἐγώ γε γονὴν ἑκάτοιο ἄνακτος
δεξαίμην: αἰνω̂ς γὰρ ἐτήτυμόν εἰμι δυσηχὴς 65

ἀνδράσιν: ὡ̂δε δέ κεν περιτιμήεσσα γενοίμην.
ἀλλὰ τόδε τρομέω, Λητοι̂, ἔπος, οὐδέ σε κεύσω:
λίην γάρ τινά φασιν ἀτάσθαλον ̓Απόλλωνα
ἔσσεσθαι, μέγα δὲ πρυτανευσέμεν ἀθανάτοισι
καὶ θνητοι̂σι βροτοι̂σιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν. 70

τῳ̂ ῥ' αἰνω̂ς δείδοικα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,
μή, ὁπότ' ἂν τὸ πρω̂τον ἴδῃ φάος ἠελίοιο,
νη̂σον ἀτιμήσας, ἐπεὶ ἠ̂ κραναήπεδός εἰμι,
ποσσὶ καταστρέψας* ὤσῃ ἁλὸς* ἐν πελάγεσσιν,
ἔνθ' ἐμὲ μὲν μέγα κυ̂μα κατὰ κρατὸς ἅλις αἰεὶ 75

κλύσσει: ὃ δ' ἄλλην γαι̂αν ἀφίξεται, ἥ κεν ἅδῃ οἱ,
τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα:
πουλύποδες δ' ἐν ἐμοὶ θαλάμας φω̂καί τε μέλαιναι
οἰκία* ποιήσονται ἀκηδέα, χήτεϊ λαω̂ν.
ἀλλ' εἴ μοι τλαίης γε, θεά, μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι, 80

ἐνθάδε μιν πρω̂τον τεύξειν περικαλλέα νηὸν
ἔμμεναι ἀνθρώπων χρηστήριον, αὐτὰρ ἔπειτα 81α

[1τεύξασθαι νηούς τε καὶ ἄλσεα δενδρηέντα ]1
πάντας ἐπ' ἀνθρώπους, ἐπεὶ ἠ̂ πολυώνυμος ἔσται*.
ὣς ἄρ ἔφη: Λητὼ δὲ θεω̂ν μέγαν ὅρκον* ὄμοσσε:
ἴστω νυ̂ν τάδε Γαι̂α καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν 85

καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅστε μέγιστος
ὅρκος* δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοι̂σιν:
ἠ̂ μὴν Φοίβου τῃ̂δε θυώδης* ἔσσεται αἰεὶ
βωμὸς καὶ τέμενος, τίσει δέ σέ γ' ἔξοχα πάντων.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον, 90

Δη̂λος μὲν μάλα χαι̂ρε γονῃ̂ ἑκάτοιο ἄνακτος:
Λητὼ δ' ἐννη̂μάρ τε καὶ ἐννέα νύκτας ἀέλπτοις
ὠδίνεσσι πέπαρτο. θεαὶ δ' ἔσαν* ἔνδοθι* πα̂σαι,
ὅσσαι* ἄρισται* ἔασι, Διώνη τε ̔Ρείη τε
̓Ιχναίη τε Θέμις* καὶ ἀγάστονος ̓Αμφιτρίτη* 95

ἄλλαι τ' ἀθάναται νόσφιν λευκωλένου ̔́Ηρης:
ἡ̂στο γὰρ ἐν μεγάροισι Διὸς νεφεληγερέταο:
μούνη δ' οὐκ ἐπέπυστο μογοστόκος Εἰλείθυια*:
ἡ̂στο γὰρ ἄκρῳ ̓Ολύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι* νέφεσσιν,
̔́Ηρης φραδμοσύνης λευκωλένου, ἥ μιν ἔρυκε 100

ζηλοσύνῃ, ὅτ' ἄρ' υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
Λητὼ τέξεσθαι καλλιπλόκαμος τότ' ἔμελλεν.
αἳ δ' ̓̂Ιριν* προὔπεμψαν ἐυκτιμένης ἀπὸ νήσου,
ἀξέμεν Εἰλείθυιαν, ὑποσχόμεναι μέγαν ὅρμον,
χρυσείοισι λίνοισιν ἐερμένον*, ἐννεάπηχυν: 105

νόσφιν δ' ἤνωγον καλέειν λευκωλένου ̔́Ηρης,
νή μιν ἔπειτ' ἐπέεσσιν ἀποστρέψειεν ἰου̂σαν.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε ποδήνεμος ὠκέα* ̓̂Ιρις*,
βη̂ ῥα θέειν, ταχέως δὲ διήνυσε πα̂ν τὸ μεσηγύ.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ' ἵκανε θεω̂ν ἕδος, αἰπὺν ̓́Ολυμπον, 110

αὐτίκ' ἄρ' Εἰλείθυιαν ἀπὲκ μεγάροιο θύραζε
ἐκπροκαλεσσαμένη ἔπεα* πτερόεντα προσηύδα,
πάντα μάλ', ὡς ἐπέτελλον ̓Ολύμπια δώματ' ἔχουσαι.
τῃ̂ δ' ἄρα θυμὸν ἔπειθεν ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι:
βὰν δὲ ποσὶ τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθ' ὁμοι̂αι. 115

εὐ̂τ' ἐπὶ Δήλου ἔβαινε μογοστόκος Εἰλείθυια,
δὴ τότε τὴν τόκος εἱ̂λε, μενοίνησεν δὲ τεκέσθαι.
ἀμφὶ δὲ φοίνικι βάλε πήχεε, γου̂να δ' ἔρεισε*
λειμω̂νι μαλακῳ̂: μείδησε* δὲ γαι̂' ὑπένερθεν:
ἐκ δ' ἔθορε* πρὸ φόωσδε*: θεαὶ δ' ὀλόλυξαν* ἅπασαι. 120

ἔνθα σέ, ἤιε Φοι̂βε, θεαὶ λόον* ὕδατι καλῳ̂
ἁγνω̂ς καὶ καθαρω̂ς*, σπάρξαν δ' ἐν φάρεϊ λευκῳ̂,
λεπτῳ̂, νηγατέῳ: περὶ δὲ χρύσεον στρόφον ἡ̂καν.
οὐδ' ἄρ' ̓Απόλλωνα χρυσάορα* θήσατο μήτηρ,
ἀλλὰ Θέμις νέκταρ τε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴν 125

ἀθανάτῃσιν χερσὶν ἐπήρξατο: χαι̂ρε δὲ Λητώ,
οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτεν.
αὐτὰρ ἐπεὶ δή, Φοι̂βε, κατέβρως ἄμβροτον εἰ̂δαρ,
οὔ σέ γ' ἔπειτ' ἴσχον χρύσεοι στρόφοι ἀσπαίροντα,
οὐδ' ἔτι δέσματ' ἔρυκε, λύοντο δὲ πείρατα πάντα. 130

αὐτίκα δ' ἀθανάτῃσι μετηύδα Φοι̂βος ̓Απόλλων:
εἴη μοι κίθαρίς τε φίλη καὶ καμπύλα τόξα,
χρήσω δ' ἀνθρώποισι Διὸς νημερτέα βουλήν.
ὣς εἰπὼν ἐβίβασκεν ἐπὶ χθονὸς εὐρυοδείης
Φοι̂βος ἀκερσεκόμης, ἑκατηβόλος: αἳ δ' ἄρα πα̂σαι 135

θάμβεον ἀθάναται: χρυσῳ̂* δ' ἄρα Δη̂λος ἅπασα
[βεβρίθει, καθορω̂σα Διὸς Λητοὺς τε γενέθλην,
γηθοσύνῃ, ὅτι μιν θεὸς εἵλετο οἰκία θέσθαι
νήσων ἠπείρου τε, φίλησε δὲ κηρόθι μα̂λλον*.]
ἤνθησ', ὡς ὅτε τε ῥίον οὔρεος ἄνθεσιν ὕλης. 140

αὐτὸς+ δ', ἀργυρότοξε, ἄναξ ἑκατηβόλ' ̓́Απολλον,
ἄλλοτε μέν τ' ἐπὶ Κύνθου ἐβήσαο παιπαλόεντος,
ἄλλοτε δ' ἂν νήσους τε καὶ ἀνέρας ἠλάσκαζες.
πολλοί τοι νηοί τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα:
πα̂σαι δὲ σκοπιαί τε φίλαι καὶ πρώονες ἄκροι 145

ὑψηλω̂ν ὀρέων ποταμοί θ' ἅλαδε προρέοντες:
ἀλλὰ* σὺ Δήλῳ, Φοι̂βε, μάλιστ' ἐπιτέρπεαι ἠ̂τορ,
ἔνθα τοι ἑλκεχίτωνες ̓Ιάονες ἠγερέθονται
αὐτοι̂ς* σὺν παίδεσσι καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν.
οἱ δέ σε πυγμαχίῃ τε καὶ ὀρχηθμῳ̂* καὶ ἀοιδῃ̂ 150

μνησάμενοι τέρπουσιν, ὅτ' ἄν στήσωνται ἀγω̂να.
φαίη+ κ' ἀθανάτους καὶ ἀγήρως ἔμμεναι αἰεί*,
ὃς τόθ' ὑπαντιάσει', ὅτ' ̓Ιάονες ἀθρόοι εἰ̂εν:
πάντων+ γάρ κεν ἴδοιτο χάριν, τέρψαιτο* δὲ θυμὸν
ἄνδρας τ' εἰσορόων καλλιζώνους τε γυναι̂κας 155

νη̂άς τ' ὠκείας ἠδ' αὐτω̂ν* κτήματα πολλά.
πρὸς δὲ τόδε μέγα θαυ̂μα, ὅου κλέος οὔποτ' ὀλει̂ται*,
κου̂ραι Δηλιάδες*, ἑκατηβελέταο θεράπναι:
αἵ τ' ἐπεὶ ἂρ πρω̂τον μὲν ̓Απόλλων*' ὑμνήσωσιν,
αὐ̂τις δ' αὐ̂ Λητώ τε καὶ ̓́Αρτεμιν ἰοχέαιραν, 160

μνησάμεναι ἀνδρω̂ν τε παλαιω̂ν ἠδὲ γυναικω̂ν
ὕμνον ἀείδουσιν, θέλγουσι δὲ φυ̂λ' ἀνθρώπων+.
πάντων δ' ἀνθρώπων φωνὰς+ καὶ βαμβαλιαστὺν
μιμει̂σθ' ἴσασιν+: φαίη δέ κεν αὐτὸς ἕκαστος
φθέγγεσθ': οὕτω σφιν καλὴ συνάρηρεν ἀοιδή. 165

ἀλλ' ἄγεθ' ἱλήκοι μὲν ̓Απόλλων ̓Αρτέμιδιξύν,
χαίρετε δ' ὑμει̂ς πα̂σαι: ἐμει̂ο δὲ καὶ μετόπισθεν
μνήσασθ', ὁππότε κέν τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
ἐθάδ' ἁνείρηται ξει̂νος ταλαπείριος ἐλθών:
ὠ̂ κου̂ραι, τίς δ' ὔμμιν ἀνὴρ ἥδιστος ἀοιδω̂ν 170

ἐνθάδε πωλει̂ται, καὶ τέῳ τέρπεσθε μάλιστα;
ὑμει̂ς δ' εὐ̂ μάλα* πα̂σαι ὑποκρίνασθαι ἀφήμως:
τυφλὸς ἀνήρ, οἰκει̂ δὲ Χίῳ ἔνι παιπαλοέσσῃ
του̂ μα̂σαι μετόπισθεν ἀριστεύσουσιν ἀοιδαί.
ἡμει̂ς δ' ὑμέτερον* κλέος οἴσομεν, ὅσσον ἐπ' αἰ̂αν 175

ἀνθρώπων στρεφόμεσθα* πόλεις εὐ̂ ναιεταώσας:
οἳ δ' ἐπὶ δὴ πείσονται, ἐπεὶ καὶ ἐτήτυμόν ἐστιν.
αὐτὰρ ἐγὼν οὐ λήξω ἑκηβόλον ̓Απόλλωνα
ὑμνέων ἀργυρότοξον, ὃν ἠύκομος τέκε Λητώ.

Εἲς Δημήτραν

2009-04-18T06:10:00.000+01:00

Δήμητρ' ἠύκομον, σεμνὴν θεόν*, ἄρχομ' ἀείδειν,
αὐτὴν ἠδὲ θύγατρα τανύσφυρον, ἣν ̓Αιδωνεὺς
ἥρπαξεν, δω̂κεν δὲ βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεύς,
νόσφιν Δήμητρος χρυσαόρου*, ἀγλαοκάρπου, 5

παίζουσαν κούρῃσι σὺν ̓Ωκεανου̂ βαθυκόλποις*
ἄνθεά τ' αἰνυμένην, ῥόδα καὶ κρόκον ἠδ' ἴα* καλὰ
λειμω̂ν' ἂμ μαλακὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ' ὑάκινθον*
νάρκισσόν θ', ὃν φυ̂σε δόλον* καλυκώπιδι* κούρῃ
Γαι̂α Διὸς βουλῃ̂σι χαριζομένη Πολυδέκτῃ, 10

θαυμαστὸν γανόωντα: σέβας τό γε πα̂σιν ἰδέσθαι
ἀθανάτοις τε θεοι̂ς ἠδὲ θνητοι̂ς ἀνθρώποις:
του̂ καὶ ἀπὸ ῥίζης ἑκατὸν κάρα* ἐξεπεφύκει:
κὠ̂ζ' ἥδιστ' ὀδμή, πα̂ς τ' οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν
γαι̂ά τε πα̂σ' ἐγελάσσε καὶ ἁλμυρὸν οἰ̂δμα θαλάσσης. 15

ἣ δ' ἄρα θαμβήσασ' ὠρέξατο χερσὶν ἅμ' ἄμφω*
καλὸν ἄθυρμα λαβει̂ν: χάνε* δὲ χθὼν εὐρυάγυια*
Νύσιον* ἂμ πεδίον, τῃ̂ ὄρουσεν ἄναξ* Πολυδέγμων
ἵπποις ἀθανάτοισι, Κρόνου πολυώνυμος υἱός.
ἁρπάξας δ' ἀέκουσαν ἐπὶ χρυσέοισιν* ὄχοισιν* 20

ἠ̂γ' ὀλοφυρομένην: ἰάχησε* δ' ἄρ' ὄρθια φωνῃ̂,
κεκλομένη πατέρα Κρονίδην ὕπατον καὶ ἄριστον*.
οὐδέ τις ἀθανάτων οὐδὲ θνητω̂ν ἀνθρώπων
ἤκουσεν φωνη̂ς, οὐδ' ἀγλαόκαρποι ἐλαι̂αι*†
εἰ μὴ Περσαίου* θυγάτηρ ἀταλὰ φρονέουσα* 25

ἄιεν ἐξ ἄντρου*, ̔Εκάτη λιπαροκρήδεμνος,
̓Ηέλιός τε ἄναξ, ̔Υπερίονος ἀγλαὸς υἱός,
κούρης κεκλομένης πατέρα Κρονίδην: ὃ δὲ νόσφιν
ἡ̂στο θεω̂ν ἀπάνευθε πολυλλίστῳ ἐνὶ νηῳ̂,
δέγμενος* ἱερὰ καλὰ παρὰ θνητω̂ν ἀνθρώπων. 30

τὴν δ' ἀεκαζομένην ἠ̂γεν Διὸς ἐννεσίῃσι
πατροκασίγνητος, Πολυσημάντωρ Πολυδέγμων,
ἵπποις ἀθανάτοισι, Κρόνου πολυώνυμος υἱός.
ὄφρα μὲν οὐ̂ν γαι̂άν τε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντα
λευ̂σσε θεὰ καὶ πόντον ἀγάρροον ἰχθυόεντα 35

αὐγάς τ' ἠελίου, ἔτι δ' ἤλπετο μητέρα* κεδνὴν
ὄψεσθαι καὶ φυ̂λα* θεω̂ν αἰειγενετάων,
τόφρα οἱ ἐλπὶς ἔθελγε* μέγαν* νόον ἀχνυμένης περ:
... ἤχησαν δ' ὀρέων κορυφαὶ καὶ βένθεα πόντου
φωνῃ̂ ὑπ' ἀθανάτῃ: τη̂ς δ' ἔκλυε πότνια μήτηρ.
ὀξὺ δέ μιν κραδίην ἄχος ἔλλαβεν, ἀμφὶ* δὲ χαίταις*
ἀμβροσίαις κρήδεμνα δαί̈ζετο χερσὶ φίλῃσι,
κυάνεον δὲ κάλυμμα* κατ' ἀμφοτέρων βάλετ' ὤμων,
σεύατο δ' ὥστ' οἰωνός, ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρὴν
μαιομένη: τῃ̂ δ' οὔτις ἐτήτυμα μυθήσασθαι 45

ἤθελεν οὔτε θεω̂ν οὔτε θνητω̂ν ἀνθρώπων,
οὔτ' οἰωνω̂ν* τις τῃ̂ ἐτήτυμος ἄγγελος ἠ̂λθεν.
ἐννη̂μαρ μὲν ἔπειτα κατὰ χθόνα πότνια+ Δηὼ
στρωφα̂τ' αἰθομένας* δαί̈δας μετὰ χερσὶν ἔχουσα*,
οὐδέ** ποτ' ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἡδυπότοιο 50

πάσσατ' ἀκηχεμένη, οὐδὲ χρόα βάλλετο* λουτροι̂ς.
ἀλλ' ὅτε δὴ δεκάτη οἱ ἐπήλυθε φαινολὶς ἠώς,
ἤντετό οἱ ̔Εκάτη, σέλας* ἐν χείρεσσιν ἔχουσα
καί ῥά οἱ ἀγγελέουσα ἔπος φάτο φώνησέν τε:
πότνια Δημήτηρ, ὡρηφόρε*, ἀγλαόδωρε, 55

τίς θεω̂ν οὐρανίων* ἠὲ θνητω̂ν ἀνθρώπων
ἥρπασε Περσεφόνην καὶ σὸν φίλον ἤκαχε θυμόν;
φωνη̂ς γὰρ ἤκουσ', ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοι̂σιν,
ὅστις ἔην: σοὶ δ' ὠ̂κα* λέγω* νημερτέα πάντα.
ὣς ἄρ' ἔφη ̔Εκάτη: τὴν δ' οὐκ ἠμείβετο μύθῳ 60

̔Ρείης ἠυκόμου θυγάτηρ, ἀλλ' ὠ̂κα σὺν αὐτῃ̂
ἤιξ' αἰθομένας δαί̈δας μετὰ χερσὶν ἔχουσα.
̓Ηέλιον δ' ἵκοντο, θεω̂ν σκοπὸν ἠδὲ καὶ ἀνδρω̂ν,
στὰν* δ' ἵππων προπάροιθε καὶ εἴρετο δι̂α θεάων:
ἠέλι', αἴδεσσαί με θεὰν σύ περ, εἴ ποτε δή σευ 65

ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ κραδίην καὶ θυμὸν ἴηνα:
κούρην+ τὴν ἔτεκον*, γλυκερὸν θάλος, εἴδεϊ κυδρήν,
τη̂ς ἀδινὴν+ ὄπ'+ ἄκουσα+ δι' αἰθέρος* ἀτρυγέτοιο*
ὥστε βιαζομένης, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοι̂σιν.
ἀλλά, σὺ γὰρ δὴ πα̂σαν ἐπὶ χθόνα καὶ κατὰ πόντον 70

αἰθέρος ἐκ δίης καταδέρκεαι ἀκτίνεσσι*,
νημερτέως μοι ἔνισπε φίλον τέκος, εἴ που ὄπωπας,
ὅστις νόσφιν ἐμει̂ο λαβὼν ἀέκουσαν ἀνάγκῃ
οἴχεται ἠὲ θεω̂ν ἢ καὶ θνητω̂ν ἀνθρώπων.
ὣς φάτο: τὴν δ' ̔Υπεριονίδης ἠμείβετο μύθῳ: 75

̔Ρείης ἠυκόμου θύγατερ, Δήμητερ ἄνασσα,
εἰδήσεις: δὴ γὰρ μέγα* σ' ἅζομαι* ἠδ' ἐλεαίρω
ἀχνυμένην περὶ παιδὶ τανυσφύρῳ: οὐδέ τις ἄλλος
αἴτιος ἀθανάτων, εἰ μὴ νεφεληγερέτα Ζεύς,
ὅς μιν ἔδωκ' ̓Αίδῃ θαλερὴν κεκλη̂σθαι ἄκοιτιν 80

αὐτοκασιγνήτῳ: ὃ δ' ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα
ἁρπάξας ἵπποισιν ἄγεν μεγάλα ἰάχουσαν.
ἀλλά, θεά, κατάπαυε μέγαν γόον: οὐδέ τί σε χρὴ
μὰψ αὔτως ἄπλητον ἔχειν χόλον*: οὔ τοι ἀεικὴς
γαμβρὸς ἐν ἀθανάτοις Πολυσημάντωρ ̓Αιδωνεύς, 85

αὐτοκασίγνητος καὶ ὁμόσπορος: ἀμφὶ δὲ τιμὴν
ἔλλαχεν ὡς τὰ πρω̂τα διάτριχα δασμὸς ἐτύχθη,
τοι̂ς* μεταναιετάειν, τω̂ν ἔλλαχε κοίρανος εἰ̂ναι.
ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο: τοὶ δ' ὑπ' ὀμοκλη̂ς
ῥίμφα φέρον θοὸν ἅρμα τανύπτεροι* ὥστ' οἰωνοί*. 90

Τὴν δ' ἄχος αἰνότερον καὶ κύντερον* ἵκετο θυμόν:
χωσαμένη δὴ ἔπειτα κελαινεφέι Κρονίωνι
νοσφισθει̂σα θεω̂ν ἀγορὴν καὶ μακρὸν ̓́Ολυμπον
ᾤχετ' ἐπ' ἀνθρώπων πόλιας καὶ πίονα ἔργα
εἰ̂δος ἀμαλδύνουσα* πολὺν χρόνον: οὐδέ τις ἀνδρω̂ν 95

εἰσορόων γίγνωσκε βαθυζώνων* τε γυναικω̂ν,
πρίν γ' ὅτε δὴ Κελεοι̂ο* δαί̈φρονος ἵκετο δω̂μα,
ὃς τότ' ̓Ελευσι̂νος θυοέσσης κοίρανος ἠ̂εν.
ἕζετο δ' ἐγγὺς ὁδοι̂ο φίλον τετιημένη ἠ̂τορ,
Παρθενίῳ φρέατι*, ὅθεν ὑδρεύοντο πολι̂ται, 100

ἐν σκιῃ̂, αὐτὰρ ὕπερθε πεφύκει θάμνος ἐλαίης,
γρηὶ παλαιγενέι ἐναλίγκιος, ἥτε τόκοιο
εἴργηται δώρων τε φιλοστεφάνου ̓Αφροδίτης,
οἱ̂αί τε τροφοί εἰσι θεμιστοπόλων βασιλήων
παίδων καὶ ταμίαι κατὰ δώματα ἠχήεντα. 105

τὴν δὲ ἴδον Κελεοι̂ο ̓Ελευσινίδαο* θύγατρες
ἐρχόμεναι μεθ' ὕδωρ εὐήρυτον, ὄφρα φέροιεν
κάλπισι χαλκείῃσι φίλα πρὸς δώματα πατρός,
τέσσαρες, ὥστε θεαί, κουρήιον ἄνθος ἔχουσαι,
Καλλιδίκη καὶ Κλεισιδίκη Δημώ τ' ἐρόεσσα 110

Καλλιθόη θ', ἣ τω̂ν προγενεστάτη ἠ̂εν ἁπασω̂ν:
οὐδ' ἔγνον: χαλεποὶ δὲ θεοὶ θνητοι̂σιν ὁρα̂σθαι.
ἀγχου̂ δ' ἱστάμεναι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων:
τίς πόθεν ἐσσί, γρη̂υ, παλαιγενέων ἀνθρώπων;
τίπτε δὲ νόσφι πόληος ἀπέστιχες, οὐδὲ δόμοισι 115

πίλνασαι; ἔνθα γυναι̂κες ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα
τηλίκαι, ὡς σύ περ ὡ̂δε καὶ ὁπλότεραι γεγάασιν,
αἵ κέ σε φίλωνται ἠμὲν ἔπει ἠδὲ καὶ ἔργῳ.
ὣς ἔφαν: ἣ δ' ἐπέεσσιν ἀμείβετο πότνα θεάων:
τέκνα φίλ', αἵ τινές* ἐστε* γυναικω̂ν θηλυτεράων, 120

χαίρετ': ἐγὼ δ' ὑμι̂ν μυθήσομαι: οὔ τοι ἀεικὲς
ὑμι̂ν εἰρομένῃσιν ἀληθέα μυθήσασθαι.
Δωσὼ ἐμοί γ' ὄνομ' ἐστί: τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ.
νυ̂ν αὐ̂τε* Κρήτηθεν ἐπ' εὐρέα νω̂τα θαλάσσης
ἤλυθον οὐκ ἐθέλουσα, βίῃ δ' ἀέκουσαν ἀνάγκῃ 125

ἄνδρες ληιστη̂ρες ἀπήγαγον. οἳ μὲν ἔπειτα
νηὶ θοῃ̂ Θόρικόνδε κατέσχεθον*, ἔνθα γυναι̂κες
ἠπείρου ἐπέβησαν ἀολλέες ἠδὲ καὶ αὐτοί,
δει̂πνόν τ' ἐπηρτύνοντο παρὰ πρυμνήσια νηός:
ἀλλ' ἐμοὶ οὐ δόρποιο* μελίφρονος ἤρατο θυμός: 130

λάθρη δ' ὁρμηθει̂σα δι' ἠπείροιο μελαίνης
φεύγου ὑπερφιάλους σημάντορας, ὄφρα κε μή με
ἀπριάτην περάσαντες ἐμη̂ς ἀποναίατο τιμη̂ς.
οὕτω δευ̂ρ' ἱκόμην ἀλαλημένη, οὐδέ τι οἰ̂δα,
ἥ τις δὴ γαι̂' ἐστι καὶ οἵ τινες ἐγγεγάασιν. 135

ἀλλ' ὑμι̂ν μὲν πάντες ̓Ολύμπια δώματ' ἔχοντες
δοι̂εν κουριδίους ἄνδρας, καὶ τέκνα τεκέσθαι,
ὡς ἐθέλουσι τοκη̂ες: ἐμὲ δ' αὐ̂τ' οἰκτείρατε, κου̂ραι. 137α

[του̂το δέ μοι σαφέως ὑποθήκατε, ὄφρα πύθωμαι,]
προφρονέως, φίλα τέκνα, τέων πρὸς δώμαθ' ἵκωμαι
ἀνέρος ἠδὲ γυναικός, ἵνα σφίσιν ἐργάζωμαι 140

πρόφρων, οἱ̂α γυναικὸς ἀφήλικος ἔργα τέτυκται:
καὶ κεν παι̂δα νεογνὸν ἐν ἀγκοίνῃσιν ἔχουσα
καλὰ τιθηνοίμην καὶ δώματα τηρήσαιμι
καί κε λέχος στορέσαιμι μυχῳ̂ θαλάμων εὐπήκτων
δεσπόσυνον* καί κ' ἔργα διδασκήσαιμι γυναι̂κας. 145

φη̂ ῥα θεά: τὴν δ' αὐτίκ' ἀμείβετο παρθένος ἀδμής,
Καλλιδίκη, Κελεοι̂ο θυγατρω̂ν εἰ̂δος ἀρίστη:
μαι̂α, θεω̂ν μὲν δω̂ρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ
τέτλαμεν ἄνθρωποι: δὴ γὰρ πολὺ φέρτεροί εἰσι.
ταυ̂τα δέ τοι σαφέως ὑποθήσομαι ἠδ' ὀνομήνω 150

ἀνέρας οἱ̂σιν ἔπεστι μέγα κράτος ἐνθάδε τιμη̂ς
δήμου τε προὔχουσιν ἰδὲ κρήδεμνα πόληος
εἰρύαται βουλῃ̂σι καὶ ἰθείῃσι δίκῃσιν:
ἠμὲν Τριπτολέμου* πυκιμήδεος ἠδὲ Διόκλου
ἠδὲ Πολυξείνου καὶ ἀμύμονος* Εὐμόλποιο 155

καὶ Δολίχου καὶ πατρὸς ἀγήνορος ἡμετέροιο,
τω̂ν πάντων ἄλοχοι κατὰ* δώματα πορσαίνουσι:
τάων οὐκ ἄν τίς σε κατὰ πρώτιστον ὀπωπὴν
εἰ̂δος ἀτιμήσασα δόμων ἀπονοσφίσσειεν,
ἀλλά σε δέξονται: δὴ γὰρ θεοείκελός ἐσσι. 160

εἰ δ' ἐθέλεις, ἐπίμεινον, ἵνα πρὸς δώματα πατρὸς
ἔλθωμεν καὶ μητρὶ βαθυζώνῳ Μετανείρῃ
εἴπωμεν τάδε πάντα διαμπερές, αἴ κέ σ' ἀνώγῃ
ἡμέτερόνδ' ἰέναι μηδ' ἄλλων δώματ' ἐρευνα̂ν.
τηλύγετος* δέ οἱ υἱὸς ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳ 165

ὀψίγονος τρέφεται, πολυεύχετος ἀσπάσιός τε.
εἰ τόν γ' ἐκθρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,
ῥει̂ά κέ τίς σε ἰδου̂σα γυναικω̂ν θηλυτεράων
ζηλώσαι: τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίη*.
ὣς ἔφαθ': ἣ δ' ἐπένευσε καρήατι: ταὶ δὲ φαεινὰ 170

πλησάμεναι ὕδατος φέρον ἄγγεα κυδιάουσαι*.
ῥίμφα δὲ πατρὸς ἵκοντο μέγαν δόμον, ὠ̂κα δὲ μητρὶ
ἔννεπον, ὡς εἰ̂δόν τε καὶ ἔκλυον. ἣ δὲ μάλ' ὠ̂κα
ἐλθούσας ἐκέλευε καλει̂ν ἐπ' ἀπείρονι μισθῳ̂.
αἳ δ' ὥστ' ἢ ἔλαφοι ἢ πόρτιες εἴαρος ὥρῃ 175

ἅλλοντ' ἂν λειμω̂να κορεσσάμεναι φρένα φορβῃ̂,
ὣς αἳ ἐπισχόμεναι ἑανω̂ν πτύχας ἱμεροέντων
ἤιξαν κοίλην κατ' ἀμαξιτόν: ἀμφὶ* δὲ χαι̂ται
ὤμοις ἀίσσοντο κροκηίῳ ἄνθει ὁμοι̂αι.
τέτμον δ' ἐγγὺς ὁδου̂ κυδρὴν θεόν, ἔνθα πάρος περ 180

κάλλιπον: αὐτὰρ ἔπειτα φίλου πρὸς δώματα πατρὸς
ἡγευ̂νθ': ἣ δ' ἄρ' ὄπισθε φίλον τετιημένη ἠ̂τορ
στει̂χε κατὰ κρη̂θεν κεκαλυμμένη: ἀμφὶ δὲ πέπλος
κυάνεος ῥαδινοι̂σι θεα̂ς* ἐλελίζετο ποσσίν.
αἰ̂ψα δὲ δώμαθ' ἵκοντο διοτρεφέος Κελεοι̂ο, 185

βὰν δὲ δι' αἰθούσης, ἔνθα σφίσι πότνια μήτηρ
ἡ̂στο παρὰ σταθμὸν τέγεος* πύκα ποιητοι̂ο
παι̂δ' ὑπὸ κόλπῳ ἔχουσα, νέον θάλος: αἳ δὲ πὰρ αὐτὴν
ἔδραμον: ἣ δ' ἄρ' ἐπ' οὐδὸν ἔβη ποσὶ καὶ ῥα μελάθρου
κυ̂ρε κάρη*, πλη̂σεν δὲ θύρας σέλαος θείοιο. 190

τὴν δ' αἰδώς τε σέβας τε ἰδὲ χλωρὸν δέος εἱ̂λεν:
εἰ̂ξε δέ οἱ κλισμοι̂ο* καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγεν.
ἀλλ' οὐ Δημήτηρ ὡρηφόρος, ἀγλαόδωρος,
ἤθελεν ἑδριάασθαι ἐπὶ κλισμοι̂ο φαεινου̂*,
ἀλλ' ἀκέουσ' ἀνέμιμνε κατ' ὄμματα καλὰ βαλου̂σα, 195

πρίν γ' ὅτε δή οἱ ἔθηκεν ̓Ιάμβη* κέδν' εἰδυι̂α
πηκτὸν ἕδος, καθύπερθε δ' ἐπ' ἀργύφεον βάλε κω̂ας.
ἔνθα καθεζομένη προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην:
δηρὸν δ' ἄφθογγος τετιημένη ἡ̂στ' ἐπὶ δίφρου,
οὐδέ τιν' οὔτ' ἔπεϊ προσπτύσσετο οὔτε τι ἔργῳ, 200

ἀλλ' ἀγέλαστος, ἄπαστος* ἐδητύος ἠδὲ ποτη̂τος
ἡ̂στο πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός,
πρίν γ' ὅτε δὴ χλεύῃς μιν ̓Ιάμβη κέδν' εἰδυι̂α
πολλὰ παρασκώπτουσ' ἐτρέψατο πότνιαν ἁγνήν,
μειδη̂σαι γελάσαι τε καὶ ἵλαον σχει̂ν θυμόν*: 205

ἣ δή οἱ καὶ ἔπειτα μεθύστερον εὔαδεν ὀργαι̂ς*.
τῃ̂ δὲ δέπας Μετάνειρα δίδου μελιηδέος οἴνου
πλήσασ': ἣ δ' ἀνένευσ': οὐ γὰρ θεμιτόν* οἱ ἔφασκε
πίνειν οἰ̂νον ἐρυθρόν: ἄνωγε δ' ἄρ' ἄλφι καὶ ὕδωρ
δου̂ναι μίξασαν πιέμεν γλήχωνι τερείνῃ. 210

ἣ δὲ κυκεω̂ τεύξασα θεᾳ̂ πόρεν, ὡς ἐκέλευε:
δεξαμένη δ' ὁσίης ἕνεκεν* πολυπότνια Δηώ
... τῃ̂σι δὲ μύθων ἠ̂ρχεν ἐύζωνος Μετάνειρα:
χαι̂ρε*, γύναι, ἐπεὶ οὔ σε κακω̂ν ἄπ' ἔολπα τοκήων
ἔμμεναι, ἀλλ' ἀγαθω̂ν: ἐπί τοι πρέπει ὄμμασιν αἰδὼς 215

καὶ χάρις, ὡς εἴ πέρ τε θεμιστοπόλων βασιλήων.
ἀλλὰ θεω̂ν μὲν δω̂ρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ
τέτλαμεν ἄνθρωποι: ἐπὶ γὰρ ζυγὸς αὐχένι κει̂ται.
νυ̂ν δ', ἐπεὶ ἵκεο δευ̂ρο, παρέσσεται ὅσσα τ' ἐμοί περ.
παι̂δα δέ μοι τρέφε τόνδε, τὸν ὀψίγονον καὶ ἄελπτον 220

ὤπασαν ἀθάνατοι, πολυάρητος δέ μοί ἐστιν.
εἰ τόν γε θρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο,
ῥει̂ά κέ τίς σε ἰδου̂σα γυναικω̂ν θηλυτεράων
ζηλώσαι: τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίην.
τὴν δ' αὐ̂τε προσέειπεν ἐυστέφανος Δημήτηρ: 225

καὶ σύ, γύναι, μάλα χαι̂ρε, θεοὶ δέ τοι ἐσθλὰ πόροιεν:
παι̂δα δέ τοι πρόφρων ὑποδέξομαι, ὥς με κελεύεις,
θρέψω κοὔ* μιν, ἔολπα, κακοφραδίῃσι τιθήνης
οὔτ' ἄρ' ἐπηλυσίη δηλήσεται οὔθ' ὑποτάμνον:
οἰ̂δα γὰρ ἀντίτομον μέγα φέρτερον ὑλοτόμοιο, 230

οἰ̂δα δ' ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἐσθλὸν ἐρυσμόν.
ὣς ἄρα φωνήσασα θυώδεϊ δέξατο κόλπῳ*
χείρεσσ' ἀθανάτῃσι: γεγήθει δὲ φρένα μήτηρ.
ὣς ἣ μὲν Κελεοι̂ο δαί̈φρονος ἀγλαὸν υἱὸν
Δημοφόωνθ', ὃν ἔτικτεν ἐύζωνος Μετάνειρα, 235

ἔτρεφεν ἐν μεγάροις: ὃ δ' ἀέξετο δαίμονι ἰ̂σος,
οὔτ' οὐ̂ν σι̂τον ἔδων, οὐ θησάμενος [γάλα μητρὸς 236α

ἠματίη μὲν γὰρ καλλιστέφανος] Δημήτηρ
χρίεσκ' ἀμβροσίῃ ὡσεὶ θεου̂ ἐκγεγαω̂τα
ἡδὺ καταπνείουσα καὶ ἐν κόλποισιν ἔχουσα:
νύκτας δὲ κρύπτεσκε* πυρὸς μένει ἠύτε δαλὸν 240

λάθρα* φίλων γονέων: τοι̂ς δὲ μέγα θαυ̂μ' ἐτέτυκτο,
ὡς προθαλὴς τελέθεσκε: θεοι̂σι γὰρ ἄντα ἐῴκει.
καί κέν μιν ποίησεν ἀγήρων τ' ἀθάνατόν τε,
εἰ μὴ ἄρ' ἀφραδίῃσιν ἐύζωνος Μετάνειρα
νύκτ' ἐπιτηρήσασα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο 245

σκέψατο: κώκυσεν* δὲ καὶ ἄμφω* πλήξατο μηρὼ
δείσασ' ᾡ̂ περὶ παιδὶ καὶ ἀάσθη* μέγα θυμῳ̂
καί ῥ' ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:
τέκνον Δημοφόων, ξείνη σε πυρὶ ἔνι πολλῳ̂
κρύπτει, ἐμοὶ δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ τίθησιν. 250

ὣς φάτ' ὀδυρομένη: τη̂ς δ' ἄιε δι̂α θεάων.
τῃ̂ δὲ χολωσαμένη καλλιστέφανος Δημήτηρ
παι̂δα φίλον, τὸν ἄελπτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτικτε*,
χείρεσσ' ἀθανάτῃσιν ἀπὸ ἕθεν ἡ̂κε πέδονδε,
ἐξανελου̂σα πυρός, θυμῳ̂ κοτέσασα* μάλ' αἰνω̂ς, 255

καί ῥ' ἄμυδις προσέειπεν ἐύζωνον Μετάνειραν:
νήιδες ἄνθρωποι καὶ ἀφράδμονες οὔτ' ἀγαθοι̂ο
αἰ̂σαν ἐπερχομένου προγνώμεναι οὔτε κακοι̂ο:
καὶ σὺ γὰρ ἀφραδίῃσι τεῃ̂ς νήκεστον ἀάσθης.
ἴστω γὰρ θεω̂ν ὅρκος, ἀμείλικτον Στυγὸς ὕδωρ+, 260

ἀθάνατόν κέν τοι καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα
παι̂δα φίλον ποίησα καὶ ἄφθιτον ὤπασα τιμήν:
νυ̂ν δ' οὐκ ἔσθ' ὥς κεν θάνατον* καὶ κη̂ρας ἀλύξαι:
τιμὴ δ' ἄφθιτος αἰὲν* ἐπέσσεται, οὕνεκα γούνων
ἡμετέρων ἐπέβη καὶ ἐν ἀγκοίνῃσιν ἴαυσεν. 265

ὥρῃσιν* δ' ἄρα τῳ̂ γε περιπλομένων ἐνιαυτω̂ν
παι̂δες ̓Ελευσινίων πόλεμον καὶ φύλοπιν αἰνὴν
αἰὲν ἐν ἀλλήλοισιν συνάξουσ' ἤματα πάντα.
εἰμὶ δὲ Δημήτηρ τιμάοχος*, ἥτε μέγιστον
ἀθανάτοις* θνητοι̂ς τ' ὄνεαρ καὶ χάρμα τέτυκται. 270

ἀλλ' ἄγε μοι νηόν τε μέγαν καὶ βωμὸν ὑπ' αὐτῳ̂
τευχόντων πα̂ς δη̂μος ὑπαὶ πόλιν αἰπύ τε τει̂χος*
Καλλιχόρου* καθύπερθεν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῳ̂.
ὄργια δ' αὐτὴ ἐγὼν ὑποθήσομαι, ὡς ἂν ἔπειτα
εὐαγέως* ἔρδοντες ἐμὸν νόον ἱλάσκοισθε*. 275

̔̀Ως εἰπου̂σα θεὰ μέγεθος* καὶ εἰ̂δος ἄμειψε
γη̂ρας ἀπωσαμένη: περί τ' ἀμφί* τε κάλλος ἄητο*:
ὀδμὴ δ' ἱμερόεσσα θυηέντων ἀπὸ πέπλων
σκίδνατο, τη̂λε δὲ φέγγος ἀπὸ χροὸς ἀθανάτοιο
λάμπε θεα̂ς, ξανθαὶ δὲ κόμαι κατενήνοθεν ὤμους, 280

αὐγη̂ς δ' ἐπλήσθη πυκινὸς δόμος ἀστεροπη̂ς ὥς:
βη̂ δὲ διὲκ μεγάρων: τη̂ς δ' αὐτίκα γούνατ' ἔλυντο*,
δηρὸν δ' ἄφθογγος γένετο χρόνον, οὐδέ τι παιδὸς
μνήσατο τηλυγέτοιο ἀπὸ δαπέδου* ἀνελέσθαι.
του̂ δὲ κασίγνηται φωνὴν ἐσάκουσαν ἐλεινήν, 285

κὰδ δ' ἄρ' ἀπ' εὐστρώτων* λεχέων θόρον: ἣ μὲν ἔπειτα
παι̂δ' ἀνὰ χερσὶν ἑλου̂σα ἑῳ̂ ἐγκάτθετο κόλπῳ:
ἣ δ' ἄρα πυ̂ρ ἀνέκαι': ἣ δ' ἔσσυτο πόσσ' ἁπαλοι̂σι
μητέρ' ἀναστήσουσα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο.
ἀγρόμεναι δέ μιν ἀμφὶς ἐλούεον* ἀσπαίροντα 290

ἀμφαγαπαζόμεναι: του̂ δ' οὐ μειλίσσετο θυμός:
χειρότεραι γὰρ δή μιν ἔχον τροφοὶ ἠδὲ τιθη̂ναι.
αἳ μὲν παννύχιαι κυδρὴν θεὸν ἱλάσκοντο
δείματι* παλλόμεναι, ἅμα δ' ἠοι̂ φαινομένηφιν
εὐρυβίῃ Κελεῳ̂ νημερτέα μυθήσαντο, 295

ὡς ἐπέτελλε θεά, καλλιστέφανος Δημήτηρ.
αὐτὰρ ὅ γ' εἰς ἀγορὴν καλέσας πολυπείρονα λαὸν
ἤνωγ' ἠυκόμῳ Δημήτερι πίονα νηὸν
ποιη̂σαι καὶ βωμὸν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῳ̂.
οἳ δὲ μάλ' αἰ̂ψ' ἐπίθοντο καὶ ἔκλυον αὐδήσαντος, 300

τευ̂χον δ', ὡς ἐπέτελλ'. ὃ δ' ἀέξετο δαίμονι ἰ̂σος.
αὐτὰρ ἐπεὶ τέλεσαν καὶ ἐρώησαν καμάτοιο,
βάν ῥ' ἴμεν οἴκαδ' ἕκαστος: ἀτὰρ ξανθὴ Δημήτηρ
ἔνθα καθεζομένη μακάρων ἀπὸ νόσφιν ἁπάντων
μίμνε πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός. 305

αἰνότατον δ' ἐνιαυτὸν ἐπὶ χθόνα* πουλυβότειραν
ποίησ' ἀνθρώποις καὶ κύντατον: οὐδέ τι γαι̂α
σπέρμ' ἀνίει, κρύπτεν γὰρ ἐυστέφανος Δημήτηρ:
πολλὰ δὲ καμπύλ' ἄροτρα μάτην βόες εἱ̂λκον ἀρούραις*:
πολλὸν δὲ κρι̂ λευκὸν ἐτώσιον ἔμπεσε γαίῃ: 310

καί νύ κε πάμπαν ὄλεσσε γένος μερόπων ἀνθρώπων
λιμου̂ ὑπ' ἀργαλέης, γεράων τ' ἐρικυδέα τιμὴν
καὶ θυσιω̂ν* ἤμερσεν ̓Ολύμπια δώματ' ἔχοντας,
εἰ μὴ Ζεὺς ἐνόησεν ἑῳ̂ τ' ἐφράσσατο θυμῳ̂.
̓̂Ιριν δὲ πρω̂τον χρυσόπτερον* ὠ̂ρσε καλέσσαι 315

Δήμητρ' ἠύκομον, πολυήρατον εἰ̂δος ἔχουσαν.
ὣς ἔφαθ': ἣ δὲ Ζηνὶ κελαινεφέι Κρονίωνι
πείθετο καὶ τὸ μεσηγὺ διέδραμεν ὠ̂κα πόδεσσιν.
ἵκετο δὲ πτολίεθρον ̓Ελευσι̂νος θυοέσσης,
εὑ̂ρεν δ' ἐν νηῳ̂ Δημήτερα κυανόπεπλον* 320

καί μιν φωνήσασ' ἔπεα πτερόεντα προσηύδα:
Δήμητερ, καλέει σε πατὴρ Ζεὺς ἄφθιτα* εἰδὼς
ἐλθέμεναι μετὰ φυ̂λα θεω̂ν αἰειγενετάων.
ἄλλ' ἴθι, μηδ' ἀτέλεστον ἐμὸν ἔπος ἐκ Διὸς ἔστω.
ὣς φάτο λισσομένη: τῃ̂ δ' οὐκ ἐπεπείθετο θυμός. 325

αὐ̂τις ἔπειτα πατὴρ μάκαρας θεοὺς αἰὲν ἐόντας
πάντας ἐπιπροί̈αλλεν: ἀμοιβηδὶς δὲ κιόντες
κίκλησκον καὶ πολλὰ δίδον περικαλλέα δω̂ρα
τιμάς θ', †ἅς κ' ἐθέλοιτο† μετ' ἀθανάτοισιν ἑλέσθαι.
ἀλλ' οὔτις πει̂σαι δύνατο φρένας οὐδὲ νόημα 330

θυμῳ̂ χωομένης: στερεω̂ς δ' ἠναίνετο μύθους.
οὐ μὲν γάρ ποτ' ἔφασκε θυώδεος* Οὐλύμποιο
πρίν γ' ἐπιβήσεσθαι, οὐ πρὶν γη̂ς καρπὸν ἀνήσειν,
πρὶν ἴδοι ὀφθαλμοι̂σιν ἑὴν εὐώπιδα κούρην.
αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ' ἄκουσε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεύς, 335

εἰς ̓́Ερεβος πέμψε χρυσόρραπιν ̓Αργειφόντην,
ὄφρ' ̓Αίδην μαλακοι̂σι παραιφάμενος ἐπέεσσιν
ἁγνὴν Περσεφόνειαν ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος
ἐς φάος ἐξαγάγοι μετὰ δαίμονας, ὄφρα ἑ μήτηρ
ὀφθαλμοι̂σιν ἰδου̂σα μεταλήξειε χόλοιο. 340

̔Ερμη̂ς δ' οὐκ ἀπίθησεν, ἄφαρ δ' ὑπὸ κεύθεα γαίης
ἐσσυμένως κατόρουσε λιπὼν ἕδος Οὐλύμποιο.
τέτμε δὲ τόν γε ἄνακτα δόμων ἔντοσθεν ἐόντα,
ἥμενον ἐν λεχέεσσι σὺν αἰδοίῃ παρακοίτι,
πόλλ' ἀεκαζομένῃ μητρὸς πόθῳ: ἣ δ' ἀποτηλου̂ 345

ἔργοις θεω̂ν μακάρων [δεινὴν] μητίσετο βουλήν.
ἀγχου̂ δ' ἱστάμενος προσέφη κρατὺς ̓Αργειφόντης:
̔́Αιδη κυανοχαι̂τα, καταφθιμένοισιν ἀνάσσων,
Ζεύς με πατὴρ ἤνωγεν ἀγαυὴν Περσεφόνειαν
ἐξαγαγει̂ν ̓Ερέβευσφι* μετὰ σφέας, ὄφρα ἑ μήτηρ 350

ὀφθαλμοι̂σιν ἰδου̂σα χόλου καὶ μήνιος αἰνη̂ς
ἀθανάτοις λήξειεν: ἐπεὶ μέγα μήδεται ἔργον,
φθι̂σαι φυ̂λ' ἀμενηνὰ χαμαιγενέων* ἀνθρώπων,
σπέρμ' ὑπὸ γη̂ς κρύπτουσα, καταφθινύθουσα δὲ τιμὰς
ἀθανάτων: ἣ δ' αἰνὸν ἔχει χόλον, οὐδὲ θεοι̂σι 355

μίσγεται, ἀλλ' ἀπάνευθε θυώδεος ἔνδοθι νηου̂
ἡ̂σται ̓Ελευσι̂νος κραναὸν πτολίεθρον ἔχουσα.
ὣς φάτο: μείδησεν* δὲ ἄναξ ἐνέρων ̓Αιδωνεὺς
ὀφρύσιν*, οὐδ' ἀπίθησε Διὸς βασιλη̂ος ἐφετμῃ̂ς:
ἐσσυμένως δ' ἐκέλευσε δαί̈φρονι Περσεφονείῃ: 360

ἔρχεο, Περσεφόνη, παρὰ μητέρα κυανόπεπλον
ἤπιον ἐν στήθεσσι μένος καὶ θυμὸν ἔχουσα,
μηδέ τι δυσθύμαινε λίην περιώσιον ἄλλων*:
οὔ τοι ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικὴς ἔσσομ' ἀκοίτης,
αὐτοκασίγνητος πατρὸς Διός: ἔνθα δ' ἐου̂σα 365

δεσπόσσεις* πάντων ὁπόσα ζώει τε καὶ ἕρπει,
τιμὰς δὲ σχήσησθα μετ' ἀθανάτοισι μεγίστας.
τω̂ν δ' ἀδικησάντων* τίσις ἔσσεται ἤματα πάντα,
οἵ κεν μὴ θυσίῃσι τεὸν μένος ἱλάσκωνται
εὐαγέως ἔρδοντες, ἐναίσιμα δω̂ρα τελου̂ντες. 370

ὣς φάτο: γήθησεν δὲ περίφρων Περσεφόνεια,
καρπαλίμως δ' ἀνόρουσ' ὑπὸ χάρματος: αὐτὰρ ὅ γ' αὐτὸς
ῥοιη̂ς κόκκον* ἔδωκε* φαγει̂ν μελιηδέα λάθρῃ,
ἀμφὶ* ἓ νωμήσας, ἵνα μὴ μένοι ἤματα πάντα
αὐ̂θι παρ' αἰδοίῃ Δημήτερι κυανοπέπλῳ. 375

ἵππους δὲ προπάροιθεν ὑπὸ χρυσέοισιν ὄχεσφιν
ἔντυεν ἀθανάτους Πολυσημάντωρ ̓Αιδωνευς.
ἣ δ' ὀχέων ἐπέβη, πάρα δὲ κρατὺς ̓Αργειφόντης
ἡνία καὶ μάστιγα λαβὼν μετὰ χερσὶ φίλῃσι
σευ̂ε διὲκ μεγάρων*: τὼ δ' οὐκ ἀέκοντε πετέσθην. 380

ῥίμφα δὲ μακρὰ κέλευθα διήνυσαν: οὐδὲ θάλασσα
οὔθ' ὕδωρ* ποταμω̂ν οὔτ' ἄγκεα ποιήεντα
ἵππων ἀθανάτων οὔτ' ἄκριες* ἔσχεθον ὁρμήν,
ἀλλ' ὑπὲρ αὐτάων βαθὺν ἠέρα τέμνον ἰόντες.
στη̂σε δ' ἄγων*, ὅθι μίμνεν ἐυστέφανος Δημήτηρ, 385

νηοι̂ο προπάροιθε θυώδεος: ἣ δὲ ἰδου̂σα
ἤιξ', ἠύτε μαινὰς ὄρος κάτα δάσκιον ὕλῃ.
Περσεφόνῃ δ' ἑτέρ[ωθεν ἐπεὶ ἴδεν ὄμματα καλὰ]
μητρὸς ἑη̂ς κατ' [ἄρ' ἥ γ' ὄχεα προλιπου̂σα καὶ ἵππους]
ἀ̂λτο θέει[ν, δειρῃ̂ δέ οἱ ἔμπεσε ἀμφιχυθει̂σα:] 390

τῃ̂ δὲ [φίλην ἔτι παι̂δα ἑῃ̂ς μετὰ χερσὶν ἐχούσῃ]
α[ἰ̂ψα δόλον θυμός τιν' ὀίσατο, τρέσσε δ' ἄρ' αἰνω̂ς]
παυομ[ένη φιλότητος, ἄφαρ δ' ἐρεείνετο μύθῳ:]
τέκνον, μή ῥά τι μοι σ[ύ γε πάσσαο νέρθεν ἐου̂σα]
βρώμης; ἐξαύδα, μ[ὴ κευ̂θ', ἵνα εἴδομεν ἄμφω:] 395

ὣς μὲν γάρ κεν ἐου̂σα π[αρὰ στυγερου̂ ̓Αίδαο]
καὶ παρ' ἐμοὶ καὶ πατρὶ κελ[αινεφέϊ Κρονίωνι]
ναιετάοις πάντεσσι τετιμ[ένη ἀθανάτοι]σιν.
εἰ δ' ἐπάσω, πάλιν αὐ̂τις ἰου̂σ' ὑπ[ὸ κεύθεσι γαίης]
οἰκήσεις ὡρέων* τρίτατον μέρ[ος εἰς ἐνιαυτόν,] 400

τὰς δὲ δύω παρ' ἐμοί τε καὶ [ἄλλοις ἀθανά]τοισιν.
ὁππότε δ' ἄνθεσι γαι̂' εὐώδε[σιν] εἰαρινο[ι̂σι]
παντοδαποι̂ς θάλλῃ, τόθ' ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος
αὐ̂τις ἄνει μέγα θαυ̂μα θεοι̂ς θνητοι̂ς τ' ἀνθρώποις. 403α

[εἰ̂πε δὲ πω̂ς σ' ἥρπαξεν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα]
καὶ τίνι σ' ἐξαπάτησε δόλῳ κρατερὸς Πολυδέγμων; 405

τὴν δ' αὐ̂ Περσεφόνη περικαλλὴς ἀντίον ηὔδα:
τοιγὰρ ἐγώ τοι, μη̂τερ, ἐρέω* νημερτέα πάντα:
εὐ̂τέ μοι ̔Ερμη̂ς ἠ̂λθ' ἐριούνιος ἄγγελος ὠκὺς
πὰρ πατέρος Κρονιδαο καὶ ἄλλων Οὐρανιώνων,
ἐλθει̂ν* ἐξ ̓Ερέβευς, ἵνα ὀφθαλμοι̂σιν ἰδου̂σα 410

λήξαις ἀθανάτοισι χόλου καὶ μήνιος αἰνη̂ς,
αὐτίκ' ἐγὼν ἀνόρουσ' ὑπὸ χάρματος: αὐτὰρ ὃ λάθρῃ
ἔμβαλέ μοι ῥοιη̂ς κόκκον, μελιηδέ' ἐδωδήν,
ἄκουσαν* δὲ βίῃ με προσηνάγκασσε πάσασθαι.
ὡς δέ μ' ἀναρπάξας Κρονίδεω πυκινὴν διὰ μη̂τιν 415

ᾤχετο πατρὸς ἐμοι̂ο, φέρων ὑπὸ κεύθεα γαίης,
ἐξερέω, καὶ πάντα διίξομαι, ὡς ἐρεείνεις.
ἡμει̂ς μὲν μάλα πα̂σαι ἀν' ἱμερτὸν λειμω̂να,
Λευκίππη Φαινώ τε καὶ ̓Ηλέκτρη καὶ ̓Ιάνθη
καὶ Μελίτη ̓Ιάχη τε ̔Ρόδειά τε Καλλιρόη τε 420

Μηλόβοσίς τε Τύχη τε καὶ ̓Ωκυρόη καλυκω̂πις
Χρυσηίς τ' ̓Ιάνειρά τ' ̓Ακάστη τ' ̓Αδμήτη τε
καὶ ̔Ροδόπη Πλουτώ τε καὶ ἱμερόεσσα Καλυψὼ
καὶ Στὺξ Οὐρανίη τε Γαλαξαύρη τ' ἐρατεινὴ
Παλλάς τ' ἐγρεμάχη καὶ ̓́Αρτεμις ἰοχέαιρα, 425

παίζομεν ἠδ' ἄνθεα δρέπομεν χείρεσσ' ἐρόεντα,
μίγδα κρόκον* τ' ἀγανὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ' ὑάκινθον
καὶ ῥοδέας κάλυκας καὶ λείρια, θαυ̂μα ἰδέσθαι,
νάρκισσόν θ', ὃν ἔφυσ' ὥς περ κρόκον εὐρει̂α χθών.
αὐτὰρ ἐγὼ δρεπόμην περὶ χάρματι*: γαι̂α δ' ἔνερθε 430

χώρησεν: τῃ̂ δ' ἔκθορ' ἄναξ κρατερὸς Πολυδέγμων:
βη̂ δὲ φέρων ὑπὸ γαι̂αν ἐν ἅρμασι χρυσείοισι*
πόλλ' ἀεκαζομένην: ἐβόησα δ' ἄρ' ὄρθια φωνῃ̂.
ταυ̂τά τοι ἀχνυμένη περ ἀληθέα πάντ' ἀγορεύω.
ὣς τότε μὲν πρόπαν ἠ̂μαρ ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσαι 435

πολλὰ μάλ' ἀλλήλων κραδίην καὶ θυμὸν ἴαινον
ἀμφαγαπαζόμεναι: ἀχέων δ' ἀπεπαύετο θυμός.
γηθοσύνας δ' ἐδέχοντο παρ' ἀλλήλων ἔδιδόν τε.
τῃ̂σιν δ' ἐγγύθεν ἠ̂λθ' ̔Εκάτη λιπαροκρήδεμνος:
πολλὰ δ' ἄρ' ἀμφαγάπησε κόρην Δημήτερος ἁγνήν: 440

ἐκ του̂ οἱ πρόπολος καὶ ὀπάων ἔπλετ' ἄνασσα.
ται̂ς δὲ μέτ' ἄγγελον+ ἡ̂κε+ βαρύκτυπος+ εὐρύοπα+ Ζεὺς
̔Ρείην ἠύκομον, Δημήτερα κυανόπεπλον
ἀξέμεναι μετὰ φυ̂λα θεω̂ν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς
δωσέμεν, ἅς κεν ἕλοιτο μετ' ἀθανάτοισι θεοι̂σι: 445

νευ̂σε δέ οἱ κούρην ἔτεος περιτελλομένοιο
τὴν τριτάτην μὲν μοι̂ραν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,
τὰς δὲ δύω παρὰ μητρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν.
ὣς ἔφατ': οὐδ' ἀπίθησε θεὰ Διὸς ἀγγελιάων.
ἐσσυμένως δ' ἤιξε κατ' Οὐλύμποιο καρήνων, 450

ἐς δ' ἄρα ̔Ράριον* ἱ̂ξε, φερέσβιον* οὐ̂θαρ ἀρούρης*
τὸ πρίν, ἀτὰρ τότε γ' οὔτι φερέσβιον, ἀλλὰ ἕκηλον*
ἑστήκει πανάφυλλον: ἔκευθε δ' ἄρα κρι̂ λευκὸν
μήδεσι Δήμητρος καλλισφύρου: αὐτὰρ ἔπειτα
μέλλεν ἄφαρ ταναοι̂σι κομήσειν ἀσταχύεσσιν 455

ἠ̂ρος ἀεξομένοιο, πέδῳ δ' ἄρα πίονες ὄγμοι
βρισέμεν ἀσταχύων, τὰ δ' ἐν ἐλλεδανοι̂σι* δεδέσθαι.
ἔνθ' ἐπέβη πρώτιστον ἀπ' αἰθέρος ἀτρυγέτοιο:
ἀσπασίως δ' ἴδον ἀλλήλας, κεχάρηντο δὲ θυμῳ̂.
τὴν δ' ὡ̂δε προσέειπε ̔Ρέη λιπαροκρήδεμνος: 460

δευ̂ρο τέκος, καλέει σε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς
ἐλθέμεναι μετὰ φυ̂λα θεω̂ν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς
[δωσέμεν, ἅς κ' ἐθέλῃσθα] μετ' ἀθανάτοισι θεοι̂σι.
[νευ̂σε δέ σοι κούρην ἔτεος π]εριτελλομένοιο
[τὴν τριτάτην μὲν μοι̂ραν ὑπὸ ζόφον ἠ]ερόεντα, 465

[τὰς δὲ δύω παρὰ σοί τε καὶ ἄλλοις] ἀθανάτοισιν.
[ὣς ἄρ' ἔφη τελέ]εσθαι: ἑῳ̂ δ' ἐπένευσε κάρητι.
[ἀλλ' ἴθι, τέκνον] ἐμόν, καὶ πείθεο, μηδέ τι λίην
ἀ[ζηχὲς μεν]έαινε κελαινεφέι Κρονίωνι.
α[ἰ̂ψα δὲ κα]ρπὸν ἄεξε φερέσβιον ἀνθρώποισιν. 470

ὣ[ς ἔφατ'. οὐ]δ' ἀπίθησεν ἐυστέφανος Δημήτηρ:
αἰ̂ψα δὲ καρπὸν ἀνη̂κεν ἀρουράων ἐριβώλων:
πα̂σα δὲ φύλλοισίν τε καὶ ἄνθεσιν εὐρει̂α χθὼν
ἔβρισ': ἣ δὲ κιου̂σα θεμιστοπόλοις βασιλευ̂σι
δει̂ξεν Τριπτολέμῳ τε Διοκλει̂ τε πληξίππῳ 475

Εὐμόλπου τε βίῃ Κελεῳ̂ θ' ἡγήτορι λαω̂ν
δρησμοσύνην θ' ἱερω̂ν καὶ ἐπέφραδεν ὄργια πα̂σι,
Τριπτολέμῳ τε Πολυξείνῳ, ἐπὶ τοι̂ς δὲ Διοκλει̂
σεμνά, τά τ' οὔπως ἔστι παρεξίμεν οὔτε πυθέσθαι
οὔτ' ἀχέειν*: μέγα γάρ τι θεω̂ν σέβας ἰσχάνει αὐδήν. 480

ὄλβιος, ὃς τάδ' ὄπωπεν* ἐπιχθονίων ἀνθρώπων:
ὃς δ' ἀτελὴς ἱερω̂ν ὅς τ' ἄμμορος, οὔποθ' ὁμοίων
αἰ̂σαν ἔχει φθίμενός περ ὑπὸ ζόφῳ ἠερόεντι.

αὐτὰρ ἐπειδὴ πάνθ' ὑπεθήκατο δι̂α θεάων,
βάν ῥ' ἴμεν Οὔλυμπόνδε θεω̂ν μεθ' ὁμήγυριν ἄλλων. 485

ἔνθα δὲ ναιετάουσι παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ
σεμναί τ' αἰδοι̂αι τε: μέγ' ὄλβιος, ὅν τιν' ἐκει̂ναι
προφρονέως φίλωνται ἐπιχθονίων ἀνθρώπων:
αἰ̂ψα δέ οἱ πέμπουσιν ἐφέστιον ἐς μέγα δω̂μα
Πλου̂τον, ὃς ἀνθρώποις ἄφενος* θνητοι̂σι δίδωσιν. 490

ἀλλ' ἄγ' ̓Ελευσι̂νος θυοέσσης δη̂μον ἔχουσα
καὶ Πάρον ἀμφιρύτην ̓Αντρω̂νά τε πετρήεντα,
πότνια, ἀγλαόδωρ', ὡρηφόρε, Δηοι̂ ἄνασσα,
αὐτὴ καὶ κούρη περικαλλὴς Περσεφόνεια:
πρόφρονες ἀντ' ὠδη̂ς βίοτον θυμήρε' ὄπαζε. 495

αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σει̂ο καὶ ἄλλης μνήσομ' ἀοιδη̂ς.